|
a boneca de pelo rosa ingresou no
psiquiátrico, tal vez agora
AMOR:
o vertedoiro das culpas, dos homes-león,
dos homes-metáfora,
un par de violíns soando sen tempo com tí,
que sempre dicías para, que estou a punto de correrme
ou coma mín
desatendendo
cada golpe
da mazá de Newton
de nada nos valeron entón
o anarquismo, os espellos e os mapas
cando a tú voz se enredou na
madeixa
eu tireina polo balcón
e aló se ía
a preciosa boneca
envolta en citas de Hölderlin
***
así que detiven o camiño
e compareino cos meus zapatos. Detrás de mín,
a aldea vomitaba,
vomitaba penedos, cadelas en celo,
verbos irregulares,
vestíanme todas as mans
e desvestíanme todos os segredos,
quería
engaiolar o teu sexo
para que fose o axóuxere dos nenos
¡quería facer aquela
tarta de queixo
e estamparlla no nariz
á imaxe do Santo!
era todo o misterio,
aquel vaso de cristal irrompible, collíchelo e
dixeches: mira, o valor das túas palabras
reside aquí, no esgotamento
pero cando voltei do deserto
as arañeiras ocupaban por completo
o salón, o retrato,
o meu cabelo secando ao Sol
mentres te masturbabas sobre o café con leite
EN CONSTRUCCIÓN
¿sabías que a frautista
volveuse tola?
Raida Rodríguez (poesiaparadesaparecer.blogspot.com) |