DESMUNDO v.besta

UNHA VISI�N CIENT�FICA DISIDENTE

noreply@blogger.com (minux) — Sun, 08 Jul 2007 17:09:00 +0000

ou o anarquismo epistemol�xico de Paul K.Feyerabend
Escrito por Lu�s Rodr�guez

A ciencia do poder ou o poder da ciencia. Como ben apunta Ernesto S�bato, en Homes e engrenaxes, entre os s�culos XVIII e XIX propag�use no mundo, a xeito de novo fetichismo, unha verdadeira superstici�n acerca da ciencia, ocasionada, quizais, polo problema da verdade do co�ecemento e o trauma ocasionado por unha etapa de escurantismo na Idade Media, cando o co�ecemento fund�base en sofismas, supostos e superstici�ns fan�ticas elevadas a categor�as de dogmas e axiomas incuestionables. Isto traer�a como consecuencia, a procura e a reflexi�n acerca de como se poder�a lograr o co�ecemento verdadeiro; ent�n, foi inevitable: a ciencia pasou a converterse nunha nova maxia e o home medio, o home da r�a, cr�a tanto m�is nela canto menos �a comprend�ndoa. � m�is a humanidade, na s�a maior�a, estaba convencida de que, coa s�a axuda, a soluci�n aos problemas que a afectaban �a chegar pronto. � nese mesmo contexto que aparecen as figuras de culto, os cient�ficos, gozando da mesma veneraci�n que tiveron, ou te�en a�nda, os chamanes, bruxos e sacerdotes. Veneraci�ns e reverencias propias, dito sexa de paso, dos febles mentais.

�A �nica misi�n da ciencia � iluminar a vida e non gobernala�
Mijail Bakunin

Este home-ciencia convert�use nunha persoaxe discreta e mecanizada; pois, �de certo�, boa parte das cousas que hai que facer en f�sica, biolox�a ou l�xica (salvo gratos casos excepcionais ou variaci�ns postmodernas pintorescas) � faena mec�nica de pensamento que pode ser executada por calquera cun pouco (ou alg�ns anos) de traballo mecanizado. Trab�llase cun m�todo, constri��ndose e reclu�ndose nun campo de ocupaci�n intelectual cada vez m�is estreito, e nin sequera � forzoso, para obter abundantes resultados, posu�r ideas rigorosas sobre o sentido deste. Ortega e Gasset arg��a que a ciencia foi progresando, en boa parte, debido ao traballo de homes absolutamente mediocres; que reclu�dos na estreiteza do seu campo visual, conseguen en efecto, descubrir novos feitos e facer avanzar a s�a ciencia, que apenas co�ecen e con ela a enciclopedia do pensamento que concienzudamente desco�ecen.

Co transcorrer dos anos, a ciencia formou un n�cleo te�rico difuso expresado por denominaci�ns xen�ricas como �f�sica relativista� ou �matem�tica conxuntista� e outro n�cleo metodol�xico m�is difuso a�nda e relacionado m�is con instrumentos que con procedementos (acelerador at�mico, computador, etc.). Xeralmente atrib�enselle certas calidades como: universalidade sen limitaci�ns, car�cter p�blico intrasubxectivo, neutralidade valorativa, pol�tica e ideol�xica e ata o mesmo feito de ser usada ou aplicada susceptiblemente sen discriminaci�ns pola especie humana; todas e cada unha cuestionadas.

Alg�ns fil�sofos, entre eles Popper, afirmaron que a ciencia � esencialmente co�ecemento p�blico; pero nos feitos, a ciencia non � co�ecemento p�blico sen�n mais ben secreto moi ben administrado polos centros hexem�nicos. Moitas veces d�xose que o cient�fico serve fundamentalmente � humanidade, pero a verdade � que verdadeiramente a ciencia, parida dende os mesmos centros de poder, �sase principalmente para o benestar daqueles e para afianzar as relaci�ns de dominaci�n que se exercen sobre os pa�ses dominados e dependentes. Dir�a Marcuse: �A racionalidade t�cnica e cient�fica e a manipulaci�n est�n soldadas en novas formas de control social�. S� o �bo burgu�s� estaba e est� na idea de que a misi�n da ciencia era acabar coas guerras e facerlle a vida m�is c�moda; talvez pense, as� mesmo, que a misi�n da arte � facer felices e virtuosas �s s�as fillas.

A gran gloria e a gran ameaza da ciencia residen en que todo o que en principio non � posible, p�dese facer se existen as tecno-condici�ns e o suficiente empe�o para facelo. Os cient�ficos poden regodearse na gloria dos seus logros; pero, nos tempos actuais, a reacci�n m�is t�pica do com�n das xentes consiste en tremer ante a ameaza.

� sombra da ciencia: Paul K. Feyerabend

Paul K. Feyerabend (1924-1994), epistem�logo anarquista, considerado anticient�fico, pensador cr�tico, punzante, ir�nico e subversivo, en realidade e exactamente tr�tase dun disidente, considerou a varios colegas seus como �medrosos roedores acad�micos, que ocultan a s�a inseguridade detr�s dunha sombr�a defensa do status quo� e desenvolveu agudas reflexi�ns sobre o papel da ciencia na sociedade contempor�nea. Puxo � epistemolox�a en tensi�n e obrigar�aa a revisar as s�as roupaxes especializadas, formais e exclusivamente acad�micas, enfrontando sen tregua nin contemplaci�ns a unha tradici�n longamente respectada. �Nada � m�is perigoso para a raz�n que os voos da imaxinaci�n�, dic�a Hume e � que demostrou, ademais da s�a competencia cient�fica, grandes dotes de escritor e polemista.

As ideas de Feyerabend, influenciado por Popper, Mill, Kuhn e Lakatos, comezan a xestarse sendo profesor de Filosof�a na Universidade de California, Berkeley, e profesor de Filosof�a da ciencia no Instituto Federal de Tecnolox�a en Z�ric. Investigou en f�sica, astronom�a e matem�ticas. A s�a formaci�n como f�sico e como fil�sofo f�ise completando durante a s�a estancia en Londres, pero o decisivo para o desenvolvemento das s�as ideas foi a s�a pr�ctica educativa nun medio plurirracial e multicultural. Cada fen�meno ou problema que abordaba era para el unha situaci�n �nica e exclusiva que ti�a que explicarse e escrarecerse de xeito particular, non exist�an fronteiras para a s�a curiosidade e ning�n tipo de �criterio� restrinx�a o seu pensamento: aceptaba a colaboraci�n, en calquera investigaci�n particular, de pensamentos e emoci�ns, fe e co�ecementos. Feyerabend afirmaba que a idea dun m�todo fixo, dunha racionalidade fixa xorde dunha visi�n do home demasiado inxenua, � as� que propuxo un pluralismo metodol�xico onde deber�an buscarse propostas alternativas.

Unha proposta de visi�ns, temperamentos e actitudes diferentes que dean lugar a xu�zos e m�todos de achegamento diferentes onde soamente un principio poida ser defendido baixo calquera circunstancia: Todo vale. Estes principios foron expostos basicamente en Contra o m�todo e ampliados posteriormente en Adeus � raz�n. Feyerabend chegou a propor un procedemento contrainductivo, baseado na contradici�n sistem�tica de teor�as e resultados experimentais ben establecidos e aumentar o contido emp�rico coa axuda do principio de proliferaci�n. Para isto o cient�fico deber�a ser heterodoxo e propor ideas contrapostas, haber�a que ir contra o metod�logo que repite e aplica como escravo os principios e declaraci�ns m�is recentes dos que dirixen a f�sica, a�nda que ao facelo, viole algunhas (se non todas) das regras b�sicas do seu propio oficio. D�bese propor ideas distintas, recorrendo para iso, como fonte de inspiraci�n, ao que faga falta, ata a teor�as antigas e refugadas, sen que importe para nada que sexan �falsadas emp�ricamente� no seu tempo ou que, probablemente, te�an orixes metaf�sicas, relixiosas ou m�ticas. A idea era buscar sistemas conceptuais que choquen cos datos experimentais aceptados, e ata propor novas formas de percepci�n do mundo, ata ent�n ignoradas. O cient�fico far�a uso de canto te�a � man: suxesti�ns heur�sticas, concepci�ns do mundo, disparates metaf�sicos, restos e fragmentos de teor�as abandoadas, etc.

Bertrand Russell dixo, respecto diso: �Ata a cauta e paciente investigaci�n cient�fica da verdade, que parece a ant�tese da r�pida certidume do m�stico, pode ser fomentada e nutrida polo esp�rito en que se move e vive o misticismo�. A infalibilidade do m�todo cient�fico foi confrontada por Feyerabend: �A idea dun m�todo que conte�a principios firmes, inalterables, e absolutamente obrigatorios que rexan o quefacer cient�fico tropeza con dificultades considerables ao ser confrontada cos resultados da investigaci�n hist�rica. Descubrimos, ent�n, que non hai unha soa regra, por plausible que sexa, e por firmemente baseada que estea na epistemolox�a, que non sexa infrinxida nunha ocasi�n ou outra�. O atomismo antigo, a revoluci�n copernicana, o atomismo moderno, a teor�a ondulatoria da luz e outras moitas xurdiron, ademais, contrariando, expl�cita ou implicitamente, regras metodol�xicas xeralmente aceptadas.

Finalmente a unidade de opini�n non � desexable, ag�s que resulte da m�is libre e completa comparaci�n de opini�ns opostas, e a diversidade non � un mal, sen�n un ben, a cal � necesaria non s� para o avance do co�ecemento sen�n tam�n para o desenvolvemento da nosa individualidade. Ortega e Gasset argumentaba, con fundamentada raz�n, que �o cient�fico foi e �, como home, un monstro, un mani�tico cando non un demente�, e ademais resaltaba a notoria facilidade con que os cient�ficos entreg�ronse sempre �s tiran�as. E Feyerabend corrobor�bao, para el a ciencia nun principio estivo enfrontada a formas de pensamento dogm�ticas, a certas ideolox�as herdadas imperantes; pero, co transcorrer do tempo, unha nova ilustraci�n configur�use; e � que, na actualidade, esta (a ciencia) ten todas as caracter�sticas dunha relixi�n, chamada cientifismo. Nos colexios, por exemplo, a ciencia ens�nase co mesmo valor de verdade que os dogmas de fe relixiosos, sen alentar, en ning�n caso, perspectivas m�is amplas de observar os fen�menos e as cousas, mentres que o adoctrinamiento nas universidades e centros de educaci�n superior � moito m�is sofisticado e rigoroso e, polo tanto, sen ning�n tipo de cuestionamiento � actividade cient�fica.

Feyerabend d� conta destas problem�ticas, onde a ciencia transformouse e asentouse como verdade �nica, inalterable e infalible. Non hai quen non lle faga reverencias, o cal d�lle liberdade de proselitismo pol�tico e poder tecnocr�tico. Como toda relixi�n institucionalizada e poderosa, tam�n, non se lle pode desligar do Estado; moitas veces, ademais, a ciencia imp�xose pola forza e non polo di�logo ou o convencemento como no caso dos pa�ses non occidentais onde se chegou a exterminar outras moitas formas de saber. Feyerabend na ciencia nunha sociedade libre expuxo que esta (a sociedade libre) non se imp�n, sen�n que xurdir� cando a xente que resolve problemas concretos colabore na s�a creaci�n. Ademais afirma que a sociedade libre insiste na separaci�n entre a ciencia e o Estado. As comunidades cient�ficas ou a �Igrexa Universal da Raz�n e a Verdade e do Pensamento �nico� perderon ata a s�a relativa autonom�a de outrora noutras �pocas hist�ricas, agora dependen da gran industria, por unha banda, e da pol�tica cient�fica do Estado correspondente. Existe unha ciencia aplicada que pode xerar grandes beneficios econ�micos � empresa patrocinadora ou como no caso de ciencia amarrada co Estado que adoita tender a priorizar determinadas li�as de investigaci�n, dando lugar a que o progreso cient�fico s� vaia nalgunhas e determinadas direcci�ns. Cient�ficos, t�cnicos e especialistas servindo como refrendos das pol�ticas dos Estados e as multinacionais.

Paul K. Feyerabend morreu o 11 de febreiro de 1994, aos 70 anos, deix�ndonos unha severa advertencia sobre o progresivo auxe da ciencia e da tecnolox�a e a s�a influencia nas �reas m�is diversas do ser humano, sociais, pol�ticas e ata militares, no futuro. E � que parece predominar naqueles campos (os cient�ficos) unha autosuficiencia flagrante, como cando Mario Bunge responde fronte a cuestionamientos sobre o irresistible avance cient�fico e as s�as consecuencias pol�tico-sociais, manifestando vaga e irresponsablemente: �toda innovaci�n ten os seus inconvintes�. Cando se trata de Chernobyl, o efecto invernadoiro, os envelenamentos de r�os e mares, Hiroshima e Nagasaki, ou outros desastres ecol�xicos e sociais os cient�ficos vacilan nas s�as respostas. Ou calan. A ciencia oficial sempre pretender� ser a portadora absoluta da verdade absoluta dando cabida a novos cultos de instancias abstractas como o da raz�n obxectiva, pola cal sacrific�use moito, en guerras e masacres demostrando ser tan represiva como a idea da �verdade revelada�, ent�n non nos queda outra que transitar, como Feyerabend, os cami�os da racionalidade humana e espertar dese letargo cientifista porque como dixo Cioran: �Fronte ao home abstracto, que pensa polo pracer de pensar, �lzase o home visceral, o pensador determinado por un desequilibrio vital que se sit�a m�is al� das ciencias e da arte. G�stanme os pensamentos que conservan un aroma de sangue e de carne. Os homes non comprenderon a�nda que a �poca das preocupaci�ns superficiais e intelixentes acabouse e que o problema do sufrimento � infinitamente mais revelador que o do siloxismo, un berro de desesperaci�n � infinitamente m�is significativo que unha observaci�n sutil... Por que non deixamos de admitir o valor exclusivo das verdades vivas?.

Peri�dico Desobediencia,
Lima, Per�
Lu�s Rodr�guez

Tirado de:
www.eutsi.org

WITCH: A GUERRILLA CONTRA AMERIKKKA

noreply@blogger.com (minux) — Sun, 08 Jul 2007 17:08:00 +0000

Charla pronunciada por Servando Rocha o 1 de xullo con motivo da presentaci�n de WITCH (Women�s International Conspiracy from Hell. Textos, comunicados e feitizos: 1968-1969) (La Felguera, 2007) na III Mostra do Llibre Anarquista de Barcelona.

