A AUTOPISTA
xa que tanto insistes
en que mo corte
vou explicarche
e será a primeira e derradeira vez que o faga
por que levo o pelo longo
levo o pelo longo
porque o exército estadounidense
ofrecía unha recompensa
de dous dólares
por cada cabeleira de indio
que se lle entregase
e os que a cobraron
así como os soldados
e mandos superiores
do exército estadounidense
levaban o pelo curto
ou moi curto
levo o pelo longo
porque o exército franquista
na corrada da casa na que nacín
rapóulle a cabeza
a unha das mulleres da miña familia
o seu home
acababa de ser fusilado
por negarse a defenestrar
pícaros de peito republicanos
e os soldados que lle raparon a cabeza
así como o resto das tropas
e mandos superiores
do exército franquista
incluído o puto francisco franco
levaban o pelo curto
ou moi curto
levo o pelo longo
porque no campo de concentración de mauthausen
aos deportados españois
como ramiro santisteban
o supervivinte octoxenario que mo contou
aos deportados españois
unha vez á semana
os sábados
facíanlles o que entre eles se coñecía
como A Autopista
isto é
rapábanlles o pelo ao cero
desde a fronte cara a atras
a autoestrada
e máis adiante
cando hitler estaba perdendo a guerra
con ese pelo
forrábanse as botas dos soldados alemáns
con ese pelo
e todos eses soldados alemáns
como tamén os que os sábados colaboraban
no mantemento da autoestrada
xuntos cos seus respectivos mandos superiores
o fillo da grande puta do fuhrer á cabeza
e xunto co resto do pobo alemán
levaban o pelo curto
ou moi curto
levo o pelo longo
porque na terceira galería
do cárcere provincial de oviedo
a galería dos menores
os que mandaban nela os kíes
en certa ocasión dixéronme:
ou che cortas o pelo ti
ou cho cortamos nós
e acenderon os seus chisqueiros
e tanto eles
como os funcionarios de prisións
o seu traballo consistía precisamente
en evitar que se producisen feitos como ese levaban
o pelo curto
ou moi curto
levo o pelo longo por outra razón tamén:
moitas das mulleres que coñezo
asegúranme que con el así de longo
estou moito máis guapo
e aparento moitos menos anos dos que teño
así que no canto de estar dándome a brasa acotío
con que a ver cando vou a que me corten o pelo
mellor calas a puta boca eh!
e deixabas
medrar o teu
David González. Poema inédito.
http://www.davidgonzalezpoeta.com
O ESTADO NON É A PATRIA
Reconozcamos a plena servidume intelectual e real e comenzaremos a saber como nos faremos ceibes.
Cada un, un centro; un poder, unha forza autónoma. Cada un sabendo e querendo o seu propio eu.
…as ideas iluminan, os feitos emancipan…
Porque o estado non é patria, senón a representación máis perfecta de centralización.
Porque a patria é un sentimento que xurde do recoñecimento que cada ún fai de si mesmo, e que na relación cos demáis fáise colectivo.
Porque os oprimidos desexan a emancipación total e real, e saben que a centralización é imposición. E porque o saben son radicalmente anarquistas, pénseno ou non.
Porque nós temos conciencia do ideal e desexamos practicalo, vivir a anarquía, loitamos contra o estado e contra todo tipo de centralización; reivindicando a patria como o espiritu colectivo nace como defensa da identidade dos oprimidos.
E porque Galicia, Euskadi, Paises Cataláns e o resto dos pobos do mundo existen como pobos, inmersos nunhas cordenadas determiñadas que os definen como naciós.
E porque España pola contra, non existe como tal senón que o que existe é unha estrutura superior que non se pode considerar como nación, e si como elemento de opresión.
E por todo elo que creemos que a patria non é un día, senón que se fai a cotío coa nosa defensa da identidade individual, cando loitamos por saber cada un de nós ser o noso propio dios, o noso propio rei, o noso propio todo. Cando o sepamos, a solidaridade será un resultado e a centralización empezará a ser un pasado.
E por todo elo que vemos que a loita tense que encamiñar a lograr que o único poder que exista sexa o poder que cada ún de nós tén sobre si mesmo e sobre nadie máis, poñendo así fin a base do centralismo, que é o poder, que ún ten sobre varios.
E por todo elo que nin recoñocemos a liberación total naqueles proxectos revolucionarios que esquecen o sentimento popular de nación e o de patria que leva parello nin naqueles que recollendo estes sentimentos non descartan unha futura centralización (tal vez dun territorio mais pequeno, con outros nomes –centralismo democrático popular-, e con outras capitales)
E porque todo esto é así, loitamos pola emancipación total que non é máis que o recoñecimento do proceso revolucionario no que se conxuguen, e non se poidan disociar, a liberación individual, social e nacional.
É por elo que pretendemos a rebelión total á absorción do grupo e do individuo, facendo da nosa loita un levantamento contra a máis pequena centralización.
