Javier Couso

Esta é unha carta que nin O País nin O Mundo quixeron publicar. É unha carta aberta de Javier Couso aos tres xuíces da Audiencia Nacional que decidiron arquivar a querela polo asasinato do seu irmán. En ditadura aplícase a censura, en democracia condéase á invisibilidade, un mecanismo máis refinado. Non hai espazo para quen se saia da cantinela do "respecto ás decisións xudiciais". Hai decisións e actitudes que non merecen ningún respecto, que envilecen a aqueles que as toman. E ante as que a unica postura digna e ética é rexeitalas firme e publicamente.

Carta aberta aos Xuíces da Sección Segunda do Penal da Audiencia Nacional
Javier Couso Permuy. Madrid, 16 de marzo de 2006

Doe. Non podo negar que doe. Aínda que nolo esperásemos. Malia intuír a man longa do Imperio, a lei do silencio caeu como sae sobre a nosa ferida, sinónimo de fel arroxada contra o noso irmán.

Se ben que ese venres vós, homes da Sección Segunda do Penal da Audiencia Nacional, destes o paso e atravesástes a fronteira que separa o ben do mal. Que mutastes a cor das vosas almas.

Fernando García Nicolás, Jorge Campos Martínez e Ricardo Rodríguez Fernández, véxovos nos vosos despachos un venres de marzo, filtrando a vosa elección á prensa para collernos desprevenidos. Vexo a sombra de corvos negros que xa non vos abandonará nunca e percibo a cada paso que dades o sangue que verteu a barullo a perna esnaquizada do meu irmán, os intestinos colgando de Taras, a vida machacada de Tareq ou os sufrimentos de tantos outros, aos que tedes legalizado a morte, bendicindo aos seus asasinos.

Sei que a partires deste venres de marzo recibiránvos de bó grao en Washington, onde de seguro seredes homes de ben, demócratas defensores dos Dereitos Humanos, próceres de rectitude texana, firmes candidatos á medalla do Congreso.

Hai momentos en que ún elixe de que parte está, a quen sirve e a quen debe lealtad. Na nosa historia, na historia da humanidade hai miles de exemplos que inspiran a uns e outros. Hai xuíces que bendín aos asasinatos de civís e hai xuíces que intentan perseguilos, hai xustizas pequenas que claudican e outras que aínda sabéndose minúsculas se engrandecen enfrontándose ás inxustizas grandes e poderosas.

Hoxe, non sodes máis que as togas da impunidad, os leguleios da inxustiza postrados ante os novos nazis que non recoñecen nin Dereito Internacional, nin Xustiza Humanitaria. Vós poñédesvos ao servizo dos que torturan en Abu Gharib, dos que encarceran sen dereitos en Guantánamo, de quen secostran en Europa, dos que subcontratan a tortura, dos que canonean xornalistas e civís.

Déronvos igual as probas presentadas, as filmacións, as decenas de testemuñas, as evidencias, o que se publicou na maioría dos medios de comunicación e os que testemuñaron os xornalistas presentes no lugar dos feitos. Dáme a sensación que sufrides de amnesia ou que a vosa memoria é selectiva e só recolle o que pode exculpar aos militares estadounidenses. Por iso, permítome recordarvos o seguinte:

Que a 3º División de Infantería, é dicir a mesma unidade do exército dos Estados Unidos de América, atacou ese día e no espazo de dúas horas os tres centros onde se ubicaba a prensa independente acreditada en Iraq, bombardeando e canoneando as sedes das televisións Al Jazeera, Abu Dhabi e o propio Hotel Palestina.

Que a televisión Jazeera comunicou ao Pentágono os seus datos de posición GPS dous meses antes do ataque.

Que o propio Colin Powel, naquel momento Ministro de Exteriores do goberno estadounidense na data sinalada, declarou a posteriori que non se atacou o Hotel Palestina na campaña aérea, ao ter coñecemento de que nel aloxábanse a maioría dos corresponsais estranxeiros.

Que os medios de visión do carro de combate M-1 Abrahams que efectuou o disparo, son capaces de sinalar con toda craridade obxectivos a máis de catro quilómetros de distancia, co cal o sarxento que efectuou o disparo estaba en posesión da plena capacidade técnica para observar que os balcóns do Hotel atopábanse ateigados os cámaras de televisión.

Que durante os 35 minutos anteriores ao disparo non se rexistra combate algún, como está recollido na propia cinta que gravou o meu irmán, dotada de códigos de tempo que sinalan ao segundo o tempo transcorrido.

Que antes do disparo, o carro de combate se posicionóu apuntando ao Hotel Palestina durante dez minutos, tempo máis que suficiente en ausencia de combates e segundo os protocolos de actuación do propio exército dos Estados Unidos, para consultar coas seccións G2 e G3(Información e Operacións) do Estado Maior da División, as cales estaban perfectamente informadas da natureza civil do edificio en cuestión.

Que o día anterior, algúns xornalistas que se atopaban no Hotel Palestina, dotados todos eles e elas de chalecos de protección coa palabra PRESS? craramente visible nos seus peitos, estiveron saudándose coas primeiras unidades estadounidenses que calibraban as defensas iraquíes, co cal e debido aos protocolos de actuación de calquera exército moderno, é de supoñer que o informe posterior das susoditas unidades debeu chegar á Intelixencia Militar estadounidense, sinalando craramente a presenza de xornalistas occidentais no edificio.

Que o Hotel Palestina tiña na súa azotea un cartel xigantesco que o identificaba e que podía verse desde o lugar onde se atopaban posicionados os carros de combate estadounidenses.

Que por todas as circunstancias antes sinaladas non se pode falar en ningún caso de identificación errónea do inimigo nin de acto de guerra, xa que existen multitude de indicios, a falta dunha maior investigación, que indican que nos atopamos ante unha violación da Convención de Xenebra da que España é asinante.

Que ún dos criterios fundamentais do Dereito Internacional Humanitario é a proporcionalidade na resposta e está fóra de dúbida, que neste caso hai un excesivo uso dela, aínda no suposto da aducida identificación errónea, a cal está por probar.

Moitos anos de traballo custaron aprobar os Convenios de Xenebra, ratificados por 166 Estados e que non son se non, un tímido parche do que nos dotamos as nacións para tratar de aliviar, acotar e limitar polo menos, a dor causada polas guerras

Cústame entender a vosa omisión da nula colaboración da Xustiza Estadounidense, que malia contar cun convenio bilateral que regula a asistencia en materia penal, negóuse sistemáticamente a prestar auxilio xudicial, ninguneando os reiterados requerimientos de parte dos instrutores, dando a sensación de que o trato dos estadounidenses para coa nosa Administración de Xustiza é a do amo co vasalo.

Señores xuíces da Sección Segunda do Penal da Audiencia Nacional, acabades de legalizar o asasinato do meu irmán e dos seus compañeiros, estendendo ao tempo unha Patente de Corso que serve como modelo en futuras actuacións delictivas, nas cales só haberá que esgrimir unha suposta identificación errónea do inimigo, para escaparse a toda acción da xustiza.

Teño máis dunha dúbida razoable da vosa honorabilidade e quero que saibades que mentres me acompañen as forzas terédesme enfronte coa mirada limpa, pois eu que nin sequera rocei a morte, podo mirarvos coa cabeza ben alta a vós, que aínda repletos de títulos, loureiros e despachos, un venres de marzo, legalizastes o asasinato do meu irmán.

JOSE COUSO CRIME DE GUERRA
INVESTIGACIÓN E XUSTIZA

www.josecouso.info