A edici�n de WITCH (Women�s International Conspiracy from Hell. Textos, comunicados e feitizos: 1968-1969) �, en realidade, a historia por resolver dunha ausencia. Unha ausencia que foi, e atr�vome a dicir que a�nda �, o resultado dunha opresi�n cultural e econ�mica que xa as sufraxistas ou anarquistas como Emma Goldman denunciasen case sempre en solitario. Porque o feminismo sempre foi unha excepcional soidade e unha desesperada compa�a. M�lia que as mulleres estableceron distintas pontes en forma de lazos de supervivencia nunha sociedade hostil, o feminismo sempre foi soidade. Polo menos o seu cami�o.
A�nda hoxe para moitos homes esquerdistas resulta ingrato abordar as inc�modas preguntas que exp�n o feminismo. Esquerdistas ou libertarios, todos eles, dunha ou outra forma, consideran inc�modos os interrogantes xerados cara a dentro pola transcendencia e implicaci�n que comportan o x�nero ou a s�a propia historia (a dos homes, ref�rome) en canto a esa terrible negaci�n por omisi�n da herstory. A s�a actitude, en moitos casos, � condescendente, cando non desprestixiadora ou de aberta burla.
A pesares de que a teor�a feminista at�pase en primeira orde � hora de abordar, desde unha perspectiva de alta pol�tica, cuesti�ns tan actuais como o transxenero ou a posmodernidade, o feminismo pode ser explicado dun xeito moito m�is sinxelo e �ntimo. Neste sentido, creo que esa ausencia da que falo, a complicidade ou a creatividade (poderiamos deternos na enorme importancia que tivo a arte feminista desde os anos setenta coa urxencia do v�deo arte, pero non � esta a pretensi�n desta breve charla), son elementos que te�en que ver con iso precisamente. Pero eu non vou abordar as raz�ns, eventuais fracasos ou acertos do feminismo. O mi�a laboura hoxe � outra: explicar o porqu� da edici�n dun libro como este, tan at�pico e, sobre todo, negar o evidente recurso � nostalxia. Os editores pretenderon tender unha ponte e combater a Historia. Unha Historia capaz de ser cosificada e mostrada baixo a forma do pastiche ou coma se dun fotograma se tratara. Lembrade as palabras de Walter Benjamin respecto diso: �canto m�is se nos mostra menos comprendemos�. A Historia deber ser ou desenvolver consecuencias. Debe ter consecuencias e o feminismo, precisamente, � parte desa Historia. A�nda que pretenciosas, estas foron e son as intenci�ns da editorial La Felguera e a s�a pol�tica de edici�ns.

Nun momento en que a historia poder�a aniquilar � especie humana, non ser� estrano que nos fose dado asistir a unha tentativa desesperada para prohibir os acontecementos hist�ricos. Noutros termos, non est� vedado concibir unha �poca, non moi afastada, en que a humanidade, para asegurarse a supervivencia, v�xase obrigada a seguir facendo a historia, e esf�rcese por esquecer, como insignificante e perigoso, todo feito espont�neo que ameazase con ter consecuencias hist�ricas
Mircea Eliade

Pero deixemos ao car�n, por agora, estas cuesti�ns e fix�monos nesa ausencia que dic�a, � dicir, en WITCH.
Resulta elocuente que �n dos catalizadores do surximiento de WITCH fose o proceso xudicial contra un grupo de activistas estadounidenses da nova esquerda, en concreto, os chamados 7 de Chicago onde destacaba, como non, o yippie Abbie Hoffman. En realidade foron 8 os procesados, a�nda que Bobby Seale o l�der negro dos Black Panthers- quedase f�ra durante a instruci�n do caso. Todos estes homes e digo homes, resaltando o x�nero, por canto � a consecuencia deste acontecemento para o futuro de WITCH- foran procesados baixo a acusaci�n de ser os autores dos notables disturbios producidos en 1968 durante as protestas contra a Convenci�n Gubernamental de Chicago. O certo � que eran todos homes e iso fod�ulles, e moito, �s futuras WITCH. En realidade, non foi algo caprichoso e reflect�a o como e o porqu� do movement neses momentos, das enormes contradici�ns que en materia de pol�tica sexual exist�an dentro do ambente pol�tico. E iso tanto dende a �ptica de como se relacionaban os homes coas mulleres dentro e f�ra do movemento, como cal era a relaci�n que establec�a o Poder sobre as mulleres activistas, Para os primeiros, estas carec�an de poder e consider�banas como os s�as �taqu�grafas� nas asembleas (as propias WITCH ref�rense a isto con esas mesmas palabras) e, para os segundos, non exist�an como visibilizadoras da contestaci�n. Atacando aos homes, caer�an tam�n �as s�as� mulleres, deberon pensar. O certo � que WITCH, ent�n, decidiu rebelarse contra esa ausencia. Ent�n, as futuras activistas witches decidiron que acudir�an a cada unha das sesi�ns disfrazadas como bruxas e que far�an conxuros contra os xu�ces.
O activismo das WITCH non era an�cd�tico. Moitas delas ti�an estado xa presentes na famosa acci�n da Bolsa de Nova York, cando se lanzaron billetes dun d�lar e os brokers tir�ronse ao chan na s�a captura, as� como na marcha sobre Wall Street baixo o lema �Wall Street is War Street�. De feito, varias delas estaban militando nas filas yippies, eses hippies politizados que capitalizaban a oposici�n rueira no pa�s. No entanto, o seu teatro rueiro provocador serviu de clara influencia como estratexia pol�tica para o grupo.
O meu primeiro encontro coa experiencia de WITCH foi fai xa alg�ns anos cando estaba investigando a traxectoria dunha organizaci�n armada branca chamada Weather Underground Organization. O resultado diso foi un pequeno libro titulado �Os dias de furia: contracultura e loita armada nos Estados Unidos� que se centraba na fant�stica aparici�n dunha clase media branca e combativa que chegou a pasarse � clandestinidade, e que atacou violentamente o Pent�gono ou o Capitolio. Aquilo, loxicamente, chamou poderosamente a mi�a atenci�n. No medio de numerosos datos, datas e siglas, apareceu WITCH. O primeiro que me atraeu foi aquel escandaloso nome e, por suposto, a potencia da foto que ilustra a cuberta do libro que publicamos e na que se ve a un grupo de mozas disfrazadas de bruxas en plena acci�n. No entanto, o seu ascenso e difuminaci�n expu�a, dun xeito intenso, un apaixonado debate ent�n dentro do feminismo radical americano, da segunda onda feminista e igualmente vixente hoxe en d�a, cando non moi pouco superado. Un sector destas mulleres tomou o cami�o de formar grupos aut�nomos e, deste xeito non exento de pol�mica, romper coa cohabitaci�n dentro das hipermasculinizadas organizaci�ns esquerdistas do momento.
Na traxectoria da revolta branca vemos aquelas raz�ns que deron lugar ao futuro mediato das WITCH. Deste xeito, o grupo difumin�use e os seus protagonistas tomaron ent�n cami�os ben diferentes. A cr�tica � violencia permanec�a en todos os debates da nova esquerda, sobre todo ante unha guerra en Vietnam que continuar�a sen freo alg�n varios anos m�is. Todas as estratexias desenvolvidas ata ent�n parec�an insuficientes. Algunhas comezaron a ga�ar prestixio nos ambentes feministas m�is intelectualizados e, en troques, outras decidiron cruzar a li�a que separa a legalidade da ilegalidade e participaron (polo menos d�as delas) nos Weathermen. De feito, os Weathermen (Homes do Tempo) cambiaron o seu nome polo dun menos sexista Weather Underground Organization por presi�ns deste sector e realizaron algunhas acci�ns de contidos feministas. Este tipo de acci�ns foron levadas a cabo por pequenos grupos aut�nomos de mulleres do interior de devandita organizaci�n con obxectivos tais como a liberaci�n de Angela Davis (baixo as siglas de The Proud Eagle Tribe of Weather ou Women�s Brigade of the Weather Underground) ou contra o control demogr�fico sobre as mulleres do Terceiro Mundo.
Dunha ou outra forma, WITCH e o seu legado estiveron presentes tras a s�a disoluci�n, ata durante a dram�tica d�cada dos setenta, e foron precursoras dunha apertura do debate acerca da utilizaci�n da violencia revolucionaria polas mulleres.
Tam�n d�nme de conta de algo que, moi pronto, �a ser unha constataci�n e era o feito de que WITCH son incesantemente nomeadas en enciclopedias e ensaios sobre a contracultura americana e o feminismo radical, pero sen achegar case ning�n dato m�is. Por iso v�n o que dicimos acerca de �pasar � historia do Movemento de Liberaci�n da Muller con letras de ouro pero baixo o signo do ostracismo�. Logo chegou �s mi�as mans o cl�sico �Sisterhood is powerful� (Vintage Books, 1970) xa totalmente descatalogado e que fose editado baixo a coordinaci�n e compilaci�n dunha famosa exWITCH como Robin Morgan. Neste libro rec�llense os textos que cont�n a nosa edici�n e que cremos que son os �nicos producidos polo grupo na s�a ef�mera a�nda que rica vida de pouco m�is dun ano.
E como non �an criticar as activistas a esa nova esquerda? Como non �an ser duramente criticados os homes desa esquerda? A cr�tica feminista cara ao marxismo era evidente. No propio Manifesto Comunista af�rmase que �al� onde a burgues�a dominou, puxo fin a todas as relaci�ns feudais, patriarcais�, � dicir, sinal�base que o patriarcado � un fen�meno precapitalista. Creo que a cita non merece maior explicaci�n. O marxismo, que influ�ra en toda a nova esquerda, defend�a unha concepci�n do mundo economicista. Neste sentido, os marxistas ortodoxos consideraban a econom�a e a produci�n como as principais actividades humanas, polo que se as mulleres non eran produtoras ent�n non exist�an �no mundo� e o seu protagonismo era o de ser meras reprodutoras.
O valor de WITCH cruzou a contracultura, da cal naceu. No entanto, conv�n que, como m�nimo, expo�amos unha distinci�n e aclaraci�n neste tema. A contracultura poder�a expresarse baixo a idea da creaci�n de alternativas ao sistema e de formas autoxestionarias de autosuficiencia (comunas, fanzines, redes de distribuci�n non comerciais, etc) dentro dunha idea marcusiana de Gran Rexeitamento. Xera un aspecto de contrapoder creativo. En troques, podemos definir �s subculturas como distinci�ns ou diferenciaci�ns da cultura hexem�nica e que esixen, trunfando ou non, non ser m�is adiante unha r�plica do modelo de adulto tradicional. No caso de WITCH � preciso opornos a esa tendencia demasiado simplista de inclu�r dentro dun xen�rico �contracultura� ao feminismo, por canto consideramos que non pode ser tratado este �ltimo como un ap�ndice m�is da contracultura, sen�n que ten suficiente identidade propia. Por suposto, exc�deo e supera. Outra diferenza importante � que a contracultura � s� unha, � dicir, manif�stase dun s� xeito concreto a�nda que se exprese con distinta linguaxe simb�lica. O feminismo, pola contra son feminismo(s) inevitablemente. A s�a historia as� o afirma. WITCH � froito desa heteroxeneidade.
A publicaci�n de WITCH tam�n xorde baixo a necesidade de romper o que se denominou a �masculinizaci�n da mirada�. En efecto, o maior fen�meno de �ra posmoderna, tal e como sabemos, � o trunfo absoluto do ver, da imaxe e a propaganda. Se falamos de patriarcado debemos referirnos tam�n a esa masculinizaci�n da mirada ou, m�is especificamente, do significante e o significado, da masculinizaci�n total respecto da forma en que interpretamos o mundo.
No co�ecido collage da artista feminista Barbara Kruger �A t�a mirada golp�ame� ind�case isto. A obra ten que ver con esa mirada absolutista e que interpreta todo en clave masculina. No collage, aparentemente, refl�ctese o instante posterior dunha agresi�n sexista. Pero o que Kruger intenta reflectir � tam�n unha agresi�n de x�nero. � a suprema violencia que leva a masculinizaci�n desa mirada.
WITCH, a pesar das s�as numerosas limitaci�ns enfront�use a esta posici�n ideoloxizada de violencia. E f�xoo dun xeito moi sedutor (�con pandereitas e c�cteles molotov�, como elas dic�an) facendo uso dun discurso ameazador, apocal�ptico e, ao mesmo tempo, divertido.
O seu posicionamento desafiante contra todo e todos emparenta ao grupo coa �nica icona capaz de igualar a s�a potencia. Refer�monos a Valerie Solanas e o seu texto SCUM. A�nda as�, existe unha certa conexi�n entre ambos os nomes naquela cidade de Nova York onde todos, ou case todos, co�ec�anse. Solanas era �ntima amiga de Ben Morea, l�der do colectivo anarcodada�sta e de influencia prositu Black Mask/Motherfuckers. A orixe do nome de WITCH produciuse dun xeito moi coti�n. Unha vez que os �7 de Chicago� son detidos, deciden que as s�as acci�ns d�bense levar a cabo baixo un nome e algu�n insinuou que poder�a ser o de WITCH. Curiosamente, ao redor daquela �poca comezan a efectuarse acci�ns con explosivos contra industrias ligadas � guerra de Vietnam tras as que estaban antigos activistas dos Motherfuckers e que, ent�n, asinaban as s�as acci�ns baixo o nome de International Werewolves Conspiracy from Hell. Coincidencia ou non, o certo � que tal feito produciuse, polo que non � descartable unha retroalimentaci�n de ambos os grupos.
Pero e por que WITCH?
A historia de WITCH e doutras tantas experiencias de contrapoder negan o devir dunha �poca sen pasado nin futuro, onde se destr�e a tradici�n, coma se trat�sese do peor dos seus inimigos. Unha Historia que ten un �nico tempo, un �nico Deus e, por conseguinte, � unha soa Historia sen lembranzas coherentes, sen consecuencias, baixo imaxes fraccionadas e como un collage ideoloxizado. Como se dixo: houbo unha Historia, pero xa non a hai.
Noutra orde de cousas, WITCH rexeitou unha narraci�n amable desa Historia. A s�a vivencia � nada conciliadora e sit�anos ante problemas sen resolver. Entre outras cousas, devolveu a loita pol�tica ao terreo da ameaza. Basta citar unha frase que se incl�e neste volume a modo de conclusi�n para esta breve charla: �se te metes cunha, m�teste con todas. �Pasa a palabra, irm�!?.

Servando Rocha
Xullo, 2007

OS PERDEDORES

noreply@blogger.com (minux) — Sun, 08 Jul 2007 17:06:00 +0000

Durante este mes, cel�brase o 30 aniversario das primeiras elecci�ns libres tras a morte de Franco. A efem�ride, � blandida por pol�ticos de todos os partidos como un alicerce da democracia. Desa, da que �eles� senten donos e facedores. Xornais e televisi�ns, ensalzan continuamente o papel, dir�ase , heroico dos partidos, por saber deixar de lado rifas hist�ricas e poder traballar xuntos e levar a b� porto a democracia e a constituci�n. Todos son importantes: O rei, Suarez, Fraga, Carrillo, Roca, Gonz�lez, etc. Son os seus heroes. Pero non son os meus.

