Extraído de contaminame.org/nodo50 |
do pozo, lugar onde se xuntaban mans de xovenes ledos en compaña, enchendo de auga clara os cántaros entre risas e cantos É de súpeto voraz oco; tornouse boca do exterminio obstruida de muchachas e mulleres preñadas, do que mana un regueiro de sangue enchumbada secáronse ao seu redor os racimos? agostáreonse o trigo e fugado o aceite das súas odres? e sobre eles crucificado de novo o Mesías?
Do brocal do pozo, novo Gólgota da súa cavidade sanguiñolena brotará lava negrura, ardente, enfurecida con carnes de rapazas e mulleres preñadas para abrasar aos sementadores da morte e alimentadores dos boitres da nosa terra, e entón da súa sacra e fructífera fartura renacerán, renacerán novamente nosas aldeas
son a terra Son a terra, no me prives da chuvia Son todo o que queda dela, se prantas árbores na miña fronte ou convirtes nunha horta meus versos de cereais e rosas Para coñecerme dame a chuvia Eu son, nube da miña vida, os montes de Galilea Meu peito é Haifa E Yaffa miña fronte Non digas: imposible Que no escoitas os pasos do meu meniño, que se achega aos umbrais da túa alma? Que non ves as veas da miña fronte tozudas en tocar os seus beizos? A túa espera, meus poemas tornáronse pó Volvéronse un campo Tornáronse trigo e medraron árbores Son todo o que queda da nosa terra Así que dame... dame a chuvia. ! |
traducción expoplanetarium |