FAG (Federación Anarco-Comunista Galega)
Tirado de ARCO DA VELLA (revista de pensamento libertario galego. 1981)
O INCENDIO DA REFINERIA DA CORUÑA
O último incendio de Repsol-Bens da Coruña, é outro lamentable aviso mais en relación coas industrias nocivas ou perigosas na Coruña ou en Ferrol e para que non sexa autorizada a entrada en funcionamento de Reganosa.
Saúdos cordiais
Carmelo Teixeiro
Coordinador do Comite Cidadán de Eemrxencia para a Ría de Ferrol.
O incendio e explosión na Refinería de Repsol na Coruña, na madrugada do pasado venres 13 de abril de 2007, é outro aviso tráxico de que son falsas as alusions as medidas de seguridade cando un incendio é posible en combustibles e non se apaga ata que se consuma todo o combustible incendiado. Tamen que neste caso houbo sorte en que o incendio non se propagou a outros almacenamientos ou equipos con combustible que os hai na Refinería. Lamentablemente se confirma que para a poboación a única seguridade é que as instalacións con produtos nocivos ou perigosos estean suficientemente afastadas tal e como require a lexislación vigente.
Segundo as noticias só houbo un ferido grave. Anteriormente, o 14 de agosto de 2003 houbo un incendio na Refinería de Repsol en Puertollano e a noticia do día seguinte informaba só de tres traballadores falecidos, pero dous meses despois era nove o total de falecidos e un máis que seguía como ferido grave. En Ferrolterra foi silenciado o sétimo falecido e decatámonos do oitavo porque era de Ferrol. Repsol tardou varias semanas en recoñecer la “causa” dun incendio de sete tanques con 8.000m3 de gasolina, que se consumiu totalmente e non provocou vítimas no pobo porque está a 4 Km. ademais de que non existía vento para levarlle a humareda.
Aquel incendio en Puertollano foi tamén un máis dos últimos avisos tráxicos sobre os riscos en complexos petroquímicos próximos a núcleos de poboación, como Bens (A Coruña) ou en Mugardos onde, na Estación de Deslastres e Desgasificación de buques desde o seu privatización en 1988, de forma temeraria o Grupo Tojeiro vén acumulando un Complexo Petroquímico con grandes tanques de combustibles e produtos químicos que totalizan 290.000m3 de combustibles: metanol:13.000m3, gasolina: 5.200m3, fueloil: 55.500m3, gasóleo: 12.800m3, produtos petrolíferos B e C 190.000m3; ademais de produtos químicos tóxicos ou cancerigenos, formaldehído: 1.250m3, cola de urea: 5.000m3, Fenol: 30 m3, Butilinglicol: 4.000 litros, etc.
No Complexo Petroquímico de Mugardos tamen son posibles os accidentes graves por combustibles ou produtos químicos acumulados. A impresión de quen visitaron esas instalacións é que as condicións de seguridade son peores que as de Repsol. As autoridades competentes deben con urxencia ter en conta que nun radio de 2 Km. ao redor do Complexo Petroquímico residen 4.243 habitantes no municipio de Mugardos e 2.400 no de Ferrol. En caso dun incendio, con vento suroeste habería que desalojar barrios de Ferrol e se fose nordeste habería que desalojar o núcleo urbano de Mugardos a uns 800 metros.
O 21 de agosto de 2003 a A.VV. de Meha en Mugardos, con vivendas están a menos de 300 metros, queixouse por escrito ao Alcalde de Mugardos e á Dirección Xeral de Protección Civil. Non houbo resposta, únicamente cada certo tempo o Alcalde de Mugardos fai o ridículo na prensa dicindo que viaxa a Santiago para reclamar un GRUMIR, un dispositivo para apagar un incendio nun galpón sen combustibles, pero non defende os veciños.
En setembro de 2003 o entón Conselleiro de Industria pola prensa anunciou que o Plan de Urxencia Exterior dese Complexo Petroquímico faríase conxuntamente co da Planta de Gas cuxa construción Reganosa non tivo autorizada ata o 13/2/2004. Pero en abril de 2005, un mes antes das eleccións autonómicas a Xunta de Galicia con D. Manuel Fraga aprobou un falso plan de urxencia exterior, exposto na pagina Web de Protección Civil, onde se pode apreciar que en caso dun incendio grave o devandito plan non serviría para evitar unha catástrofe. Ademais as autoridades da Xunta de Galicia aínda non valoraron o risco de efecto “dominou” polo cal, se Reganosa chegase a entrar en funcionamento, un accidente na Planta de Gas podería provocar un considerable aumento de victimas na población ao indenciarse tamen o Complexo Petroquímico.