Os anais da historia est�n cheos de perdedores, que nunca son do bando dos poderosos. Franco morreu , mais deixou unha m�quina represora en funcionamento, e a s�a inercia alc�nzanos a�nda nos nosos d�as. Daquelas persoas que viv�an mergulladas na miseria, no paro, e nunhas condici�ns econ�micas herdeiras do medievo, non hai palabras en ning�n sitio. Daqueles que creron as mentiras dos partidos pol�ticos e votaron, para sentir despois o desengano nas s�as carnes, non hai palabras en ning�n sitio. E aqueles que se atreveron a levantar a s�a voz, foron represaliados, como xa antes o foron. Todos os que vivimos �aquilo� dende a nosa propia experiencia, non necesitamos que nos lembren cada certo tempo a que foi a experiencia deles. A ningu�n lle chocar� hoxe d�a que algu�n lembre a data e diga: �acordo o ilusionados que estabamos todos, mentras esperabamos os resultados e iamos a casa dunha amiga en Mirasierra, a escoitar discos de Jazz, ler a Whitman e experimentar cos nosos profesores� (Elena Ochoa, no Pa�s, 15-6-07 )

Nas barriadas de obreiros ningu�n ti�a amigos con casa en Mirasierra, e moi poucos oir�an falar do Jazz, pero si que ti�an medo. Medo de saber que de ir mal as cousas ser�a o pobo quen pagar�a as consecuencias. Ti�an poucos recursos, casas endebedadas, falta de traballo, e en moitos casos fame. Hai uns d�as, un amigo da conca mineira asturiana, cont�ume unha historia. Ocorreu cando el era neno e �a � escola. As entradas aos pozos mineiros estaban perto do pobo. Conta o meu amigo, que cando hab�a unha explosi�n de gas gris� nalg�n pozo. As sirenas de alarma o�anse perfectamente. Inmediatamente moitos nenos, bot�banse a chorar e berrar, presas do p�nico, outros trousaban ou quedaban brancos. Saben porqu�? Todos os seus familiares traballaban na mina. Cada vez que soaba a sirena, alg�n neno quedaba orfo, ou sen irm�n, ou sen t�os. Trasladen esta historia a alg�n porto pesqueiro, logo dunha treboada, cando se descobre que falta un barco no porto. Preg�ntome se a Doutora Ochoa e os seus amigos imaxinar�an sequera unha situaci�n as�. Estes nenos, e mulleres, e homes, non �an escoitar discos de Jazz, nin l�an a Whitman nun chal� de Mirasierra. As testemu�as desas persoas non est�n en ning�n xornal, nin en ningunha televisi�n. Tampouco se fala das v�timas da represi�n franquista e posterior, crimes que hoxe d�a seguen impunes, persoas que foron asasinadas por protestar, e cuxas familias ter�n outra forma de contar a transici�n:

21 de Xullo de 1970 Folga da construci�n en Sevilla e Granada. A polic�a espa�ola asasina a tres obreiros.
13 de Setembro de 1970 A polic�a asasina a Pedro Pati�o en Madrid, durante a folga xeral da construci�n.
18 de Outubro de 1971 Folga na SEAT de Barcelona. A polic�a mata nos talleres a Antonio Ruiz.
10 de Marzo de 1972 A polic�a espa�ola dispara contra os obreiros en folga que ocupaban os talleres da Baz�n, en Ferrol, asasinando a tres deles, Amador Rei, Daniel N�boa e V�ctor Castro.
1 de decembro de 1972 En Santiago de Compostela a polic�a espa�ola asasina a tiros a Juan Fortes, cando realizaba unha simple pintada na r�a.
17 de setembro de 1973 A Garda Civil asasina, obrig�ndolle a beber acedo sulf�rico, a Cipriano Martos, obreiro da construci�n.
20 de Maio de 1975 A polic�a espa�ola mata a tiros en Ond�rroa (Guip�zcoa ) ao estudante Lu�s Arriola.
12 de Agosto de 1975 Cae asasinado pola polic�a espa�ola en Ferrol, Ram�n Reboira.
31 de Agosto de 1975 Manis contra a pena de morte. A polic�a espa�ola asasina ao mozo Jes�s Garc�a Ripalda.
3 de Marzo de 1976 En Vitoria, a polic�a espa�ola ametralla covardemente unha mani de obreiros, asasinando en plena r�a a 5 mozas e ferindo a m�is de 100.
8 de setembro de 1976 A Garda civil asasina en Fuenterrab�a durante as manis pola amnist�a ao mozo Jes�s Mar�a Zabala.
23 de Xaneiro de 1977 Durante unha mani en Madrid as bandas fascistas asasinan ao mozo Arturo Ort�z.
24 de Xaneiro de 1977 Orx�a de sangue. Pola ma��, a polic�a asasina en plena r�a a Mari Luz N�jera, que protestaba pola morte do d�a anterior. Pola noite, os fachas asasinan a 5 avogados laboralistas no despacho da r�a Atocha.
8 de Xullo de 1978 Na celebraci�n dos Sanfermines, a polic�a espa�ola asasina a tiro l�mpio a Germ�n Garc�a en Pamplona e produce m�is de 100 feridos.
4 de decembro de 1978 Asasinado en M�laga J. M. Caparr�s por un grupo de se�oritos fascistas.
3 de Xu�o de 1979 Nunha marcha contra as centrais nucleares � asasinada de socato pola Garda Civil en Tudela a moza Gladys del Estal.
13 de Decembro de 1979 Na glorieta de Embaixadores de Madrid, a polic�a dispara contra unha mani de estudantes, matando a d�as deles, Jos� Lu�s e Emilio.
10 de Maio de 1981 Tres mozos santanderinos son asasinados pola Garda Civil en M�laga, tras sufrir salvaxes torturas e mutilaci�ns, ao confundirlles cun comando de ETA.
12 de Marzo de 1987 A Garda Civil, reprimiu violentamente as mobilizaci�ns dos obreiros de Forxas, en Reinosa, Asturias, contra o desmantelamento dos seus postos de traballo, matando a �n deles.(*)

Todos os asasinatos deses anos quedaron vergonzosamente impunes, coa complicidade de xu�ces, que non abriron por iso ning�n tipo de procesamiento ou condea. Ata varios anos logo da constituci�n. Falta xente nesta lista. Basta esta pequena mostra como demostraci�n da liberdade e do estado de dereito no que vivimos e que nos recordan �ao seu xeito� os nosos �sacrificados pol�ticos�, verdadeiros �heroes da transici�n�
(*) Gracias ao �Pat� de Marrana� polo pr�stamo de informaci�n.

Yorick
laconujuracontraelnecio.blogspot.com

OS CONSUMIDORES COMO COBALLAS ELECTR�NICAS.

noreply@blogger.com (minux) — Sun, 08 Jul 2007 17:04:00 +0000

� curiosa a visi�n nas realidades publicitarias que nos mostra John Carpenter na s�a pel�cula �Est�n vivos� de 1988. Nela o director espida as imaxes dos anuncios mostrando s� a mensaxe dos mesmos, sen interferencias: fondo branco e a tipograf�a en negro dunha mensaxe. Mostra esoutra realidade que s� � visible a trav�s de lentes especiais dunha sociedade que se resiste ao asedio dun mundo invasor que nos manipula. Na nosa cotidianidade convivimos con todo este tipo de slogans publicitarios e filtramos inconscientemente a informaci�n do mesmo xeito que prop�n Carpenter na s�a pel�cula.
Paul Virilio no seu libro �A bomba inform�tica� comenta que �o s�culo XX non foi como se pretendeu, o da imaxe sen�n, m�is ben, o da �ptica e, sobre todo o da ilusi�n �ptica�.

F�lase da realidade aumentada como unha especie de realidade superposta que neste caso poder�a ofrecernos maior informaci�n da que vemos a primeira ollada. William J. Mitchell comenta no seu libro �E-top�a� a posibilidade de incorporar certos dispositivos �nas pezas oculares das lentes de realidade virtual, o que sobreimpresiona gr�ficos de computador sobre a escea circundante, de maneira que d� a impresi�n de que os obxectos virtuais en tres dimensi�ns mest�ranse cos f�sicos para xerar un novo tipo de arquitectura h�brida� (p-47).

Digamos que se deste xeito o espazo f�sico e o seu hom�logo electr�nico fusi�nanse nesta superposici�n de planos, as r�as por exemplo, poder�an adquirir un valor sem�ntico extra que poder�a ser programado; converter�anse en hardware por as� dicilo. �n dos resultados ser�a o constante flu�do de informaci�n � que poderiamos acceder por medio de dispositivos situados en edificios emblem�ticos que nos permitisen conectarnos a unha base de datos por medio electr�nicos. (Un simple c�digo de barras situado nun monumento que sexa capaz de ser lido por un tel�fono m�bil ofrecer�a xa cantidade de datos sobre devandito lugar). Vivimos xa nunha realidade aumentad�sima. Nunha realidade amortizada para moitos.
�A moderna cultura de masas -unha civilizaci�n de pr�tese-, pensada para o consumidor mutila as almas, pecha ao home cada vez m�is o cami�o cara as cuesti�ns fundamentais da s�a existencia, cara o tomar conciencia da s�a propia identidade como ser espiritual. Pero o artista non pode, non debe permanecer xordo ante a chamada da verdade, que � o �nico capaz de determinar e disciplinar a s�a vontade creadora. S� as� obt�n a capacidade de transmitir a s�a fe tam�n a outros. Un artista sen esa fe � como un pintor que nacese cego�. Andrei Tarkovski. (1)
N�s formamos parte das primeiras xeraci�ns de coballas electr�nicas. crecemos a medida que todos os aparellos se foron estragando ata converterse en reliquias, vimos desde a nosa infancia como eses aparellos foron substitu�dos por outros novos dunha forma exponencial a medida que a industria fabric�baos e o mundo marabill�base da s�a propia capacidade creativa avanzando cara a un produto m�is controlado polo consumidor. Al�n do aparello telef�nico � o capitalismo o que nos rumorea medias verdades e preg�ntome cando se derrubar�n todas esas compa��as telef�nicas que agonizan entre enxe�osas campa�as publicitarias. As novidades que fornece o mercado rendibil�zanas a contagotas: que se primeiro un mega, despois dous, tres, catro, etc. Dosif�cannos. A tecnolox�a � a amplificaci�n do espect�culo, simula a nosa pertenza a unha burgues�a de aparencias, sumisa � hip�tese mercantilista de que as nosas necesidades corresponden co que se nos ofrece. Guy Debord dixo: �En todas partes exponse a mesma terrible pregunta, que desde fai dous s�culos avergo�a ao mundo enteiro: Como facer traballar aos pobres al� onde se desvaneceu toda ilusi�n e desapareceu toda forza?�.

Digamos que a nosa forma de aprendizaxe, de procesar informaci�n foi distinta � dos nosos av�s e que vai ser totalmente distinta para as novas xeraci�ns (que quizais deixen de manter o status de coballas electr�nicas coa s�a integraci�n e participaci�n nas redes sociais). A� estamos.

A tecnolox�a que nos venden nos grandes almac�ns dosifica a s�a mercador�a en pequenos lotes para sacar m�ximo rendemento econ�mico dos seus descubrimentos, oculta o rodamento, non ensina, non nos educa. Cr�ase unha distancia entre n�s e as ferramentas que manexamos.

�A educaci�n � comunicaci�n, a comunicaci�n do s�culo XXI prod�cese, comp�rtese e distrib�ese, cada vez m�is, a trav�s de medios dixitalizados. A dixitalizaci�n permitiu o abaratamento do transporte da informaci�n. Para alg�ns o medio � perfecto. Estes normalmente esquec�ronse do contido, da mensaxe, do co�ecemento. [?] E agora que parece que a tecnolox�a � pedra de toque en ambientes culturais e educativos, non est� de m�is lembrar a s�a importancia, porque os medios non liberan, son medios. Porque a tecnolox�a non � neutral nin debe selo�. Creaci�n e intelixencia colectiva. Pedro Jim�nez. (2)

V�monos lendo manuais de instruci�ns en m�is dunha ocasi�n como manuais de supervivencia. Sent�monos estragados. As novas tecnolox�as propiciaron un campo magn�tico que tolea ao tempo moderno, que atrapa ao consumidor na necesidade de renovar os seus cacharros continuamente.

convivimos con cambios tecnol�xicos que marcaron profundamente as �pocas nas que aparecen. A medida que convertemos o seu uso continuado nun acto dom�stico a nosa forma de interpretar e interactuar co medio que nos rodea xera unha distancia sen retorno co pasado. D� a estrana sensaci�n de que estes percorridos ac�rtanse ata o punto de que tende a desaparecer o destino antes da nosa chegada. houbo tantos cambios ao noso ao redor como aparellos se foron estragando no transcurso da nosa vida, ata �s veces asumimos o rol de estragarnos humanizando a avar�a allea. Os consumidores fomos testemu�as directas dos avances tecnol�xicos ata o punto de converternos en cobayas da nosa propia experimentaci�n electr�nica e a nosa cultura hoxe � un efecto colateral desta relaci�n baseada na interdependencia.

Internet no seu apartado de ferraxer�a social acheg�unos m�ltiples ferramentas de participaci�n e de reorganizaci�n individual para traballar colectivamente. O mercado e a mercador�a convert�ronse no campo magn�tico que tolea ao tempo moderno, que o individualiza (aquela conversaci�n imposible de tres adolescentes co seu mp3 a fume de carozo) que atrapa ao consumidor na necesidade de renovar os seus aparellos electr�nicos, de acumulalos e beneralos. �s veces alg�ns deles acend�molos e a�nda non conseguimos adivi�ar para que serven.

(1) Andrei tarkovski. Esculpir no tempo. Ed. Rialp. 1984. Pax. 66
(2) Creaci�n e intelixencia colectiva.

por isaac-cordal
Tirado de www.alg-a.org

COLOSAL COLOF�N

noreply@blogger.com (minux) — Sun, 08 Jul 2007 17:03:00 +0000

Ser o corpo do delito, a documentaci�n
O �nico requisito. Colosal colof�n.
� como partir a quilla no medio do tif�n.

Non podemos evitar cami�ar amodo
Porque non queremos chegar.

S� imos atopar restos do naufraxio
So�os no fondo do mar.
� o eterno pesadelo da contradici�n
� coma sen ton nin son. Colosal colof�n.
Algunha vez marabillas e moitas decepci�n

Non podemos evitar cami�ar amodo
Porque non queremos chegar.

S� imos atopar restos do naufraxio.
Moito sangue fr�o fronte � utop�a

Reler todo o escrito, volver a vista atr�s
Dicir que non vas� e vas! Colosal colof�n
Non po�er a outra meixela para po�er as d�as

Non podemos evitar cami�ar amodo
Porque non queremos chegar

S� imos atopar restos do naufraxio
Moito sangue fr�o fronte � utop�a

Rosendo Mercado
(do �lbum: �el end�mico embustero
y el inc�uto pertinaz�. 2007)

POCILGA LITERARIA. ESCRITURA PODRECIDA DE ESPERANZA

noreply@blogger.com (minux) — Fri, 08 Jun 2007 15:48:00 +0000

Cando o desmedido narcisismo da adolescencia aboc�ume � escritura como forma de facerme admirar polos demais tanto como eu mesmo me admiraba, o tema que inmediatamente asaltou as mi�as p�xinas foi o da denuncia social.

A educaci�n moxigata que recibimos dende a infancia nos predisp�n xa para ese x�nero de sensibler�as. Cun ton no que se fund�a un sentimento de m�goa polos desposu�dos e o instinto de rancor cara aos seus explotadores, empe��ime en revelar a todo o mundo o que todo o mundo xa sab�a. Conmiserativa, moralizante, bienintencionada, a mi�a escritura exhalaba simpat�a cara aos traballadores, os marxinais, as mulleres oprimidas, as v�timas do racismo, os pobos do Sur, etc. � dicir, escrib�a para aqueles entre os que eu non me contaba, a cuxo mundo non pertenc�a, e relat�balles sen descanso iso que cada d�a, desde a ma�� ata a noite, ti�an diante dos seus ollos: o intolerable da s�a discriminaci�n, o insufrible das s�as penurias, a iniquidade do Capital e o seu aparello de Estado, a colaboraci�n da Igrexa e da Cultura coas s�as opresores, a brutalidade do ex�rcito, a forma en que a burgues�a dominante os embaucaba e desmovilizaba a trav�s das ideolox�as pacifistas e da democracia, etc. Malgastaba, pois, a mi�a escritura, xunto a esa camarader�a ruidosa que os explotados que me serv�an de tema (alimentando as� a mi�a vaidade de escritor, e de escritor comprometido), e xunto a unha afectaci�n de piedade na que a�nda reverberaba o meu adoctrinamento relixioso na escola e na familia, malgastaba, sobre todo, indignidade e esperanza.

