Esta era a frase bandeira da campaña antipiratería, antes e despois, xa temos escoitado outras, "tira da manta, sé legal", "piratas non" e un longo etc. Si é certo que a industria da música está sufrindo un varapao importante, non sei se podemos falar de crise. Con este escrito tentaremos analizar por que apareceu a piratería que deu lugar á chamada crise, como se está a defender a industria e como se prepara para o futuro.

Probablemente, todo comeza coa era dixital: triunfa (ou fan triunfar) o soporte compact disc sobre o chamado vinilo. O compact é moito máis barato de fabricar, almacenar e transportar, circunstancia que non fai que os prezos venta ao público baixen, senón que, incluso, son máis elevados.

As multinacionais, tamén chamadas majors, remasterizan e relanzan en compact disc todos os seus catálogos, as cifras de vendas producen mareos. Son anos ( a década dos 80 e 90 ) realmente rendables para a industria que acumula grandes beneficios.

Cos beneficios e a previsión de bonanza, as majors lanzáronse a mercar todo o que podían: catálogos, discográficas independentes que se afundían ao perder a súa esencia, contratos blindados de artistas que resultaron a ruina, etc

Estes fangos

E a cobiza perdéulles, apareceron as copiadoras, os MP3 e a xente descubriu que podían grabar os CD por menos dun euro e que os precios dos CD orixinais eran desproporcionados e para iso a industria non tén resposta.

Cando determinados artistas din que o seu "royalty" (pago ao artista por copia vendida) é ridículo, tén razón, cando os autores queixanse de que ganan menos que ninguén, tamén levan razón. É certo que agora as majors ganan menos, pero sempre ganan eles, un pequeno exemplo das súas marxes:

PVP (cd medio) - 18,00 €

IVE (16% s/PVP) - 2,48 €

PPD* 15,52 €

Marxe distrib. (30%), tenda (20%) - 7,76 €

SGAE (9,009% ) - 1,39 €

"Royalty" medio por artista 12% - 1,86 €

Beneficio neto Industria - 4,51 €

A industria quéixase de que a piratería (eles chámana mafia) vai sempre por diante, mais a realidade é que a súa unica resposta é a represión. Apareceu NAPSTER, certamente, facía algo ilegal porque empregaba masters que colgaban na rede sen pagar por isto ao seu dono, pero a xente contaba o do euro, e se baixaban as cancións coma se fosen churros. Chegou a represión, os tribunais, NAPSTER pechou, pero xa había miles de páxinas onde baixar a música.

Sementáronse as cidades de mantas, a xente mercaba, a industria pedía máis policía, máis represión, sacaron a vellas glorias folclóricas a "montar números conta a piratería", relacionouse as mantas coa mafia da inmigración, coa exclusión... pero a xente seguiu mercando delas.

Apareceron logo os arquivos P2P, onde dous usuarios intercambiaban seus arquivos de música, e que levaron a 200 deles aos tribunais nunha tentativa máis da política do medo... pero a xente seguiu intercambiando arquivos.

SGAE pecha filas coa Industria, pide aos seus socios (autores e editores) unha porcentaxe da recaudación dos seus dereitos para loitar contra a piratería, falamos de moitisimos millóns de pesetas, esixen dereitos de autor en sitios inimaxinables ( fio musical en ascensores, habitacións de hotel, etc) denuncian que os CD virxes son para grabar música e ganan nos tribunais o dereito da copia privada (canon por comprar CD virxes), aparece a asociación de internautas, decláranse a guerra mutuamente. A día de hoxe, SGAE reclama á asociación de internautas 36.000 euros nos xulgados por lesionar súa honra. De novo, a represión.

A realidade é que é incontrolable, as persoas e o software van moi por diante das medidas de represión e control, as majors, nunha tentativa de reducir perdas deciden cortar polo tramo máis feble, EMI despide miles de traballadores, WARNER tamén, pechan subselos e marcas da súa propiedade.

WARNER anuncia que vai se mercada por un "grupo de inversores", BMG e SONY MUSIC fusiónanse, UNIVERSAL compra o catálogo de MUXXXIC... Aparecen novos despidos, unha fusión ou compra supón departamentos duplicados (2 xefes de producto, 2 de marqueting estratéxico, 2 de promoción), centos de persoas vénse na rúa.

Aparece o formato DVD e de novo relanzan todos seus catálogos no novo soporte, volven masterizar todos os seus fondos musicais e volven vender o vello coma novo, nas grandes superficies vemos caixas con 5 discos tituladas "o mellor de" e seguen sen baixar os prezos.

O que nos espera.

A Industria di que o soporte (LP, MC, CD, DVD) está ferido de morte, os máis optimistas dánlle cinco anos de vida. O futuro está nos dereitos: dereitos sobre cancións para vender en internet, para sintonías de móbiles, para vídeos por teléfono. A comunicación pública é a chave do negocio.

Evidentemente, para un desenrolo do "seu" negocio moito máis "competitivo" que o   que temos agora, sobra xente en todos os departamentos da Industria.

Hai uns días un amigo que traballaba nunha major explicóume como foi o proceso de despido dunha compañeira súa: chegou o luns ao seu posto de traballo e atopóuse no seu posto a outra persoa, preguntou e lle dixeron que viña a substituila, baixou ao departamento de persoal e sen máis palabras déronlle unha carta, estaba despedida; entregáronlle uns papeis e convidárona a abandoar o edificio. Máis represión e explotación.