Certos poderes mediáticos, económicos e políticos, desde o ano 2000 apoian a Reganosa como un favor ao Grupo Tojeiro, dono de GADIS, quen segundo consta na paxina 43461 do BOE de 13 de decembro de 2000, négase a que o seu Complexo Petroquímico trasládese ao Porto Exterior que será inaugurado este ano 2007. En España o RAMINP require un mínimo de dous quilómetros desde unha industria perigosa ata o núcleo de poboación máis próximo. Na Coruña estanse suscitando un traslado urxente do oleoducto que atravesa a cidade, cunha forte presión social e política co fin de trasladar ao litoral exterior descárga de petroleros e todos os tráficos nocivos ou perigosos, pero están empantanados na trampa do Porto Exterior que constrúen en Punta Langosteira sen garantía de que chegue a estar operativo no 2013 nin despois. En Ferrol rompeuse o consenso de 1994 para situar no Porto Exterior a Planta de Gas. Por todo iso as autoridades competentes deben tomar en serio os condicionados imposibles de cumprir por Reganosa e as últimas ameazas de Alqaeda, a fin de que non sexa autorizada a entrada en funcionamento que Reganosa ten obrigación de solicitar
CRANIO E CEREBRO DE ANARQUISTA EXPOSTO NUN MUSEO DENDE HAI 129 ANOS
Alá polo final do século 19, o científico italiano Cesar Lombroso estudaba o cráneo dos "criminais" na procura dalgunha anomalía que puidese ser comprendida e extirpada. Estas anomalías, denominadas de estigmas por Lombroso, poderían ser expressadas en termos de formas anormais ou dimensións do cranio e mandíbula, asimetrias na fronte, etc. Lombroso foi moi influínte en Europa (e tamén en Brasil) entre criminologos e xuristas. E un dos obxectos dese cientifico foi un anarquista, o italiano Giovanni Passannante, onde aínda hoxe o seu cerebro e cranio atópase no Museo de Criminoloxía, en Roma, exposto ao público por 2 euros, e fonte de lucro do Estado. Actualmente hai unha campaña en Italia promovida por artistas que escenificaron unha ópera sobre Passannante, e que está causando algunha controversia entre os anarquistas italianos, de que os restos mortais de Passannante deberían a parar a unha sepultura digna e un repouso definitivo. Lede máis a continuación desta chocante historia pouco coñecida en Brasil e no resto do mundo . Incríble!
Cranio, cerebro e escritos de Giovanni Passannante
Nado en Salvia (hoxe Saboya, de Lucania), o 9 de Febreiro, de 1849 e, en 17 de Novembro de 1878, na cidade de Nápoles, atentou contra a vida do rei de Itália, Umberto I, feríndoo levemente. Foi condeado a morrer, o ano seguinte, o Decreto Regio de 29 de Marzo, cambiou a pena de morte por traballo forzado perpetuo. Enviadóo ao cárcere de Portoferraio, sur da illa de Elba, foi despois sometido a tratamento inhumán, forzado a vivir en absoluta soidade e, en eterno silencio, Passannante comenzo a mostrar sinais de desequilibrio mental. Depués de dez anos de dura detención foi sometido á pericia psiquiátrica, polos profesores Biffi e Tamburini. Foi declarado mentalmente discapacitado, os profesores determinaron que fose enviado o máis rápidamente posible ao manicomio xudicial de Montelupo Fiorentino, onde morreu o 4 de Febreiro de 1910.
O cadáver de Passannante foi sometido á autopsia e, sucesivamente, o cerebro e cranio foron enviados ao Instituto Superior de Policía, dentro do cárcere xudicial Regina Coeli, en Roma. En 1936, os autos de exame (cerebro e cranio) anatómico enviáronse ao Museo Criminal.
O cranio e o cerebro de Passannante, así como algúns dos seus manuscritos, expuxéronse no Museo Criminal, en 1936, porque, como se escribiu no seu momento, significaba unha testemuña dos estudos de Antropoloxía Criminal que terían que identificar as características constitucionais e biolóxicas dos delincuentes.
A exposición do cerebro, do cranio e dos manuscritos de Passannante no Museo Criminolóxico testemuñan a superada postura positivista da forma lombrosiana que daba como patolóxico todo aquilo que non se encadraba ao concepto de normalidade, inventando, así, novas e múltiples categorías de desvíos e de delincuencia (delincuente nato, amoral, tolo etc.) procurando a causa de ser destes desvíos nos aspectos e formatos do cerebro.
Giovanni Passannante: o preso coa maior condena da historia de Italia:
No noso país hai aínda hoxe un prisioneiro da teoría de Cesar Lombroso (1835-1909), a antropoloxía que a través da fisionomía e dos estudos criminolóxicos fundou unha ciencia e un museo. El chámase Giovanni Passannante e a súa incrible vida foi presentada entre os días 13 e 25 de Febreiro de 2007, en Roma, no Teatro Cometa Off (R/ Luca dá Robbia, n° 47), o actor e rexidor Ulderico Pesce levou a escea a ópera Os rexedores do cerebro de Passannante.