Indignidade de falar por outro?, como adoitaba repetir un fil�sofo franc�s. Quen era eu, quen son agora, para falar en nome dos demais, para explicarlles, desde a mi�a posici�n superior de home instru�do, a salvo das distorsi�ns ideol�xicas, que � o que en realidade lles ocorre, por que, desde cando, en beneficio de quen, e ata o que deben pensar e o que deben facer para superar a s�a penosa situaci�n? Indignidade dos intelectuais que pretenderon educar, concienciar, organizar e liberar � clase obreira, todo iso sen padecer unha soa xornada inhalando gases t�xicos na f�brica e dependendo do xornal que mata aos poucos para sobrevivir. Pero, tam�n, sen amar no profundo, secretamente, ao xefe algunha vez. Sen detestar � metade dos compa�eiros e ser indiferente aos problemas da outra metade. Sen abrigar, de cando en cando, a ilusi�n de converterse ma�� en empresario. Sen... Indignidade dos homes que describen de que forma son oprimidas as mulleres, que senten e como deben emanciparse. Indignidade dos cordos que declaman en favor dos tolos, e dos psiquiatras que falan por eles. Indignidade da raza branca ao pretender comprender o coraz�n do negro e como sufriu baixo o seu xugo. Indignidade da cultura occidental cando anhela, por exemplo, liberar �s mulleres musulm�s da tiran�a dos seus homes ou exportar o seu sistema pol�tico en detrimento de calquera outra forma aut�ctona de organizaci�n non-democr�tica. Indignidade do home integrado analizando e explicando o subsolo ps�quico e emocional da marxinaci�n. Indignidade do crimin�logo absolutamente incapaz de perpetrar un crime. Indignidade do psic�logo. Indignidade do sacerdote. Indignidade do mestre. Indignidade do pai. Indignidade da maior parte dos escritores.

Esperanza dun mundo perfecto, sen opresi�n, sen violencia, sen dominaci�n; Reino da Liberdade e da Xustiza, igualitario, civilizado, fraternal; Mundo Ideal no que se refracta de modo indecoroso o Para�so dos cristi�ns, e que ten o mesmo efecto sobre as poboaci�ns: efecto do opio, da morfina, de todo aquilo que nos afasta da realidade e f�inola m�is soportable, enga�ifa? para manter suxeito ao home, esperanza. Esperanza de achar, se non foi xa descuberto, o modo de canalizar aos homes cara a ese Para�so. Esperanza de que a escritura, � s�a vez, coopere en devandito proxecto redentor, habilit�ndose para ilustrar?, iluminar?, desalinear? e seica tam�n mobilizar?. Esperanza de que a nosa existencia, gr�vida de sentido polo sublime da Causa � que se entrega, sexa dalg�n xeito m�is vida? que a dos outros, manipulados, ideoloxizados, enaxenados. Indignidade da esperanza.

A salvo deste c�rculo oprobioso das Grandes Tarefas, O Que Podemos Facer Polos Dem�is, as Emancipaci�ns, a Solidariedade e o Compromiso, o pastor Basilio, que nunca fala por ningu�n, nada espera dos homes, nada da s�a propia escasa palabra, nada da s�a vida de xex�n de esperanza. Digno no seu discurso que s� trata do seu, digno e certeiro na s�a desesperaci�n, este home, que me regalou a s�a amizade, apar�celleme hoxe como a ant�poda rigorosa do deplorable escritor progresista. Ant�poda da abxecci�n. A mi�a ant�poda, se sigo sendo o que era.

A mi�a propia ignominia como escritor lastrado pola esperanza, conciencia separada que usurpaba a voz dos outros, f�xome por fin evidente, laceriosa, insoportable. Chegou ent�n a hora da m�tica, e me enso��i de abandono e Fuga. Volvendo os ollos aos labirintos do interior, decid�n non escribir m�is que de min mesmo. Sortear�a, as�, a indignidade. Toda ir�a ben de ser certo aquilo que crin descubrir no meu coraz�n. Pero engan�bame. Non co�ezo introspecci�n m�is mentireira que a mi�a. Cada vez que penso nos meus m�biles, ou nos meus determinantes, eng�nome sen remedio. Indignidade de falar acerca dun mesmo T�mome que claudiqu�i ante outra forma, m�is sibilina, de esperanza: esperanza de achar no meu cerebro os medios con que explorarme, esperanza de chegar a saber algo de min, esperanza de aferrar a capacidade de comprenderme, esperanza de ser dalgunha forma e poder encargar � mi�a literatura que arroxase luz sobre ese pozo da mi�a identidade, a esperanza do acto de conciencia e do autoco�ecimento...

En verdade, non se nada de min. Non me creo. Non me intereso. M�ntome a prop�sito. Todo canto escrib�n ent�n � mantenta de min apesta por iso a epopea. Autodefin�nme como fuxitivo?, ser atormentado que fux�a das ideolox�as, da familia, da propiedade, do traballo, da patria. Fuxitivo de min mesmo, esp�rito da Fuga. E o pior de todo � que de novo v�a a� (no nomadismo, a quebra, a ruptura, na escapada) a forma de cambiar o mundo, de contribu�r polo menos � s�a transformaci�n. Consideraba, en calquera caso, que unha estratexia da fuxida incansable evitar�a de seu o apresamento insidioso en lugares pol�ticos de complicidade, permitir�a manter limpas as mans, emprender o cami�o de volta � inocencia. Fuxir da posici�n de explotador tanto como da de explotado; non oprimir nin ser oprimido; nin traballar nin facer traballar; renunciar a todo o que d� o Estado e a todo o que aburguesa; e non seguir h�bitos, non fosilizarse, non permanecer en ningunha terra o mesmo que en ningunha idea. � posible que eu fuxa?; pero ao longo de toda a mi�a fuxida busco un arma?, adoitaba repetir. Fidel � Fuga, e aborrecendo a instalaci�n, escapar�a -pensaba- a todos os mecanismos de control social, vivir�a a salvo de todas as m�quinas normalizadoras e integradoras deste mundo. Inocente?, ser�a tam�n dalg�n modo libre?. Debo reco�ecer que, para este xiro do meu pensamento, foron decisivos alg�ns libros (o Anti-Edipo?, de Deleuze, particularmente; pero as� mesmo os textos de Foucault, de Artaud, de Bataille, de Nietzsche,...). Era eu, por aquel ent�n, excesivamente vulnerable � palabra escrita...

A esperanza de co�ecerme, que corrompeu este af�n meu de recuperar a dignidade, pronto enlazou, as�, con esa outra esperanza de conservar a conciencia tranquila, as mans limpas, o coraz�n intacto. Rid�cula esperanza de preservar a sa�de nun mundo enfermo, a bondade entre os malvados, a inocencia nunha cova de ladr�ns... Constru�n unha �pica da Fuga e present�ime como heroe da evasi�n interior. Ment�n sobre min mesmo e escrib�n demasiadas p�xinas seica sen valor. A esperanza volv�a arruinar o meu traballo. De novo moi lonxe de min, Basilio nunca fuxiu de nada, sempre foi a mesma persoa, dedicou toda a s�a vida a un s� oficio e mantivo ao longo dos anos un pensamento m�nimo pero invariable. Non perde o tempo examin�ndose; b�stalle con coidar das s�as ovellas. Matarife, vendedor de cordeiros, s�bese suxo e s�bese c�mplice. Degola. Trafica. Negocia coa burgues�a dos carniceiros; enriqu�ceos. Trata con tipos desaprensivos, intermediarios e especuladores. De costas ao Estado, Basilio d� con todo a cara (dir�a a alma) ao Capital. E non se arrepinte diso: �s veces debe �n bicar mans que quixese ver cortadas. Brecht xa o admitiu: Desgraciadamente, n�s que queriamos preparar o cami�o para a amabilidade non puidemos ser amables. Coas s�as mans suxas, intranquila a s�a conciencia, culpable como todos, Basilio polo menos non se engana. Xam�is depositou a s�a esperanza nesa especie de hixiene absoluta do coraz�n. E no que concerne ao autoco�ecemento, a s�a postura apela tam�n � desesperaci�n: Non sei se me co�ezo, pero dame igual. Non sei. Penso noutras cousas?.

E en que punto �chome agora, con este artigo sobre a mesa? De novo eng�nome? De novo constr�o un mundo �pico? Mitifico? Que forma de esperanza imp�lsame? Contin�o presentando a mi�a vida como epopea, e a min mesmo como heroe? Apesto a vaidade? Desesperei? As� como non me co�ezo, co�ezo a Basilio? Desesperou? Existe o concepto do valor destas p�xinas? Non sei. Penso noutras cousas?. Indignidade de todo escribir.

Pedro Garc�a Oliveira
Tirado de La Haine

www.pedrogarciaolivoliteratura.com

INDEPENDENCIA??

noreply@blogger.com (minux) — Fri, 08 Jun 2007 15:47:00 +0000

Este pequeno desbarre pretende aportar o seu grao de area ao debate que semella abrirse ultimamente (e afortunadamente) en certas �reas do movemento de resistencia libertario, aut�nomo, antiautoritario� ou como se lle guste chamar sobre as loitas de liberaci�n nacional e independencia.

En primeiro lugar deixar patente a cr�tica ao nacionalismo tradicional de esquerdas (do de dereitas xa non paga a pena falar) como representante por medio das s�as organizaci�s obreiras, partidos, sindicatos, asociaci�ns� do mesmo que pretenden combatir: delegaci�n, centralismo, dependencia e subordinaci�n a unha estructura pol�tica superior. Este rexeitamento do nacionalismo estatalista e autoritario na que a �vangarda� son as organizaci�ns armadas autoproclamadas liberadoras do povo (sexa ETA, EGPGC, IRA, T. LL�) leva a moitas persoas de ideas libertarias a identificar calquer loita pola liberdade e identidade dun povo coa loita pola implantaci�n dun sistema paralelo pero �nacional� con toda a s�a carga negativa: estatista, xerarqu�a, racista, dem�crata, autoritario, represor, patriarcal e moito etc�

E non ten porque ser as�. Calquer loita pola liberdade, a autoxesti�n e a igualdade deber�a pasar polo respeto e compromiso coa independencia total, en principio do individuo, despois de abaixo ata arriba creando espazos de liberdade e autonom�a, pasando polo contorno local, o �mbito social e nacional no que se desenvolve cada �n cada unha, e as�, a loita das comunidades naturais contra eses enxendros artificiais que son os estados e o capital centralistas, xer�rquicos e explotadores e que provocan u odio e a guerra entre povos que someten, e non � a ideolox�a xustificadora dunha minor�a privilexiada aut�ctona frente a outra minor�a for�nea (o PNV ou o populismo rexionalista de Fraga � un b� exemplo, creo).

Non se pode caer na simpleza de tomar as loitas de liberaci�n nacional como enxendradoras de novas estructuras estatistas e verticalistas, a�nda que esa � a idea que nos queda despois de co�ecer ao nacionalimo tradicional, cambiar esa idea e empezar a moverse nese senso est� nas nosas mans.

O poder e o capital tende a uniformarnos e facernos dependentes de todo o que lles conv�n. Loitemos. Pois, pola diversificaci�n e a autonom�a dos valores particulares da xente cun v�nculo popular com�n. Mais sen caer noutra simpleza: crer que o nacionalimo � por s� s� a panacea que nos liberar�, f�ille falta unha boa dose de condimentos asamblearios, libertarios e de solidariedade.

Xa est� ben de teor�as emancipadoras universalistas (fillas do pouco realista idealismo-rom�ntico burgu�s), de pallas mentais, de para�sos revolucionarios que nun futuro dar�n sa�da acertada aos particularismos nacionais. A revoluci�n f�ise dende que se toma conciencia do que se quere facer, e est� en cada unha e en cada �n de n�s. Creando xuntas e xuntos as nosas alternativas de loita, respostando aos pisot�ns do sistema f�ise revoluci�n, trocando d�a a d�a os valores que a sociedade nos fai interiorizar e matando ao facha ao adult�crata, ao polic�a, ao machista, ao individualista, ao consumista, ao autoritario, ao insolidario que todas e todos levamos clavado, tam�n se fai revoluci�n.
E por iso que nos decatamos de que a liberdade, a autonom�a e a independencia parten de cada unha e cada �n de n�s como unidades humanas que somos e v�ise compartindo de abaixo a arriba coa comunidade coa que nos sentimos dalg�n xeito unidas e unidos social, natural, etnica e limguisticamente, creando identidades meirandes descentralizadas e independentes entre elas. Unha especie de rede de solidariedade, apoio m�tuo, autoorganizaci�n e respeto entre comunidades.

Ou sexa que unha comunidade ser� m�is libre na medida que os individuos que a conforman o sexan e viceversa.

Por �ltimo decir que este concepto de independencia non est� re�ido coa idea de ser cidad�n ou cidadana do mundo. Se non podemos sentir os dous sentimentos � unha p�rdida de capacidade de relacionarnos.

Esperamos que este debate siga facendo rompernos a testa.
Sa�de: Amor e Autonom�a.

Javi (principios de febreiro do ano 9� da era Orwell)(1993)
Tirado do fanzine Noxxxo.

PO�TE NOIR / POETA NEGRO

noreply@blogger.com (minux) — Fri, 08 Jun 2007 15:46:00 +0000

Po�te noir

Po�te noir, un sein de pucelle
te hante,
po�te aigri, la vie bout
et la vie br�le,
et le ciel se r�sorbe en pluie.
ta plume gratte au coeur de la vie.

For�t, for�t, des yeux fourmillent
sur les pignons multipli�s;
cheveux d'orage, les po�tes
enfourchent des chevaux, des chiens.

Les yeux ragent, les langues tournent
le ciel afflue dans les narines
comme un lait nourricier et bleu;
je suis suspendu � vos bouches
femmes, coeurs de vinaigre durs.

Antonin Artaud

Poeta negro

Poeta negro, um seio de mo�a
te obsessa,
poeta acre, a vida meneia
e a cidade incendeia
e o c�u se reabsorve em chuva
a tua pluma raspa o cora��o da vida.

Floresta, floresta, olhos formigam
em pinos multiplicados;
cabelos de tormenta, os poetas
montam cavalos, c�es.

Os olhos raivam, as l�nguas circuitam
o c�u aflui �s narinas
como um leite nutricional e azul;
estou suspenso das vossas bocas
mulheres, cora��es de vinagre, duros.

[trad: alberto augusto miranda]

posted by incomunidade

CAMBIO CLIM�TICO, EN SERIO?

noreply@blogger.com (minux) — Fri, 08 Jun 2007 15:44:00 +0000

Nestes �ltimos meses � dif�cil abrir un xornal, prender a radio ou a televisi�n e non ter varias novas sobre cambio clim�tico: gobernos que toman medidas, empresas que se po�en as pilas, expertos que alertan das consecuencias, que explican os procesos, tertulianos tod�logos que descobren mediterr�neos clim�ticos.... E eu, persoalmente, confeso que xa estou farto, todo cheira a moda.

O do cambio clim�tico e o famoso efecto invernadoiro son cuesti�ns que para un reducido n�mero de persoas � un fen�meno que se comezou a falar hai xa uns trinta anos, as� que esta especie de febre clim�tica actual � unha medida, en certo modo, do que tarda en pasar o debate dende c�rculos cient�ficos e ecoloxistas � sociedade en xeral, tres d�cadas. Sirvan estas verbas como (auto) homenaxe � persoas e colectivos, de aqu� e acol�, que hai xa moitos anos estabamos preocupados por este fen�meno global.

