Os
feitos
O
17 de agosto de 1963, dous militantes libertarios, Francisco Granado
e Joaquín Delgado eran executados mediante o suplicio do
garrote vil. Acusados da colocación de bombas na Dirección
General de Seguridad da Porta do Sol madrilena e na Delegación
Nacional de Sindicatos, Delgado e Granado foron xulgados en consello
de guerra sumarísimo e condenados a morte, en a penas dúas
semáns; a condena foi ratificada polo consello de ministros,
do que formaba parte Manuel Fraga. Dende agosto de 1962, Fraga era
ministro de Información y Turismo da España franquista
e naqueles días defendeu nos medios de prensa, radio e televisión
a aplicación da pena de morte, xustificando a execución
co "garrote vil" de Delgado e Granado.
Ata
a súa execución, Delgado e Granados defenderon a súa
inocencia. O propio organismo clandestino dos anarquistas, Defensa
Interior, emitiu un comunidado desmentindo que os autores da colocación
das bombas foran Delgado e Granado, mais sen revelar os verdadeiros
autores por motivos de seguridade. Moitos anos despois, Antonio
Martín Bellido e Sergio Hernández, militantes libertarios
exiliados en Franza, recoñeceron que a as bombas foran colocadas
por eles, e non por Delgado e Granado. Ditas declaracións
foron efectuadas nun documental da cadea hispano-alemana "Arte"
e tamén a xornalistas do periódico "El Mundo",
a revista "Tiempo" e "Televisión Española",
sendo corroboradas por Octavio Alberola Suriñac, que daquela
exercía de organizador dos grupos de activistas clandestinos
da CNT e outras testemuñas.
En
febreiro de 1998 Pilar Vaquerizo, viuva de Francisco Granado e Francisco
Delgado, irmao de Joaquín Delgado, plantexaron recurso de
revisión contra a sentencia que condenou aos dous activistas
en 1963, en base ás novas probas aparecidas despois das declaracións
de Hernández e Martín. O recurso foi rexeitado pola
Sala do Militar do Tribunal Supremo en marzo de 1999.
En
abril de 1999 os familiares de Delgado e Granado interpoñían
un novo recurso, desta volta de amparo, diante do Tribunal Constitucional.
Este recurso foi admitido en marzo de 2000 e finalmente resolto
a favor das familias en agosto de 2004, pola Sentencia 123/2004
do Tribunal Constitucional. O Tribunal Constitucional sentenciou
que a setencia da Sala Militar do Tribunal Supremo vulneraba a o
dereito a proba ao denegar a práctica das mesmas para o esclarecemento
da verdade dos feitos. Por conseguinte, o caso voltou á Sala
do Militar do Tribunal Supremo para a continuación da tramitación
do recurso de revisión, onde se atopa agora.
No
proceso os abogados das familias teñen intención de
pedir a comparecencia de persoas que tiñan responsabilidades
políticas no momento das execucións, como o actual
presidente da Xunta de Galicia, Manuel Fraga, e tamén de
persoas que padeceron a represión naqueles tempos, como o
expresidente da Generalitat de Catalunya, Jordi Pujol.