Giovanni Passannante é o encarcerado coa máis longa condea da historia de Italia. Hai 129 anos que está exposto. Primeiro polos soldados do Exército Regio, agora pola garda penitenciaria. Quen quixese visitalo pódeo atopar no número 29, da rúa do Gonfalone, en Roma. O seu actual domicilio é o segundo piso do Museo de Criminoloxía da Administración Penitenciaria.
Fillo dun campesiño paupérrimo e analfabeto, Passannante, nace en Salvia, na provincia de Potenza, o día 19 de Febreiro de 1849, era un cociñeiro e un autodidacta. Aos 22 anos declárarse anarquista e propoñía a República Universal. Loitou polos pobres, polos marxinados e para que a súa terra superase a fame e a miseria á que foi sometida durante séculos. E tamén denunciaba a indiferenza do Estado.
O 17 de Novembro de 1878 Passannante executa un xesto tan glamuroso como simbólico: agrediu cunha navalla de 8 centímetros, boa só para cortar unha mazá, ao rei Umberto I, de visita a Nápoles, rabuñándoo.
Rapidamente preso, Giovanni foi torturado con ferro ardente. A súa nai e os seus irmáns foron detidos e pechados no manicomio criminal de Aversa. Todos os Passannante fuxiron da cidade, o sindicato de Salvia foi a Nápoles para prostrarse diante do rei.
Os rexedores de cerebro de Passannante:
E como acto preparatorio esixímoslle que cambie o nome da cidade: de Salvia para Saboya de Lucania. Procesado, Passannante é condeado a morrer, despois a prisión perpetua que cumpriría na torre da Linguella, na illa de Elba. El, que tiña 1,60m de altura, estaba presioneiro nunha cela de dous metros por un de longo e 1,50 de altura, por baixo do nivel do mar. Estivo máis de 10 anos ás escuras. No seu pé habia unha pechadura cunha cadea e unha bóla de 18 kgr.
Non podia ver a ninguén. Quedou cego, colleu escorbuto e, sometido a unha situación de fame, víuse forzado a comer as súas propias feces. Só a obstinación dun deputado socialista, Agostino Bertani, fixo que fose transferido ao manicomio criminal de Montelupo Fiorentino, onde morrería aos 61 anos, en 1910. Obxecto de estudos lombrosianos, Passannante foi decapitado, o cranio furado, o cerebro arrincado e o corpo, non digno de sepultura, foi dado como comida para cans e porcos.
En 1936 os restos e escritos do anarquista están no Museo Criminolóxico de Roma. E que sucedeu con Lombroso, alguén pode responder? Entre as innumerables violencias ás que foi sometido, Passannante tamén alimentou aos devaneos dun pelotón de científicos criminólogos, algúns dos cales próximos á teoría de Lombroso e dos seus experimentos sobre o home delincuente. O propio Lombroso interesóuse polo anarquista, para demostrar a criminalidade presente en calquera cerebro.
Logo de análise, test e coloquios, os iluminados daquela época convenceron ao xuíz que deberían procesar ao anarquista unha pericia psiquiátrica de 50 páxinas. Pois ben, entre outras cousas escribiron que Passannante: de intelixencia, pódese dicir, un tanto diversa, orixinal, pero non sempre superior á media. En resposta ás veces aparecía excepcionalmente superior á media…
Nada foi dito sobre as súas características morais. En suma, e ata con gran desprezo á teoría lombrosiana, seguramente Passannante era máis próximo á xenialidade que á tolemia.
Que a morte do anarquista sexa vingada.
Na época, os cadáveres dos detidos podian ser solicitados polo instituto de mediciña legal da universidade. Así sucedeu co corpo de Passannante, que foi tirado, despois de que cortasen o seu cranio e arrincasen o seu cerebro. Para poder, así, afirmar científicamente que Passannante era un criminal tolo.
O cerebro e cranio do anarquista, como se dixo, terminaron no Museo Criminolóxico de Roma e, por riba, o garda penitenciario fai garda baixo un gran retrato en branco e negro de Cesar Lombroso.
Para saber máis: Museo Criminológico de Roma: www.museocriminologico.it/passannante.htm
Para asinar na lista e deixar a túa mensaxe:Petizione Passannante ou na dirección: Petizione Passannante
Páxina do artista Ulderico Pesce: www.uldericopesce.com
Libro: Giovanni Passannante. A vita, attentato, il processo, a condanna a morte, a grazia regale e gli anni dei galera do cuoco lucano che nel 1878 ruppe incantesimo monarchico, 2004, pag. 864, con foto ed illustrazioni, euro 30,00, autor Giuseppe Galzerano.
Traduçãou:Tahia Tradución: [rg] [Nota á tradución ao castelán].
Agência de Notícias Anarquistas - ANA
Rajada de vento acompanhando as folhas, uma borboleta.