Cumprir�a preguntarse por qu� se tardou tanto logo; obviamente pola presi�n en contra dos lobbys correspondentes: o enerx�tico, o petrol�fero, o automobil�stico... asociados a determinadas marionetas pol�ticas, por exemplo sucesivos gobernos republicanos nos Estados Unidos, t�pedos gobernos dem�cratas e papanatismo europeo. Neste contexto � impagable a labor feita por determinados cient�ficos cuestionando resultados durante m�is de tres d�cadas; a cuesti�n estaba clara e o �nico que fallaba por co�ecer era a magnitude do fen�meno e a s�a escala temporal. A�nda desco�ecemos cousas, obviamente, pero iso non deber�a ser impedimento para actuar.

Agora, coa moda clim�tica, parece que a cousa vai en serio. Parece: se ben todo o mundo ten na boca o quentamento global, ningu�n parece disposto a facer nada serio por mudar a situaci�n. Salvo propaganda. E negocios.

O n�cleo do problema est� na producci�n de enerx�a a escala global, obviamente � unha cuesti�n a resolver pero neste contexto hai que lembrar que o �nico watio limpo � aquel que non se consume. Esto contrasta co brutal incremento do consumo enerx�tico, a pesares de que parte desa enerx�a xa � renovable nunha fronteira dilu�da entre o negocio e a especulaci�n con cachondeo inclu�do: agora resulta que as grandes el�ctricas son as compa��as m�is �sostibles� e para que o saibamos fannos anuncios con xente guapa, paxari�os silvestres e id�licas paisaxes. Vale.

Se esto fora en serio, e centr�ndonos xa en Galicia, haber�a que mirar canto se destina a aforro enerx�tico en contraposici�n co que se destina � producci�n, haber�a que contrastar c�nto se destina � cambio clim�tico e c�nto se destina ao transporte privado por estrada, � dicir, c�ntas autoestradas est�n neste momento a ser constru�das e/ou ideadas? Por po�er exemplos concretos, por qu� se est� a facer unha autoestrada entre Lugo e Monforte por Sarria, habendo unha li�a de tren paralela e semiabandoada a 20 metros? Por qu� se est� a facer unha autoestrada Bri�n- Compostela en vez dun metro ou tren lixeiro de superficie? E as� poder�amos recitar, sen pensalo moito, unha ducia de lamentables exemplos. Esas autoestradas ter�an estado ben, hai 80 anos, xustamente, non hoxe. Por outra banda, os veh�culos son cada vez m�is potentes (comp�rese un coche medio dos 70 cun dos 90 ou cun de hoxe en d�a), claro que dir�n os tecno entusiatas que hoxe en d�a son m�is eficaces. Poder�amos pensar en reducir os l�mites de velocidade en estradas e autoestradas como fai non moito fixeron en B�lxica, pero claro a� est�n os lobbys do motor cos seus s�mbolos: a F�rmula 1, o Dakar, o mundial de motos, etc, a santa velocidade.

Pero podemos seguir: por qu� se subvencionan os voos de baixo custe? Qu� interese pode ter o Estado en pagar rom�nticos fines de semana en Roma?

Claro que o de culpar as persoas d�senos moi ben. � bonito po�er a parir aos que empregan enormes e estultos 4x4 dicindo que contaminan moito, pero sendo esto rigorosamente certo, o que realmente nos fode � a s�a arrogancia e poder�o econ�mico. Postos a po�er a parir � moito m�is �til perseguir aos cami�ns, � dicir ao transporte de mercador�as por estrada; por qu� non viaxa todo por tren, por un tren eficaz. Postos a pensar, por qu� glorificamos o sector da construcci�n como motor econ�mico cando � un sector que derrocha env�a fervenzas de CO2 � atmosfera. E falando de construcci�n, qu�n son os responsables da planificaci�n territorial que obriga a miles de cidad�ns a vivir na periferia das cidades e empregar o veh�culo privado da cot�o?

O problema � que para todo esto hai que pensar, tomar decisi�ns importantes, efectuar quizais alg�n pequeno sacrifico: todo elo medidas levemente impopulares que ning�n dos nosos pol�ticos te�en o que hai que ter para por en marcha. Nin nos tampouco. Pero benvida sexa a moda clim�tica.

Xabier V�zquez Pumari�o
Tirado de vieiros

IBERTROLA

noreply@blogger.com (minux) — Fri, 08 Jun 2007 15:43:00 +0000

ADEGA ven de apresentar as s�as suxesti�ns ao rocambolesco proxecto de IBERDROLA para facer unha central soterrada baixo o Can�n do Sil. Esta delirante infraestrutura pretende bombear pola noite a auga do Sil at� o cumio do can�n para logo turbinala polo d�a e aproveitar as bonificaci�ns por enerx�a renov�bel. Al�n desta fraude econ�mico-ambiental, o proxecto ub�case dentro do LIC Can�ns do Sil, parte da Rede Natura galega e conlevar� unha brutal alteraci�n paisax�stica nun lugar de excepcional beleza e atractivo tur�stico candidato a Patrimonio da Humanidade.

O proxecto contempla a construcci�n dunha central de bombeo/turbinado soterrada a car�n do encoro de Santo Estevo, no concello de Parada do Sil de donde se elevar�a a auga at� un encoro artificial de 37,5 hect�reas, 800 m arriba do r�o no cumio do can�n. Dende eiqu� deixar�ase caer por gravidade para turbinala e producir electricidade. Tanto o encoro como as kilom�tricas conducci�ns subterr�neas ub�canse nas ladeiras do LIC Can�n do Sil, espazo integrado na Rede Natura galega.

Esta obra fara�nica implica un importante movemento de terras e unha intervenci�n profunda (e nunca mellor dito xa que furar�a todo o macizo) nun espazo protexido, provocando un ferinte impacto paisax�stico nun lugar onde � precisamente a paisaxe o seu valor fundamental, foco de atarcci�n tur�stico a n�vel europeo.
Al�n disto, este tipo de instalaci�ns de enerx�a hidr�ulica por bombeo agochan unha cara escura no seu funcionamento. Non xeran enerx�a neta sen�n que aproveitan as diferentes tarifas existentes para bombear consumindo enerx�a pola noite e turbinar xerando enerx�a polo d�a, e deste xeito beneficiarse das subvenci�ns existentes para as enerx�as renov�beis. � adem�is un feito grav�simo que Ibertrola afirme que esta obra non vai afectar ao Can�n do Sil e que constit�e un exemplo de �aproveitamento sustent�bel�. � pos�bel que a empresa entenda que o desenvolvemento sustent�bel consiste no seu desenvolvemento, sustentado por todos/as n�s.

� doado pretender beneficiarse das subvenci�ns p�blicas que pagamos todos/as e non deixar ning�n posto de traballo na zona. O que s� deixa � unha degradaci�n brutal da paisaxe e das condici�ns naturais que repercutir� negativamente no turismo da Ribeira Sacra e comprometendo a s�a declaraci�n como Patrimonio da Humanidade.
A este respeito, o Sr. Benito Carre�o, actual alcalde de Parada do Sil, foi consultado por ADEGA sobre o proxecto, manifestando que o Concello xa aprobara a memoria inicial e alegando que traer� moita riqueza para a zona, pero desco�ecendo detalle alg�n do proxecto. � responsabilidade dos representantes municipais enterarse do que asinan e aproban. A ignorancia e o desco�ecemento non xustifica a gravidade das consecuencias deste nefasto acordo.

O Sr. alcalde non considerou a repercusi�n negativa no turismo, nen as consecuencias ambientais do proxecto dunha obra que durante case 8 anos, vai xerar un escaso volume de emprego, que ser� pr�ticamente nulo na fase de explotaci�n. Por este motivo ADEGA quere alertar � veci�anza da Ribeiera Sacra e a toda a cidadan�a galega sobre esta desfeita, animando a todos/as a expresar o seu rexeitamento no propio concello de Parada do Sil.

O TREN DE ALTA VELOCIDADE (TAV/AVE) E O SEU GRANDE IMPACTO AMBIENTAL E SOCIAL

noreply@blogger.com (minux) — Fri, 11 May 2007 10:45:00 +0000

A pesar do que diga a xente que quere xustificar a s�a construcci�n, non responde �s necesidades reais de comunicaci�n de Galiza. Estas deber�an fundarse na accesibilidade para todas as persoas (sen excluir� xente do rural ou � xente con poucos recursos), en vez diso todo o investimento se destina a infraestruturas e servizos elitistas, ao mesmo tempo que o tren convencional v�lvese perigoso, inc�modo, caro e insuficiente.

A falta de inversi�ns axeitadas para o seu mantemento e o enfoque puramente economicista, (buscando a rendabilidade sobre as necesidades sociais),provocou o peche de numerosas li�as, de feito que o tren deixou de ser o nexo entre os pobos e vilas, forzando todav�a m�is ao uso do coche.

A realidade � que se aposta por destruir e abandoar o rural, a alta velocidade conecta �s grandes cidades que seguir�n crecendo descontroladamente, mentras ao rural non se lle da valor por s� mesmo, s� polo que poida servir as grandes cidades: para ter a segunda residencia, constru�r parques tem�ticos, para ir na fin de semana, ou servir aos intereses econ�micos das grandes urbes, terreo para pol�gonos industriais, para o paso das grandes infraestruturas de comunicaci�n, producci�n enerx�tica, etc.

A s�a imposici�n no estado espa�ol, ven asociada �s grandes remodelaci�ns (e pelotazos) urban�sticas de Barcelona ou Sevila, cando optaron pola s�a transformaci�n en cidades marca e espect�culo, aproveitando grandes eventos como a Expo ou as Olimpiadas, (algo parecido ocorre agora con Zaragoza), isto provoca no resto de capitais un esp�ritu de imitaci�n confundindo ese progreso e crecemento econ�mico (dunhas poucas empresas claro) coas necesidades reais das poboaci�ns.

Estes anos de historia do AVE permiten unha an�lise do que pode supo�er en Galiza:
-Incrementos disparados dos prezos do billete. Coma exemplo, Sevila-Madrid: 15 AVEs � d�a, 69.80 euros (ida), por unha viaxe de 2 horas e media. Soluci�n: voltar � autob�s: 5 horas 17.5 euros, porque as d�as horas e media que te �aforrar�as �, ter�as que acabar invert�ndoas en traballar m�is horas para pagar os billetes!!.
-Elitizaci�n do transporte ferroviario. Os elevados prezos das viaxes, fan que a gran maior�a dos billetes sexan comprados directamente por empresas, para desprazar as persoas que ocupan cargos directivos.
-Destrucci�n de aldeas e barrios. Por todo o que implica a s�a construcci�n, e porque, unha vez en funcionamento, sup�n unha barreira totalmente infranque�bel, e m�is perigosa co tren convencional.
Podemos pensar no soterramento de v�as cando pase por zonas urbanas, pero nalg�ns casos fixeron falsos t�neis cubrindo as v�as con muros de 14 metros de alto.
-Illamento. A finalidade do AVE � unir dous puntos � maior velocidade posible. Obviamente, os puntos que interesa unir; aqueles que son econ�micamente rend�beis, e non aqueles nos que sexa socialmente necesario, o AVE � unha infraestrutura de imposici�n: a s�a implantaci�n sup�n a curto ou medio prazo a desaparici�n das li�as convencionais de forma que non haxa competencia ao AVE.
-Destrucci�n do territorio. Non existe nada, nin vilas, nin r�os, nin tan sequera monta�as; o tren ten que ir en li�a recta e todo o que selle opo�a, qu�tase do medio.
-Custe enerx�tico. Cando se po�a en funcionamento o tren, a previsi�n de gasto el�ctrico ser� equivalente a unha cidade de varios milleiros de habitantes. �C�mo se alimentar� o AVE en Galiza?. �Cantas veces quedar�n �s escuras as aldeas polas que pase?. �Cantas novas hidroel�ctricas, t�rmicas, �molinillos� e estaci�ns e subestaci�ns el�ctricas se xustificar�n?
-Especulaci�n urban�stica. � longo de todo o seu percorrido, a entrada do AVE aproveitase para dese�ar Peris � seu redor; afectar vivendas nas que logo se levantar�n pisos, ou remodelar estaci�ns en moitos casos para crear zonas comerciais, hoteis, pisos, sen aumentar o espazo destinado a usos ferroviarios.
-Obras, e todo o que iso implica a nivel de movemento de terras; problemas coas augas; ru�do, etc. Para comprobalo, basta achegarse �s obras que xa se est�n realizando en Ourense pero �qu� pasar� � chegar �s zonas m�is poboadas? a Teis, a S�rdoma... o que sabemos � o que est� pasando nos lugares �s que est� chegando: aparici�n de fendas nas vivendas (que ningu�n quere asumir) afundimento de r�as, etc (el Prat de Llobregat, Xaneiro 2007). Unha vez m�is, os beneficios privados por diante dos intereses sociais. Polo de agora, FCC-Acciona te�en adxudicado xa o tramo Vigo-Redondela: 7Km por 183,19 mil�ns de euros (m�is de 30.000 mil�ns de pesetas!!).

No caso de Vigo dous grandes tuneis, e a destrucci�n de vivendas en diferentes barrios, se ben todav�a non se sabe o alcance real da desfeita que nos agarda.

Galiza non precisa a alta velocidade, un medio �nicamente �til como bandeira electoral e transporte das �lites econ�micas, s�mbolo do modelo de transporte insost�bel da Uni�n Europea (asumido acr�ticamente polo estado espa�ol) e dun modelo econ�mico igualmente autodestrutivo.

Vigo, primaveira do 2007.

Caleidoskopio
GAS

EN DEFENSA DO TREN, CONTRA O AVE

noreply@blogger.com (minux) — Fri, 11 May 2007 10:43:00 +0000

O transporte � o �n�cleo duro� da crise ambiental. O modelo territorial, o mercado �nico e o desenvolvemento do turismo est�n provocando un crecemento moi forte do sector do transporte en toda Europa. Os modos de transporte que m�is crecen son o transporte por estrada e o avi�n, que provocan elevados custos ecol�xicos (cambio clim�tico, contaminaci�n, deterioraci�n e fragmentaci�n de h�bitats naturais,...), sociais (accidentes,...) e econ�micos (investimentos en infraestruturas, gastos sanitarios,...), custos claramente infravalorados pola maior�a da sociedade.

Unha pol�tica de transporte sustent�bel e equitativa debe fomentar a �creaci�n de proximidade�, aumentando a proximidade e non a mobilidade, restrinxir fortemente a presenza dos autom�beis no �mbito urbano e potenciar todo o pos�bel os modos de transporte non motorizados, o tren e o autob�s.

O protagonismo do tren debe ser moito maior. Os ecoloxistas galegos defendemos a modernizaci�n da obsoleta rede ferrovi�ria do noso pa�s para facer pos�bel o aumento da participaci�n do tren no transporte de persoas e de mercador�as. Queremos un tren moderno que axude a reducir o desbaldimento de enerx�a, a contaminaci�n e a accidentalidade e contrib�a ao desenvolvemento sustent�bel do pa�s.

O convenio para a modernizaci�n dos cami�os de ferro galegos asinado pola Xunta e o Ministerio de Fomento non garante o desex�bel potenciamento do tren na Galiza, especialmente f�ra do eixo A Coru�a-Vigo, que concentra o 75% do investimento. O limitado investimento previsto no convenio para a mellora do ferrocarril convencional no noso pa�s at� o ano 2007 (160.000 mill�ns de pts) contrasta cos elevad�simos investimentos destinados � construci�n de li�as de alta velocidade estrita (m�is de 250 km/h) en todo o Estado espa�ol at� o 2010 (6,8 bill�ns de pts).