Anibal Beça
Tirado de www.alasbarricadas.org
SOIAZACION E BIOCOMBUSTIBLES
'Amigos, só se trata de facer negocios. Porque pobres van seguir existindo e deles teranse que ocupar as ONG"
Inx. Agr. Héctor Monsy Huergo, Director de Clarín Rural en Expoagro
'... Se se trata de gañar prata coa terra, sementemos marihuana (coca, opio...), esa sería "a opción máis rendible" (para o mercado), pero evidentemente isto é moralmente rexeitado (e militarmente combatido). Por que, en troques, non rexeitamos moralmente sementar millo para producir etanol se iso significa que crebamos a ecuación alimentaria e a ecuación enerxética dos pobos pobres do mundo?...'
Inx. Enrique Martínez, Director do INTI
Logo do meu o deserto...
Case como unha reacción desesperada dunha hidra malferida, acurralada polos pobos e por unha realidade mundial, que non só non pode controlar, senón que lle é cada día máis hostil, e é particularmente antinorteamericana a longo prazo, o pool petroleiro apropiado da Casa Branca, dende o golpe legal do 2000, consolidado polo autoatentado das Torres Xemelgas, acaba de buscar unha saída desesperada á crise do petróleo, á do dólar e á urxencia dun novo bloque de poder mundial expresado nas posicións autónomas de China, Irán, a Revolución Venezolana, a revolución Boliviana, Ecuador, o crecemento da India, Brasil e a nova actitude máis autónoma do goberno da nova oligarquía rusa expresada por Vladimir Putin, que descubriu que logo de Irán tocáballes a eles... No 2000 o sector nazi-petrolero-relixioso do poder norteamericano impediu custe o que custe a chegada de o Gore á Casa Branca imposibilitando que os EE.UU., adherisen ao Protocolo de Kyoto, situación que comezaría a limitar e recortar o poder omnímodo das petroleiras e do sector enerxético privatizado, por sobre a marcha da economía global e sobre sociedade ianqui. Agora logo do catastrófico fracaso en Iraq, a consolidación do liderado da Revolución Bolivariana, as resolucións da UE a favor da disminución do uso enerxético, a derrota por malleira nas eleccións parlamentarias sufrida polo preverbal empregado que ocupa no seu nome a Casa Branca, e a marcha do mundo a unha clara restricción no uso dos combustibles fósiles, as petroleiras decidiron contraatacar cunha xogada astuta, desesperada, inviable e como todas as medidas do capitalismo senil, autodestructiva do planeta. A proposta de destinar a alimentación da humanidade para producir combustibles, para que a sociedade norteamericana non deba afectar no máis mínimo ao seu standard de consumo, como reclama o Protocolo de Kyoto, inscríbese nas mesmas miradas catastrosfistas do Club de Roma, a Trilateral Comission, o Consenso de Washington e as voces dalgúns gurúes ambientais que auguran unha poboación mundial de 9.500 millóns de persoas para o ano 2050. É dicir, o vello anhelo da ologarquía financeira mundial dende sempre, pero en particular, desde o 1º de Maio de 1945, cando o seu plan de contención contrarrevolucionaria hitleriana concluíse exactamente ao revés: reducir drasticamente a poboación do Terceiro Mundo. Resolver o problema dun mundo que lles é cada vez máis hostil, suprimindo aos hostís, é dicir aos pobres. Ninguén dubida que, se as terras fertis e cultivables do mundo (só Brasil gobernada polo 'progresista' Lula pensa deforestar 60 millóns de hectáreas, é dicir destruír a Amazonia e o que queda do Pantanal para producir etanol e biodiesel; Malasia xa perdeu o 87% dos seus bosques tropicais para cultivar Palma, para facer biodiesel) (1) deben ser destinadas a producir etanol ou biodiesel para que a parte podente da sociedade norteamericana (tamén os poucos beneficiados pola soiazación na Arxentina) poida seguir dilapidando combustible nos seus 4x4. Tamén continuarán dilapidando enerxía na súa sociedade doente e autoaniquilante (o cereal necesario para encher un tanque dunha 4x4 permitiría alimentar a unha persoa todo un ano)(2), ninguén pode dubidar insistimos, que se tamaño disparate económico e ecolóxico se levase adiante, o resultado sería a morte por fame dun sector de entre un terzo e un medio da poboación mundial, esa que hoxe xa pasa ou esta perto do fame. É dicir entre 2.000 e 3.000 millóns de seres humanos. Ademais como moi ben sinala o comandante Fidel Castro Ruz, difícilmente quedarça algunha árbore sobre o planeta.(3), a desertificación, a desaparición da auga doce, e a extinción masiva de especies, difundiríanse polo planeta. O capitalismo das corporacións multinacionais podería reemplazar aquela frase que di 'logo da miña o diluvio', por outra aínda máis sinistra: logo do meu o deserto...
Pechando o círculo
No caso particular do noso país -e de grande parte de Sudamérica- depredada polo monocultivo soieiro-transxénico-forraxeiro, a produción de agrocombustibles, pecharía o círculo aberto no longo ciclo 1976-2001, que nos devolvese ao estado neocolonial que aínda hoxe transitamos. Continuarían sendo os prezos internacionais, as decisións das corporacións cerealeiras, alimenticias, petroleiras, da industria de agrotóxicos e farmacéuticas-biotecnolóxicas, as que decidisen a nosa política agroalimentaria, estructural e polo tanto quen deseñasen a nosa economía política nacional por décadas. A brutal frase expresada polo Inx Héctor Huergo, con que abrimos esta reflexión (que parafrasea, seguramente de xeito freudiana aqueloutra famosa de Carlitos o Infame: 'Pobres houbo sempre..' ), que nos fala de xente que vive nunha Arxentina anterior á rebelión popular de decembro de 2001, non só nos mostra canto pode crecer a perversidade dun ser humano, que trinta anos atrás falaba en nome dos 'pobres do mundo' e a 'Revolución mundial', á calor dun bo puñado de dólares provistos por Monsanto e Kissinger; senón que ispe o pensamento sempre renacido dunha burguesía arxentina por sempre colonial, como xa denunciara Moreno, Castelli e San Martín. Huergo volve expresar o mesmo pensamento de Rivadavia, Mitre, Sarmiento, Roca, Pinedo, Martínez de Hoz e Cavallo: 'producir materias primas para o mercado mundial e comprar o que necesitamos fóra do país' . Xustifícase así que todo o noso ecosistema pampeano -e extrapampeano- o mellor dotado do mundo para producir alimentos, se adíque primeiro, a producir forraxe barato para China, a UE, Canadá e outros países que destinan a súa economía a industrializarse, deixando que outras nacións de economía dominada, produzan forraxes baratos ( pasto soia), para así eles producir carne con que alimentar á súa poboación e exportar aos crecentes mercados asiáticos, onde habita a metade da poboación mundial. Poboación que, no seu emerxente desarrrollo desafía seguramente de xeito mortal- ao poder norteamericano, polo cal este deseña políticas para exterminarla. Huergo non é calquera, é un dos maiores difusores da soiazación na Arxentina, expresando ás veces pensamentos para rifar co máis elemental saber agronómico ('o mellor que se pode facer cun monte degrado é transformalo en leña, carbón e durmintes', expresou algunha vez, o experto Huergo) ditos como un saber único, de verdade inapelable, sen posibilidade de debate, coa descalificación como método permanente de confrontar ideas. As inundacións de Santa Fe, 'non é culpa dos políticos(...) nin do aumento de seméntaa aquí e en Brasil, e outras sandeces que se escoitan por diestra e sinistra.'(5) Como quen isto escribe, é un dos difusores de dita 'sandez', tómome o atrevimiento de propoñerlle ao Inx. Huergo que tome algún curso de Ecoloxía aínda breve e de nivel medio- para entender de que se trata un Ecosistema, ou saber que é unha Conca, e comprender por suposto que as inundacións de Santa Fe, as de Salta, Tucumán e as que virán, teñen relación directa coa expansión desmedida de Seméntaa Directa, o monocultivo de soia RR e o desmonte case total de toda a Conca do Paraná. Non sorprende entón que Huergo, e os seus demiurgos da 'Arxentina verde e competitiva' (Héctor Ordóñez dixit), contraparte da Arxentina Industrial, Teconóloxica e Científica, tamén inclusiva, con pleno emprego, alta distribución da riqueza, socialmente estructurada, moderna e progresiva existente entre 1945 e 1976, é dicir a Arxentina Libre, Xusta e Soberana, sexa hoxe un dos maiores defensores da produción de biocombustibles no noso país, utilizando o mesmo criterio de pensamento único e autoritario neoliberal.
Huergo acaba de sinalar co mesmo autoritarismo ideolóxico dos '90: os biocombustibles 'non son bos nin malos senón inevitables'(4), é dicir non hai discusión posible. 'Decidiuno o mercado mundial'. Non importa que dita produción transforme o alimento en combustible, reducindo aínda máis a oferta alimenticia, que por vía da soaicización, cada vez escasea máis no noso país (basta ver as góndolas baleiras, pola especulación de prezos monopolista primeiro, pero tamén pola caída de varias pólas alimenticias polo destino dos chans ao cultivo de pasto-soia). Se a soaicización devastóu a outrora histórica Soberanía Alimentaria nacional, e está provocando unha catástrofe ambiental apenas intervista, e que probablemente explotaralle ao próximo goberno, a combinación de soiazación e agrocombustibles destruirá toda posibilidade de reconstruír a Arxentina Xusta, libre e Soberana, a Arxentina industrial, e remacharanos no modelo colonial agroexportador ou productor de commodities.