Na Galiza, parece ser que s� est� prevista a construci�n dunha li�a de alta velocidade estrita, como a do AVE Madrid-Sevilla, entre Ourense e Santiago. Galiza s� ter�a un AVE entre estas d�as cidades. Os ecoloxistas non nos lamentamos por isto. Mellor a�nda ser�a non termos ningunha li�a de alta velocidade estrita (insistimos no de estrita porque, hai un ano, o Ministerio de Fomento, a trav�s dun decreto, redefiniu a alta velocidade, creando a alta velocidade �� galega�, moi inferior � velocidade das li�as AVE en senso estrito).

Os ecoloxistas ib�ricos rexeitamos o tren de alta velocidade porque causa un grave impacto ambiental e presenta unha reducida rendibilidade social en relaci�n co seu elevado custo econ�mico. � por isto que a maior�a dos gobernos europeos est�n promovendo o tren de velocidade alta (200-220 Km/h), non o de alta velocidade. Que saibamos, s� a Franza, o Estado espa�ol e Portugal apostan pola alta velocidade. Na Alema�a, paralis�ronse os proxectos de trens a 300 km/h. Na Suecia, a ligaz�n entre as d�as principais cidades, Estocolmo e Goteborg, levouse a cabo con trens X-2000, de tecnolox�a pendular (como a do trem Talgo ou a do Alaris entre Madrid e Valencia).

A circulaci�n a altas velocidades esixe que os trazados sexan rectil�neos, con radios m�nimos de curvatura superiores a 5.000 m e pendentes m�ximas do 2,5%, o que conleva grandes movimentos de terra. O impacto dunha li�a de AVE sobre o territorio � compar�bel ao dunha autoestrada. Al�n diso, os trens de alta velocidade precisan dun consumo enerx�tico desproporcionado, at� 6 veces maior que o do ferrocarril convencional.

O AVE sup�n un uso pouco eficiente do orzamento p�blico. Podemos ter un ferrocarril moderno sen necesidade de investirmos nada menos que 2.000 mill�ns por quil�metro (custo medio do AVE) para conseguirmos aforros de tempo adicionais m�nimos. Co investimento dun s� dos 27 km do famoso t�nel do Guadarrama poder�a construirse, por exemplo, um hospital medio moderno!.

O AVE s� atende �s principais cidades e � caro e elitista. Non est� concebido como un servizo p�blico para todos e todas. O AVE Madrid-Sevilla restou pasaxeiros ao avi�n, mais tam�n expulsou a muitos usuarios do tren � estrada e deixou incomunicadas a muitas poboaci�ns. O AVE detrae investimentos do ferrocarril convencional, impedindo a sua mellora adecuada.

A megaloman�a dalg�ns, o desexo de non sermos discriminados con respecto a outras zonas do Estado espa�ol ou os intereses do sector da construci�n non nos poden ocultar as decisivas desvantaxes do AVE. O AVE non pode ser unha demanda da sociedade galega se aspira a un modelo de transporte ecoloxicamente sustent�bel e socialmente xusto.

O movimento ecoloxista galego defende trens modernos, c�modos, asequ�beis e polivalentes, con grande capacidade e frecuencia, que dean servizo a todo o territorio, adaptados �s diferentes demandas e necesidades, capaces de competiren co transporte por estrada mesmo a pesar do reducido prezo dos combust�beis (que seguen sen incorporar os custos ambientais).

O tren non � un modo de transporte do pasado. � o modo de transporte dun futuro sustent�bel. Por isso, reclamamos non s� a modernizaci�n da rede ferroviaria existente sen�n tam�n a s�a ampliaci�n coa creaci�n de novas li�as. Haber�a que estudar seriamente a construci�n de novas li�as como Santiago-Lugo, Santiago-Aeroporto de Labacolla, A Coru�a-Cee, Santiago-Noia, Lugo-A Mari�a, Padr�n-Ribeira ou Pontevedra-Sanxenxo. A creaci�n de novas li�as ferroviarias deber�a considerarse como alternativa � construci�n de novas autov�as e autoestradas.

Xos� Veiras Garc�a

Tirado de adega.info

OS ANARQUISTAS CONTRA O TAV E A EMO��O DA MULTID�O CONTRA A INTELIG�NCIA DAS ELITE?

noreply@blogger.com (minux) — Fri, 11 May 2007 10:42:00 +0000

Inteligentes elites do Parlamento Europeu aprovaram um grande projecto de transporte de Lisboa a Kiev para fazer face ao crescimento do transporte num futuro global.
Alguns interesses locais op�em-se ao interesse global e � l�gico que protestem para serem compensados pelos danos. N�o creio que seja l�gico que as grandes obras de interesse geral sejam impedidas por manifestantes em defesa de interesses locais com maior dano para a colectividade.
N�o concordo com:
�... contra o pod er voraz e arrogante que quer impor � raz�o do rendimento e da for�a sob a vida, a liberdade e a dignidade de todos... disse em voz alta que sua vida, sua liberdade e dignidade n�o se negociam. ... nem as cenouras de Letta poder�o impedir a marcha do Vale de Susa... milhares dos habitantes do Vale de Susa gritaram que a �nica mesa de negocia��es � a pra�a...N�o se negocia com quem golpeia, aterroriza, ocupa militarmente sua terra e sua vida... nega o futuro a seus filhos... subtrai recursos da sa�de, da educa��o, dos meios de transporte locais... contra a depreda��o do territ�rio e a devasta��o do ambiente ... junto com aquelas da Sic�lia e da Cal�br ia que se op�e � constru��o da ponte no estreito... em comum por uma luta incondicional contra o trem da morte. ... dezenas de milhares de valsusinos que fizeram greves, obstru�ram as vias da estrada de ferro, as ruas e as estradas durante muitos dias, sabemos que s� a luta popular, em primeira pessoa sem media��es poder� impedir o TAV. Como o 8 de dezembro, ap�s a viol�ncia da pol�cia, quando 50.000 homens, mulheres, crian�as, anci�es reconquistaram os terrenos com a for�a das for�as da desordem estatal, estamos orgulhosos de ter estado ali, porque a luta dos habitantes do Vale de Susa confirma o que n�s pensamos e praticamos desde sempre: deter aos poderosos, ac��o directa. ... decidimos nos reunir em pra�a p�blica apesar dos politiqueiros -inclusive locais - que pretendiam que fic�ssemos em casa para permitir o jogo da pol�tica do pal�cio e assim decidir em nosso nome. ... nossa luta, uma luta contra o trem da morte, contra os terroristas do Estado que reprimem e criminalizam a quem se op�em a seus neg�cios e a seu poder... a hist�ria daqueles que querem retomar em suas pr�prias m�os seu pr�prio destino, sem delegados nem tutelas, deu um passo adiante. ... evitar que o que seja conquistado no caminho de Venaus seja apagado por uma tr�gua ol�mpica - e eleitoral - que serviria somente aos senhores do TAV para preparar, sem ser incomodados, os canteiros para fazer as escava��es.� http://www.pt.indymedia.org/ler.php?numero=68798&cidade=1
Turim: milhares de anarquistas contra o TAV

TURIM: MILHARES DE ANARQUISTAS CONTRA O TAV

noreply@blogger.com (minux) — Fri, 11 May 2007 10:41:00 +0000

Dezenas de milhares de pessoas se reuniram ontem, 17 de dezembro, em Turim para dizer N�O ao TAV, n�o �s grandes obras, n�o � devasta��o ambiental.

Mas n�o s�.

Homens e mulheres do Vale de Susa, de Turim e de todas as partes da It�lia, se manifestaram contra o pod er voraz e arrogante que quer impor � raz�o do rendimento e da for�a sob a vida, a liberdade e a dignidade de todos.

Mas n�o s�.

O povo N�O TAV disse em voz alta que sua vida, sua liberdade e dignidade n�o se negociam. Disse em letras claras que nem os bast�es de Pisanu, nem as cenouras de Letta poder�o impedir a marcha do Vale de Susa.

Mas n�o s�.

A quem tentou impedir a marcha de ontem ap�s a abertura da mesa de negocia��es/estafa do governo. Milhares e milhares dos habitantes do Vale de Susa gritaram que a �nica mesa de negocia��es � a pra�a.

N�o se negocia com quem golpeia, aterroriza, ocupa militarmente sua terra e sua vida.

N�o se negocia com quem nega o futuro a seus filhos.

Mas n�o s�.

A quem desejava que a marcha de ontem fosse o teatro de choque e viol�ncia, a resposta foi que o �nico terrorista � o Estado, o �nico predador � o TAV, que quer a direita e a esquerda unidas pelos interesses comuns para distribuir o bolo. Um bolo que subtrai recursos da sa�de, da educa��o, dos meios de transporte locais.

Hoje a luta dos habitantes do Vale de Susa � nossa luta.

Mas n�o s�.

A marcha de ontem demonstrou que o movimento contra a depreda��o do territ�rio e a devasta��o do ambiente � um movimento que atravessa a pen�nsula e cruza os Alpes, convocando pessoas de Maurienne, junto com aquelas da Sic�lia e da Cal�br ia que se op�e � constru��o da ponte no estreito.

Milhares de anarquistas responderam de toda It�lia e da Fran�a � chamada de uma a��o libert�ria em comum por uma luta incondicional contra o trem da morte.

Durante dias e dias os meios de comunica��o indicaram que nossa presen�a seria violenta, que n�s ir�amos causar dist�rbios. Por essa raz�o, nossa presen�a na marcha foi cancelada. Os anarquistas n�o queriam cumprir o papel atribu�do por esses mesmos meios no te atrinho da desinforma��o midi�tica.

Como sempre sem a possibilidade de arrependimento. Como sempre n�o dispostos a entrar no jogo da m�dia, nem da pol�tica institucional. Como sempre n�o dispostos a fazer, como alguns antagonistas new global, os homens na pra�a e os do governo.

H� alguns que negam a evid�ncia: n�s est�vamos l�. Ontem em Turim se manifestaram duas almas de um mesmo movimento, duas alm as que tinham se encontrado fisicamente, mas n�o fundidos certamente. Por um lado Kerm�s em Pellerina que quis Ferrentino & C na oposi��o e na nega��o da marcha do dia 17, na parte do outro movimento, que est� disposto a desmerecer a luta sentando � mesa romana.

A pergunta � simples: o TAV se faz, ou o TAV n�o se faz.

N�s, como dezenas de milhares de valsusinos que fizeram greves, obstru�ram as vias da estrada de ferro, as ruas e as estradas durante muitos dias, sabemos que s� a luta popular, em primeira pessoa sem media��es poder� impedir o TAV. Como o 8 de dezembro, ap�s a viol�ncia da pol�cia, quando 50.000 homens, mulheres, crian�as, anci�es reconquistaram os terrenos com a for�a das for�as da desordem estatal, estamos orgulhosos de ter estado ali, porque a luta dos habitantes do Vale de Susa confirma o que n�s pensamos e praticamos desde sempre: deter aos poderosos, a��o direta.

�ramos muitos ontem em Turim porque tamb�m n�s como os vizinhos do Vale de Susa decidimos nos reunir em pra�a p�blica apesar dos politiqueiros -inclusive locais - que pretendiam que fic�ssemos em casa para permitir o jogo da pol�tica do pal�cio e assim decidir em nosso nome.

Ontem, estivemos na pra�a como sempre estivemos nestes anos, quando a luta do Vale de Susa n�o era refletida nos jornais e os anarquistas eram nomeados unicamente como criminosos. Dois de n�s n�o estiveram na marcha de s�bado, porque morreram na cadeia, ap�s um processo sum�rio, e uma senten�a sem apela��o que infligiram a m�dia. Mas seus nomes ressoaram seguido nos slogans de muitos e na mem�ria de todos.

Ontem estivemos na pra�a, convencidos de que a luta dos habitantes do Vale de Susa � nossa luta, uma luta contra o trem da morte, contra os terroristas do Estado que reprimem e criminalizam a quem se op�em a seus neg�cios e a seu poder.

Ontem a hist�ria daqueles que querem retomar em suas pr�prias m�os seu pr�prio destino, sem delegados nem tutelas, deu um passo adiante.

Amanh� nos esperam novos desafios: primeiramente, o mais importante, consistir� em evitar que o que seja conquistado no caminho de Venaus seja apagado por uma tr�gua ol�mpica - e eleitoral - que serviria somente aos senhores do TAV para preparar, sem ser incomodados, os canteiros para fazer as escava��es.

O caminho que nos espera � longo, mas os moradores da montanha do Vale de Susa demonstraram a todos que no sendero o suficientemente inacess�vel que impede a passagem aos partisanos de hoje como aqueles de ontem, n�o h� nenhum jogo institucional que n�o possa ser desbaratado por quem aprendeu a decidir sem media��es, sem pais nem padrinhos.

Sar� Dura!

Os companheiros e companheiras da Federa��o Anarquista de Turim � FAI (fat@inrete.it)

A TRASTENDA DO TAV

noreply@blogger.com (minux) — Fri, 11 May 2007 10:40:00 +0000

Se o TAV significaba progreso, a monta�a de desprop�sitos que est� acompa�ando � s�a realizaci�n clarexar� o sentido exacto da palabra: progreso do desastre. A paix�n polo TAV das
elites do pa�s est� sendo posta a proba polos fallos de seguridade, os problemas de sinalizaci�n, os atrasos, os centenares de accidentes laborais, os traballadores sen papeis, as fallas do terreo, a mala xesti�n dos investimentos, os regateos sobre os trazados e dem�is contratempos que demoran a entrada en funcionamento dese proximidades de luxo. AVE � que lle baixaron os fumes, ou os voos, pois en principio a velocidade que alcanzar� ser� a propia dun
tren convencional e ata polo menos o 2015 non se poder� ir a Paris en Alta Velocidade. Ademais, vibra e baila. S� lle falta cantar �Tanto di�eiro investido para tan magros resultados! As capitais de provincia ter�n que esperar un pouco m�is para estar no mapa e as forzas vivas das urbes principais ver�n unha parte dos seus so�os de grandeza botada a perder co esgotamento de caudais e os adiamentos. As posibilidades materiais da clase dominante non estiveron � altura das s�as ambici�ns fara�nicas. Al� onde os ecoloxistas e outros seudoopositores fallaron, a incompetencia e a desidia trunfaron. A primeira vitoria contra o TAV foi obra exclusiva
dos seus partidarios. O ministerio de Fomento, o GIF, a Generalitat catal�, as subcontratas que constr�en a li�a, a Renfe e Siemens, te�en todo o m�rito do trunfo.
Perdeuse unha batalla, pero non a guerra. Hai moito m�is progreso do mesmo estilo en xogo; o TAV � s� o emblema da nova devastaci�n do territorio, pero non � toda a devastaci�n. A importancia do TAV radica en que simboliza a vertebraci�n das elites dirixentes a nivel local e rexional. Estas fai tempo que sa�ron do particularismo e confeccionaron a medias co Estado o seu programa de destruci�ns masivas: o TAV, como
un heraldo do apocalipsis, vai por diante. Ou dito doutro xeito: as �rbores do TAV esconden todo un bosque de temibles infraestructuras. O pior do TAV � o seu trastenda.
O TAV non destr�e o territorio pola sinxela raz�n de que est� xa destru�do. � simplemente o remate, ou a guinda, do proceso destrutor, ou como di o xornalismo sociol�xico, centralizador. Fai tempo que a agricultura tradicional foi substitu�da pola industrial, e de resultas quedou liquidada a sociedade rural. O campo � cada vez m�is un deserto; por exemplo: dun
mill�n douscentos mil aragoneses, m�is de setecentos mil viven en Zaragoza; paralelamente, o 75% dos catal�ns viven no �rea metropolitana de Barcelona e no resto de autonom�as
sucede m�is ou menos o mesmo. O territorio peninsular do s�culo XXI quedou dividido entre unha paisaxe urbanizada en constante crecemento e unha reserva panor�mica. As f�bricas apenas poden notarse, en cambio o territorio completo converteuse nunha xigantesca f�brica: todas as
actividades que se practican nel son actividades industriais destinadas aos seus respectivos mercados ou � que non falamos da industria do turismo, ou do lecer, ou da sa�de, da mesma
xeito que falaremos deica pouco da industria do auga ou das emisi�ns contaminantes?
Como outrora sucedeu coa agricultura, que para transformarse nunha eiva industrial tiveron que ser disoltas as formas ancestraise non tan ancestrais de propiedade da terra, agora pasa con todo o que non ten dono; coa auga, co ar, cos xenes, co co�ecemento tradicional, cos sabores, etc. Han de ter propietario e constitu�r un mercado. Para o caso que nos ocupa, que � o do TAV, o que adv�n � o mercado da movilidade. A movilidade deixa de ser un servizo p�blico al� onde a�nda o era e pasa a obxecto de explotaci�n privada. Xa non � posible falar de liberdade cando hai que desprazarse. Ningu�n � libre de moverse, todos circulan na direcci�n que marca o mercado. A anunciada revoluci�n no transporte de pasaxeiros � a
movilidade chegada ao estadio industrial, e isto sucede porque a movilidad acelerada dos individuos � unha condici�n indispensable do sistema produtivo, algo as� como unha forza
produtiva suplementaria.
O TAV tivo, por as� dicir, a virtude de asociar ao empresariado coas administraci�ns local e auton�mica, cristalizando un interese xeral en torno �s grandes cidades. Quen deciden na periferia queren ter a relevancia econ�mica ao nivel do seu empuxe pol�tico, e viceversa, e iso carrexa grandes proxectos de transformaci�n territorial. Fronte a un modelo de destruci�n
radial centrado en Madrid, proponse un modelo de destruci�n multic�ntrico, que o Goberno do pa�s, a trav�s do ministerio de Fomento, ter� que financiar. Cada cidade axusta o discurso
�s s�as aspiraci�ns, que trata de sintonizar coa globalizaci�n. Barcelona xa non quere ser un ap�ndice de Barajas, nin o extrarradio de Madrid, sen�n o coraz�n da Europa Sur, a
Rotterdam do Mare Nostrum, a porta de entrada e sa�da das mercanc�as europeas cara ao Mediterr�neo e Asia. � dicir, Barcelona privilexia as s�as relaci�ns con Europa antes que co
Estado, porque o seu destino xa non depende do mercado nacional sen�n de forza econ�mica dunha
eurorrexi�n formada por Catalu�a, Arag�n e a Occitania. Zaragoza trata de ser o nexo das relaci�ns comerciais entre o Pa�s Vasco, Catalu�a, Navarra, A Rioxa, Francia e a UE, todo
un centro de xesti�n empresarial do Val do Ebro. E noutra parte falan da v�a valenciana � articulaci�n peninsular, pois Valencia, terceira cidade peninsular en importancia econ�mica, situada no centro do prometedor arco mediterr�neo, � a sa�da natural de Madrid ao mar e o v�rtice que faltaba na triangulaci�n econ�mica da pen�nsula. O alcalde de Tarragona, aguilloado polo furor infraestructural da oposici�n, promete que a cidade non perder� ning�n servizo ferroviario e prop�n ademais que o AVE, que � vital, chegue pola costa ata Valencia. Os socialistas valencianos piden ao goberno que o TAV una Tarragona con Castell�n, mentres que en Alacante qu�ixanse ao ver que as obras do ramal C�rdoba-M�laga empezaron e as do trazado Alacante-Madrid, non. En Lleida todos esperan moito do AVE ; a
Diputaci�n asegura que ser� un grande aliado do turismo de monta�a e o alcalde socialista afirma que o impacto ser� forte e positivo, felicit�ndose de que unha comunicaci�n propia do
noso tempo e do s�culo que v�n permita � cidade conectarse con Europa e modernizarse.
Para m�is inri, oito especialistas garabatearon ad hoc un libro sobre o tema, Lles oportunitats do TAV a Lleida, especie de manual de instruci�ns para usar ese instrumento ao servizo do
progreso. Que ofrece, pois, ese AVE, que todos o queren? De entrada dispara a especulaci�n inmobiliaria e por conseguinte, o prezo das vivendas e do chan. Obriga a un reordenamento
urbano a base de cemento e asfalto. Estimula a construci�n de centrais t�rmicas e nucleares, pois o TAV � en grado sumo un medio despilfarrador de enerx�a. Promove a lucrativa
corrupci�n pol�tica e axuda a financiar aos partidos. Din que favorece as econom�as de escala.
Fomenta lixeiramente o turismo, a creaci�n dalg�n parque tem�tico, sen chegar a colmar as expectativas de hosteleiros e restauradores. Pero non desconxestiona o tr�fico rodado, nin atrae industrias, nin sequera a construci�n de segundas residencias. Non sup�n un desenvolvemento para as
rexi�ns que atravesa. Tampouco beneficia ao viaxeiro, que paga un billete caro, a non ser que desexe usar, a costa da s�a seguridade, o ferrocarril ordinario, cuxa rede parece acharse perigosamente descapitalizada. O impacto principal � psicol�xico: os convertidos � relixi�n do progreso din que o AVE abriunos os ollos. Na privilexiada Cidade Real e no lamentable
Puertollano sent�monos Europa porque o AVE p�xonos por fin no mapa. Polo visto, nun pa�s onde todos os vales aspiran a ser Vales dos Ca�dos, todo � cuesti�n de �nimo xeogr�fico. Por todas as partes impera a infundada convicci�n de que o AVE, prodixio de modernidade e tecnolox�a, volve competitivos da noite para a ma��, cando en realidade non orixina ningunha actividade econ�mica. � coma se o ruxir dunha onda de visitantes ou de especuladores fose unha boa cousa para o cidad�n corrente. O �, en cambio para o pol�tico.
O TAV � ante todo unha operaci�n pol�tica e monumental, do tipo das de lle TAV cest moi, apr�s moi, lle diluge. Por algo �lvarez Cascos pon empe�o en ser recordado como o ministro do AVE, Francesc Puig, como o conseller de l,AVE e Joan Clos, como o alcalde do AVE. M�is que un tren, esa sinistra maquinaria � unha urna e un pedestal.
Malet�ns aparte, o TAV � unha infraestructura, e as infraestructuras, como as desgrazas, nunca ve�en soas. En Barcelona, o TAV forma parte dun complexo lox�stico en compa�a dos trasvases, dos t�neis, das autopistas, do aeroporto e do porto (que ter�n que ampliarse), e do tren de mercanc�as con ancho de v�a europeo, que ter� que enlazar o porto coa fronteira francesa. En Valencia os poderes locais piden m�is ou menos o mesmo, e, en xeral, non hai
cidade que non reivindique polo menos unha autov�a e unha pista de aterraxe. No caso de Barcelona a furia reivindicativa expl�case pola perda de liderado da cidade en moitos �mbitos da econom�a, das finanzas e ata da cultura. Nin as grandes sociedades de servizos, nin as principais sedes das multinacionais est�n al�. Os centros de decisi�n e influencia xa non se domicilian na cidade condal que, por riba, tampouco disp�n do monopolio do mercado espa�ol, como durante o franquismo, polo que cesou a s�a funci�n de motor econ�mico do Estado. Non � a referencia obrigada, nin moito menos a capital econ�mica de Espa�a; Madrid f�xose m�is poderosa, e tam�n outras capitais. Os dirixentes catal�ns, instalados no
franquismo econ�mico, tardaron en darse conta da s�a precaria situaci�n e reaccionaron con proxectos cuxa realizaci�n depende doutros. Pretenden converter a Barcelona nun polo de desenvolvemento europeo de primeira magnitude, un centro lox�stico da globalizaci�n, en competencia con X�nova e Marsella. Para iso reclama a Madrid toda clase de infraestructuras co fin de conectarse a gran velocidade con Paris, Bruxelas ou Francfort. O cami�o de Europa pasa
primeramente pola Meseta. O primeiro desencontro co Goberno ocorreu � mantenta da pretensi�n das primeiras de constru�r unha estaci�n do AVE no aeroporto do Prat, algo que
os xerifaltes consideraban absolutamente prioritario. O Concello de Barcelona p�xose � cabeza da fronda m�is resolta, variopinta mestura de promotores inmobiliarios, asociaci�ns de veci�os, partidos, sindicatos e organizaci�ns de empresarios, mentres que a Generalitat, os alcaldes do Baix Llobregat e a C�mara de Comercio, Industria e Navegaci�n de Barcelona, inclin�banse pola contemporizaci�n. Clos cualificou o feito de que o aeroporto non tivese estaci�n, de atentado a Catalu�a, e o de que a estaci�n da Sagrera non fose intermodal, de traiz�n a Barcelona. Ao final imp�xose un arranxo amigable, a soluci�n m�is barata para a Generalitat segundo o ministro de Ciencia e Tecnolox�a, Piqu�, e a soluci�n menos agresiva para o territorio, segundo o portavoz de IC-V no Parlament e estalinista reconvertido, Boada.
Discrepan Clos e os seus aliados nacionalistas (ERC), pero o acatan porque xa representaron o seu papel. A pr�xima batalla ser� librada por unha banda en torno � xesti�n das infraestructuras, como anuncian os movementos polo control da Caixa, o terceiro banco do Estado, e por outro, en torno aos reticencias do Estado franc�s en constru�r a conexi�n con Perpi��n. � de desexar que sexa ardua e que dure, pois o �nico capaz de atrasar tanta ru�na parece que son as discrepancias entre os representantes da dominaci�n.
En Catalu�a, a oposici�n ao TAV sencillamente non existe. Apenas uns cantos alcaldes que piden o soterramiento das v�as sen demasiada enerx�a, dispostos a ceder a cambio de compensaci�ns.
Parece que todos queren a modernidade, pero ningu�n quere vela nin o�la. A non ser o concello de Sant Sadurn�, ao que lle van a constru�r un viaducto de 40 metros de altura e 900
metros de longo, que decidiu retirar o recurso contencioso administrativo a cambio duns terreos e de axardinamento da zoa. S� en Montmel� houbo unha manifestaci�n de 1500
persoas o 15 de decembro de 2002 pedindo cubrir as v�as novas e as vellas, que dividen ao pobo en dous, organizada por unha plataforma cidad� co apoio do concello. A estratexia dos antiTAV catal�ns base�base nun pacto entre partidos (IC, ERC, Els Verds, EuiA), o cal, grazas a unha movilizaci�n informativa forzar�a a decisi�n parlamentaria de aplicaci�n dunha moratoria das obras, coa imaxinaria axuda dos socialistas e dalg�ns
parlamentarios da dereita. Sentada sobre tal estratexia-ficci�n, a COPALTAV foi a coordinadora m�is in�til de cantas se formaron nos �ltimos dez anos. Caber�a preguntarse se
en realidade non militaban a favor do TAV, vistas as declaraci�ns dun dos seus membros, o Grup Ecoloxista do Vendrell: A entitat ecologista ha intentat, sense aconseguir-ho, participar na millora do projecte TAV, un cop sha determinat a impossibilitat daturar-o (nota de prensa do 26 de xu�o de 2001). Esa xente demostrou verdadeira arte en non dicir nin facer nada que axitase os �nimos dos afectados; simplemente limitouse a ir polos ministerios e concellos pedindo informes e denunciando ante a fiscal�a as irregularidades observadas; petici�ns inevitablemente desatendidas e denuncias arquivadas (todas menos unha de COPALTAV-comarques gironines, admitida a tr�mite polo Defensor do Pobo, relativa ao requerimiento insatisfeito de informaci�n dirixido ao ministerio de Fomento). Todo un exemplo de verdadeira heroicidade c�vica: non esconder a man se non se tiraron pedras.
A Plataforma Tren si, AVE non do Pa�s Valenciano descansa sobre unha estratexia similar, coma se f�ra posible loitar contra a sociedade industrial usando as armas pol�ticas da
industrializaci�n: a apertura de un grande debate p�blico entre plataformas en defensa do tren, organizaci�ns ecoloxistas, partidos, sindicatos, asociaci�ns veci�ais, universidades, cient�ficos e entidades c�vicas, de onde salga un Plan Director de Ferrocarr�s que derogue o plan de infraestructuras
vixente e converta o ferrocarril na columna vertebral do transporte (Manifesto Por un Ferrocarril sustentable, p�blico e social, da Coordinadora Estatal en Defensa do Ferrocarril. Valencia, 9 de marzo de 2003). En principio caber�a preguntarse por que non se celebra ent�n o debate se a maior�a das entidades mencionadas est�n de acordo? A resposta � simple: porque ningu�n est� interesado realmente en debater, a non ser cun interlocutor de peso --o goberno, un ministerio, a Generalitat. Porque non se quere un debate, sen�n un di�logo
co poder. Porque os falsos contestatarios do AVE aspiran a converterse nos consultores ambientais do Estado e as administraci�ns. Non desexan liberar ao mundo e �s persoas que viven nel da industrializaci�n, sen�n que propo�en unha industrializaci�n sustentable. O concepto
ecoloxista de sustentabilidade, que est� facendo fortuna no vocabulario pol�tico, revela unha ideolox�a apolox�tica do existente. Todos os desastres son bos se van acompa�ados do
cualificativo de sustentable Que � un ferrocarril sustentable � o ferrocarril actual modernizado,que satisfai a movilidade con grande eficacia e baixo custo?. Son as v�as do AVE reconvertidas e as novas redes metropolitanas instaladas. Non se paran a pensar que esa demanda de movilidade barata foi provocada polo desenvolvemento insustentable das cidades, e que lonxe de fomentar unha movilidade asistida polo erario p�blico para uso das clases medias �s que se pretende
convencer de que � mellor aparcar o coche, o que hai que facer �, primeiro, deter como sexa a expansi�n das novas infraestructuras, e segundo, desmontar a maior�a das xa existentes. A soluci�n non � un capitalismo sustentable con moitas v�as de tren sen�n unha sociedade libre, dona
dos seus medios.
As plataformas baseadas na adici�n virtual de entidades son formas bastardas de acci�n, encarregadas de recuperar para a pol�tica os problemas ambientais e sociais causados pola
industrializaci�n progresiva do territorio. Se descartamos a utilidade para a confecci�n de programas dos partidos, a s�a eficacia � nula, pois son incapaces de influ�r na poboaci�n (a
concentraci�n de protesta na estaci�n do Norte, de Valencia, convocada o 9 de marzo de 2003 por toda unha Coordinadora Estatal en Defensa do Ferrocarril soamente reuniu a sesenta persoas).
O sistema asembleario � o �nico capaz de realizar movilizaci�ns importantes. A Plataforma en Defensa de lles terres de l.Ebre, a PDE, logrou grandes movilizac�ns, as maiores que se co�ecen contra o Plan Hidrol�xico Nacional, outro complexo lox�stico de embalses e trasvases que anuncia a pr�xima constituci�n dun mercado do auga. A PDE conseguiu o apoio da poboaci�n grazas a unha rede de grupos locais e comarcales, composta de pescadores, campesi�os, traballadores, funcionarios e estudantes, que funciona de forma descentralizada e horizontal. A estrutura � asemblearia, sen cabezas visibles nin representantes oficiais; sen afiliados, nin sedes, nin cotas, nin liberados; sen constituci�n legal, nin programa pol�tico. As decisi�ns t�manse en asemblea, principalmente en asemblea intercomarcal, a maior�a consensuadas antes que votadas.
Non existe un �nico portavoz, sen�n varios, e non han de pertencer a ning�n partido nin exercer cargo p�blico, para non involucrar � plataforma. A plataforma est� coordinada con outras semellantes que se opo�en ao PHN a nivel estatal, e cos grupos pr�ximos que loitan contra outras agresi�ns, como as centrais e�licas ou as t�rmicas. A�nda que a plataforma utilice aos partidos, e estes estean representados nela, soubo defenderse dos intentos de recuperaci�n, sobre todo por parte de IC-V e ERC. No entanto, o irregular funcionamento das asembleas locais foi a causa da aparici�n dun grupo informal de dirixentes, que son quen de tratan cos partidos e mante�en
ao movemento nas canles da oportunidade pol�tica. A PDE non se define como un movemento ecol�xico sen�n territorial. A idea de defensa do territorio � arma conceptual equ�voca do agrado dos explotadores do nacionalismo, prestos a fabricar unha identidade abstracta. Non hai territorio porque non hai comunidade asentada nel. Fai tempo que a agricultura transformouse nunha simple p�la da industria e que o mercado da terra e o do traballo deixaron aos individuos sen ra�ces. No territorio pululan intereses contrapostos, dif�ciles de conciliar. A industrializaci�n galopante divide os territorios en urbanos e perif�ricos. Con todo, o desequilibrio territorial que provoca a concentraci�n da actividade econ�mica e dos servizos nas cidades, a destruci�n de toda comunidade ligada ao terreo, o roubo do auga e a rotura dos v�nculos persoais coa terra, fixeron aflorar sentimentos de desarraigamento nas
poboaci�ns menos urbanizadas, cada vez m�is residuais, que se materializan en acci�ns de defensa territorial. Os habitantes da periferia, a quen ningu�n consultou, contemplan impotentes como os grandes proxectos de infraestructuras --desde os embalses e as incineradoras �s centrais t�rmicas, e�licas ou nucleares, pasando polo TAV-- lesionan os seus intereses e
ameazan a s�a seguridade. Xorde un movemento territorial enfrontado ao centro industrializador que rexeita ser un vertedeiro e reclama investimentos, servizos, postos de traballo, declaraci�ns de impacto ambiental. En resumo, que reclama un novo modelo territorial ou unha terceira v�a ao
desenvolvemento da zoa. As limitaci�ns desa especie de loita de territorios son evidentes; b�scase un pacto entre o territorio e a econom�a, para o que non faltan intermediarios pol�ticos. Os
desbordamentos populares son evitados colocando os dirixentes ao movemento detr�s dos partidos e usando a linguaxe reductor do ciudadanismo. Con todo os modelos chamados sustentables non son tan diferentes dos outros. No caso do delta do Ebro significan desdobrar as autopistas, millorar enlaces, estimular o turismo de calidade, promover un fronte portuario en Els Alfacs e converter a parada do tren de l.Aldea na gran estaci�n das
Terres de l.Ebre. � o modelo barcelon�s a escala alde�. A destruci�n do territorio � o xeito con que a sociedade industrial asegura a s�a sustentabilidade Se se est� polo territorio, pola
defensa dos seus habitantes, pola reconstruci�n dunha sociedade comunitaria, por unha vida libre de constricciones,
est�se contra aquela. Ter�se que perseguir o seu desmantelamento total, para o que os medios empregados en defenderse, inclu�ndo as ideas e as alternativas, ter�n que transformarse en medios de ataque.
A defensa � a mellor forma de loita cando non hai efectivos suficientes, pero se se quere ga�ar --se se quere que non haxa TAV, que non haxa Plan Hidrol�xico, etc.-- haber� que pasar tarde ou cedo � ofensiva.