'¿Cen millóns de Toneladas ou un millón de productores agropecuarios?' (6)
Os chamados biocombustibles ata o nome é político e mentirán- buscan lavar a cara das multinacionais petroleras, permitíndolles seguir controlando o mercado mundial de combustibles, cousa que non poderían facer no caso de que os verdadeiros combustibles non contaminantes, a enerxía solar, eólica ou do auga -ata a proveninte do reciclado de residuos- se desenvolvera a escala planetaria. Devanditas enerxías son esencialmente descentralizadas e de acceso libre, crebando o poder mundial das petroleiras. Os agrocombustibles permitirían ao pool enerxético e petroleiro dos Estados Unidos, crebar o Protocolo de Kyoto, que seguramente asinará un próximo goberno demócrata, xa que os biocombustibles encerran a idea, de que a sociedade norteamericana seguirá dilapidando a enerxía mundial e contaminando a piaccere o planeta, sen afectar o seu enfermizo nivel de consumo, e o seu irracional sistema de uso de enerxía. Pola contra, a sinistra proposta de Bush (á que se suma o progre Lula) é matar de fame á poboación pobre do mundo para, así eles poidan seguir queimando gas oil nos seus 4x4 e nos seus millóns de vehículos. É tan descarada a proposta, que a UE, acaba de aprobar unha resolución, pola cal acepta utilizar biocombustibles, pero... non os producirá no seu chan,(7) xa que non permitirá que un só centímetro cadrado do mesmo pasible de ser cultivado, sexa privado de producir alimentos. A Soberanía Alimentaria é prioritaria para a UE dende 1973. Sendo así, a UE resolveu producir biocombustibles pero... nos países do Terceiro Mundo. (7)
A proposta dos chamados biocombustibles non debe ser aceptada polo noso país máis aló de pequenas producións, a costa de perder definitivamente a nosa independencia económica e extremar ata o fartazgo a catástrofe ambiental que se difunde vía a soiazación. Pola contra fáise necesario discutir un plan de Desenrolo Rural e Nacional, que retome a idea dunha Arxentina para todos, industrial, inclusiva, distributiva, democrática, participativa, ambiental e socialmente sustentable, onde non existan os pobres, tal como coñecemos no pasado, aínda que fóra por un breve período. Iso implica saír pogresivamente do modelo da soiazación; recuperar e fomentar a produción de escala familiar; remontar as producións rexionais; protexer o pouco que queda do monte nativo (hoxe ameazado desvergonzadamente polo Senado de Alí Baba); reforestar; prohibir as fumigacións masivas e descontroladas en tanto se reduza a área de soiazación; depurar as áreas contaminadas con glifosato, 2-4-D, atrazina, endosulfan e demais biocidas; aplicar medidas sanitarias de urxencia para protexer á poboación rural contaminada con agrotóxicos do cancro e as malformacións crecentes; reducir e depurar a área de transxénicos; recuperar paulatinamente o sistema de rotación agrícola-ganadeira; Alentar e difundir o sistema da agroecoloxía; reordear por medio de impostos, retencións, créditos e subsidios a produción nacional. Abandoar a soiazación, recuperando unha política de Soberanía Alimentaria, repoblamiento do campo e redistribución da terra. Recentemente, nun encontro sobre o futuro da agricultura, o Dr. Walter Pengue lanzou unha fermosa proposta que facemos nosa: porqué en lugar de 100 millóns de toneladas de grans non nos propoñemos ter 1 millón de productores agropecuarios?(6), e non os 300.000 a que nos reduciu a soiazación. Talvez nese debate atopemos un disparador dun novo Proxecto Nacional, en troques de resignarnos a que 'pobres houbo sempre' e que as multinacionais -e Bush- decídannos o modelo de país a ter.
1.- Altieri Miguel, conferencia en Bos Aires 21-3-07
2.- Ribeiro Silvia, Agrocombustibles versus soberanía alimentaria, Rebelión.org, 03-07
3.- Castro Ruz Fidel, Condenados a matar prematura por fame e sede máis de 3 mil millóns de persoas no mundo, 28-03-07
4.- Clarín, Cara e ceca dos biocombustibles, 10-4-2007
5.- Clarín Rural, pag 3, 14-4-07
6.- Pengue Walter, conferencia en Bos Aires 21-3-07
7.- Altieri Miguel, conferencia en Bos Aires 21-3-07
* Enxeñeiro Agrónomo xenetista
Alberto J. Lapolla
Rebelión
DE CAMIÑOS, GUÍAS E GURÚS
x Abel Ortiz
A infalibilidade, esa rarísima facultade de acertar sempre, foi un valor seguro en ámbitos e momentos en grao sumo dispar. Infalibles foron, segundo eles, algúns, segundo outros, os outros, todos os papas, de Roma e Avignon, a maior parte dos filósofos alemáns e austrohúngaros. Determinadas monxas de Ávila, Groucho Marx, Margaret Tatcher, Romario, Mao Tse Tung, Charlie Parker, Edith Piaf, Batman e pouco máis.