Miguel Amor�s, agosto 2003

A AUTOPISTA

noreply@blogger.com (minux) — Thu, 26 Apr 2007 11:50:00 +0000

xa que tanto insistes
en que mo corte
vou explicarche
e ser� a primeira e derradeira vez que o faga
por que levo o pelo longo

levo o pelo longo
porque o ex�rcito estadounidense
ofrec�a unha recompensa
de dous d�lares
por cada cabeleira de indio
que se lle entregase
e os que a cobraron
as� como os soldados
e mandos superiores
do ex�rcito estadounidense
levaban o pelo curto
ou moi curto

levo o pelo longo
porque o ex�rcito franquista
na corrada da casa na que nac�n
rap�ulle a cabeza
a unha das mulleres da mi�a familia
o seu home
acababa de ser fusilado
por negarse a defenestrar
p�caros de peito republicanos
e os soldados que lle raparon a cabeza
as� como o resto das tropas
e mandos superiores
do ex�rcito franquista
inclu�do o puto francisco franco
levaban o pelo curto
ou moi curto

levo o pelo longo
porque no campo de concentraci�n de mauthausen
aos deportados espa�ois
como ramiro santisteban
o supervivinte octoxenario que mo contou
aos deportados espa�ois
unha vez � semana
os s�bados
fac�anlles o que entre eles se co�ec�a
como A Autopista
isto �
rap�banlles o pelo ao cero
desde a fronte cara a atras

a autoestrada

e m�is adiante
cando hitler estaba perdendo a guerra
con ese pelo
forr�banse as botas dos soldados alem�ns

con ese pelo

e todos eses soldados alem�ns
como tam�n os que os s�bados colaboraban
no mantemento da autoestrada
xuntos cos seus respectivos mandos superiores
o fillo da grande puta do fuhrer � cabeza
e xunto co resto do pobo alem�n
levaban o pelo curto
ou moi curto

levo o pelo longo
porque na terceira galer�a
do c�rcere provincial de oviedo
a galer�a dos menores
os que mandaban nela os k�es
en certa ocasi�n dix�ronme:

ou che cortas o pelo ti
ou cho cortamos n�s

e acenderon os seus chisqueiros

e tanto eles
como os funcionarios de prisi�ns
o seu traballo consist�a precisamente
en evitar que se producisen feitos como ese levaban
o pelo curto
ou moi curto

levo o pelo longo por outra raz�n tam�n:

moitas das mulleres que co�ezo
aseg�ranme que con el as� de longo
estou moito m�is guapo
e aparento moitos menos anos dos que te�o

as� que no canto de estar d�ndome a brasa acot�o
con que a ver cando vou a que me corten o pelo
mellor calas a puta boca eh!
e deixabas
medrar o teu

David Gonz�lez. Poema in�dito.
http://www.davidgonzalezpoeta.com

O ESTADO NON � A PATRIA

noreply@blogger.com (minux) — Thu, 26 Apr 2007 11:49:00 +0000

Reconozcamos a plena servidume intelectual e real e comenzaremos a saber como nos faremos ceibes.

Cada un, un centro; un poder, unha forza aut�noma. Cada un sabendo e querendo o seu propio eu.
�as ideas iluminan, os feitos emancipan�

Porque o estado non � patria, sen�n a representaci�n m�is perfecta de centralizaci�n.
Porque a patria � un sentimento que xurde do reco�ecimento que cada �n fai de si mesmo, e que na relaci�n cos dem�is f�ise colectivo.
Porque os oprimidos desexan a emancipaci�n total e real, e saben que a centralizaci�n � imposici�n. E porque o saben son radicalmente anarquistas, p�nseno ou non.
Porque n�s temos conciencia do ideal e desexamos practicalo, vivir a anarqu�a, loitamos contra o estado e contra todo tipo de centralizaci�n; reivindicando a patria como o espiritu colectivo nace como defensa da identidade dos oprimidos.
E porque Galicia, Euskadi, Paises Catal�ns e o resto dos pobos do mundo existen como pobos, inmersos nunhas cordenadas determi�adas que os definen como naci�s.
E porque Espa�a pola contra, non existe como tal sen�n que o que existe � unha estrutura superior que non se pode considerar como naci�n, e si como elemento de opresi�n.
E por todo elo que creemos que a patria non � un d�a, sen�n que se fai a cot�o coa nosa defensa da identidade individual, cando loitamos por saber cada un de n�s ser o noso propio dios, o noso propio rei, o noso propio todo. Cando o sepamos, a solidaridade ser� un resultado e a centralizaci�n empezar� a ser un pasado.
E por todo elo que vemos que a loita tense que encami�ar a lograr que o �nico poder que exista sexa o poder que cada �n de n�s t�n sobre si mesmo e sobre nadie m�is, po�endo as� fin a base do centralismo, que � o poder, que �n ten sobre varios.
E por todo elo que nin reco�ocemos a liberaci�n total naqueles proxectos revolucionarios que esquecen o sentimento popular de naci�n e o de patria que leva parello nin naqueles que recollendo estes sentimentos non descartan unha futura centralizaci�n (tal vez dun territorio mais pequeno, con outros nomes �centralismo democr�tico popular-, e con outras capitales)
E porque todo esto � as�, loitamos pola emancipaci�n total que non � m�is que o reco�ecimento do proceso revolucionario no que se conxuguen, e non se poidan disociar, a liberaci�n individual, social e nacional.
� por elo que pretendemos a rebeli�n total � absorci�n do grupo e do individuo, facendo da nosa loita un levantamento contra a m�is pequena centralizaci�n.

FAG (Federaci�n Anarco-Comunista Galega)

Tirado de ARCO DA VELLA (revista de pensamento libertario galego. 1981)

O INCENDIO DA REFINERIA DA CORU�A

noreply@blogger.com (minux) — Thu, 26 Apr 2007 11:47:00 +0000

O �ltimo incendio de Repsol-Bens da Coru�a, � outro lamentable aviso mais en relaci�n coas industrias nocivas ou perigosas na Coru�a ou en Ferrol e para que non sexa autorizada a entrada en funcionamento de Reganosa.

Sa�dos cordiais

Carmelo Teixeiro
Coordinador do Comite Cidad�n de Eemrxencia para a R�a de Ferrol.

O incendio e explosi�n na Refiner�a de Repsol na Coru�a, na madrugada do pasado venres 13 de abril de 2007, � outro aviso tr�xico de que son falsas as alusions as medidas de seguridade cando un incendio � posible en combustibles e non se apaga ata que se consuma todo o combustible incendiado. Tamen que neste caso houbo sorte en que o incendio non se propagou a outros almacenamientos ou equipos con combustible que os hai na Refiner�a. Lamentablemente se confirma que para a poboaci�n a �nica seguridade � que as instalaci�ns con produtos nocivos ou perigosos estean suficientemente afastadas tal e como require a lexislaci�n vigente.

Segundo as noticias s� houbo un ferido grave. Anteriormente, o 14 de agosto de 2003 houbo un incendio na Refiner�a de Repsol en Puertollano e a noticia do d�a seguinte informaba s� de tres traballadores falecidos, pero dous meses despois era nove o total de falecidos e un m�is que segu�a como ferido grave. En Ferrolterra foi silenciado o s�timo falecido e decat�monos do oitavo porque era de Ferrol. Repsol tardou varias semanas en reco�ecer la �causa� dun incendio de sete tanques con 8.000m3 de gasolina, que se consumiu totalmente e non provocou v�timas no pobo porque est� a 4 Km. ademais de que non exist�a vento para levarlle a humareda.

Aquel incendio en Puertollano foi tam�n un m�is dos �ltimos avisos tr�xicos sobre os riscos en complexos petroqu�micos pr�ximos a n�cleos de poboaci�n, como Bens (A Coru�a) ou en Mugardos onde, na Estaci�n de Deslastres e Desgasificaci�n de buques desde o seu privatizaci�n en 1988, de forma temeraria o Grupo Tojeiro v�n acumulando un Complexo Petroqu�mico con grandes tanques de combustibles e produtos qu�micos que totalizan 290.000m3 de combustibles: metanol:13.000m3, gasolina: 5.200m3, fueloil: 55.500m3, gas�leo: 12.800m3, produtos petrol�feros B e C 190.000m3; ademais de produtos qu�micos t�xicos ou cancerigenos, formaldeh�do: 1.250m3, cola de urea: 5.000m3, Fenol: 30 m3, Butilinglicol: 4.000 litros, etc.

No Complexo Petroqu�mico de Mugardos tamen son posibles os accidentes graves por combustibles ou produtos qu�micos acumulados. A impresi�n de quen visitaron esas instalaci�ns � que as condici�ns de seguridade son peores que as de Repsol. As autoridades competentes deben con urxencia ter en conta que nun radio de 2 Km. ao redor do Complexo Petroqu�mico residen 4.243 habitantes no municipio de Mugardos e 2.400 no de Ferrol. En caso dun incendio, con vento suroeste haber�a que desalojar barrios de Ferrol e se fose nordeste haber�a que desalojar o n�cleo urbano de Mugardos a uns 800 metros.

O 21 de agosto de 2003 a A.VV. de Meha en Mugardos, con vivendas est�n a menos de 300 metros, queixouse por escrito ao Alcalde de Mugardos e � Direcci�n Xeral de Protecci�n Civil. Non houbo resposta, �nicamente cada certo tempo o Alcalde de Mugardos fai o rid�culo na prensa dicindo que viaxa a Santiago para reclamar un GRUMIR, un dispositivo para apagar un incendio nun galp�n sen combustibles, pero non defende os veci�os.

En setembro de 2003 o ent�n Conselleiro de Industria pola prensa anunciou que o Plan de Urxencia Exterior dese Complexo Petroqu�mico far�ase conxuntamente co da Planta de Gas cuxa construci�n Reganosa non tivo autorizada ata o 13/2/2004. Pero en abril de 2005, un mes antes das elecci�ns auton�micas a Xunta de Galicia con D. Manuel Fraga aprobou un falso plan de urxencia exterior, exposto na pagina Web de Protecci�n Civil, onde se pode apreciar que en caso dun incendio grave o devandito plan non servir�a para evitar unha cat�strofe. Ademais as autoridades da Xunta de Galicia a�nda non valoraron o risco de efecto �dominou� polo cal, se Reganosa chegase a entrar en funcionamento, un accidente na Planta de Gas poder�a provocar un considerable aumento de victimas na poblaci�n ao indenciarse tamen o Complexo Petroqu�mico.

Certos poderes medi�ticos, econ�micos e pol�ticos, desde o ano 2000 apoian a Reganosa como un favor ao Grupo Tojeiro, dono de GADIS, quen segundo consta na paxina 43461 do BOE de 13 de decembro de 2000, n�gase a que o seu Complexo Petroqu�mico trasl�dese ao Porto Exterior que ser� inaugurado este ano 2007. En Espa�a o RAMINP require un m�nimo de dous quil�metros desde unha industria perigosa ata o n�cleo de poboaci�n m�is pr�ximo. Na Coru�a estanse suscitando un traslado urxente do oleoducto que atravesa a cidade, cunha forte presi�n social e pol�tica co fin de trasladar ao litoral exterior desc�rga de petroleros e todos os tr�ficos nocivos ou perigosos, pero est�n empantanados na trampa do Porto Exterior que constr�en en Punta Langosteira sen garant�a de que chegue a estar operativo no 2013 nin despois. En Ferrol rompeuse o consenso de 1994 para situar no Porto Exterior a Planta de Gas. Por todo iso as autoridades competentes deben tomar en serio os condicionados imposibles de cumprir por Reganosa e as �ltimas ameazas de Alqaeda, a fin de que non sexa autorizada a entrada en funcionamento que Reganosa ten obrigaci�n de solicitar