O non equivocarse nunca está á altura dun despreciable número de mortais e só dalgúns inmortais. Como o conseguen? doado. Teñen o folleto ilustrado dun cursilño multimedia escrito por algún xenio do marketing: Faga coma min. Sexa perfecto en quince días, ou en quince reencarnacións, e procure a felicidade interminable.
Ser infalible, ou sublime sen interrupción como dicía Baudelaire e citaba Umbral del desierto na súa columna, tres veces por semana, cando ía de enfant terrible, é unha tarefa ingrata a miúdo non recoñecida nin sequera cun premio príncipe de Asturias ou algún doctorado “honoris causa” en Georgetown. Recoñezámolo aínda regodeándonos na nosa mediocridade: ser infalible é moi difícil.
Malia millóns de probas, algunhas incontrovertibles, en contra da súa existencia, a infalibilidade séguese vendendo no mercado das ideas como material en uso.
Ratzinger, o PCUS, o dalai Lama, o opus dei, a CIA ou a mesa nacional de Herri Batasuna, instalados na certeza absoluta, usaron ou usan a súa infalibilidade para ensinarnos os camiños da verdade. Os camiños sempre existiron; para ir ao pobo do lado, para ser ún co cosmos, coñecerse a si mesmo, falar cos defuntos, alcanzar sabedorías perfectas, corpos perfectos ou, hai xente para todo, chegar a deus, nin máis nin menos.
En todas as culturas “o camiño” aparece como idea de superación, como vía para privilexios vedados para os non iniciados que vagan indefensos polas sombras exteriores. O Tao chinés é un camiño no concepto e na súa tradución literal. O texto crave de Escrivá de Balaguer, precedente dos libros de autoaxuda que inundan os centros comerciais, guía obligatoria para as torturadas almas dos membros do opus dei, chámase, como non podía ser doutro xeito, “camiño”. “No camiño” poñíanos Jack Kerouac como ruta “sine qua non” cara á realización persoal ao estilo beatnick.
“O camiño” era a única saída do pobo para “Daniel el mochuelo" e os outras persoaxes que Delibes utiliza na súa novela máis coñecida e claustrofóbica. “Camiño neocatecumenal” chámanse a se mesmos os Kikos, unha variante do integrismo católico radical patrio en grao sumo exaltada. Hai miles de "camiños" na historia, na literatura, na maxia, na relixión ou na vida de calquera. Sempre hai, ademáis, alguén desinteresado disposto a ensinarnos o correcto, o único, o verdadeiro, o infalible.
Todos os camiños pois, como vemos (menos o de Santiago que, pásmense, acaba en Santiago ou o caminito tanguero que o tempo borrou) levan a Roma, ou na súa falta á infalibilidade, que vén ser o mesmo.
Todo o mundo quere ter, ou ten, un camiño, unha folla de ruta, un atallo miragreiro.
Seguindo convintemente o libro de instrucións o éxito está asegurado: A vida eterna, a sabedoría completa, a revolución definitiva, o nirvana, o sexo tántrico, o aura verde fosforito ou a unidade da patria, firmes, arrr.
Houbo unha vez un señor de Sevilla que reflexionou sobre isto no seu horto craro onde maduraba un limoeiro. Alguén que era, no bó sentido da palabra, bó. Alguén que o único camiño que coñeceu na súa vida foi o do exilio. Os seus versos son cultura popular. Todos coñecen a súa advertencia aos camiñantes. Non era casual, nin estética, nin retórica. Os camiños non existen. Os guías adoitan ser estafadores cando non algo peor. O que sí existe, case seguro, é o mar. E os ronseis.
abelortiz.blogspot.com
Tirado de la haine
POR QUE LLE CHAMAN AMBIENTE CANDO QUEREN DICIR MERDA?
SOBRE O DIFÍCIL FUTURO DE CARBALLEDA DE AVIA COA CONSTRUCCIÓN DO "PARQUE MEDIOAMBIENTAL".
O PREOCUPANTE ANTECEDENTE DE CERCEDA:
- Cerceda está a reventar de lixo, o que converte o Parque de Carballeda nunha solución “á desesperada" para o sur de Galiza.
- Cerceda recolle case o doble de toneladas de lixo do que estaban previstas. É de esperar que Carballeda asuma tamén moitos máis residuos dos inicialmente calculados.
- En Cerceda hai numerosos traballadores descontentos coas súas condicións laborais e estase a comprobar como decrece a poboación do lugar.
- O vertedeiro, segundo os ecoloxistas de Adega, "está incontrolado, ten filtracións, problemas de seguridade, e está contaminando o río de Cerceda”.
- Apunte de xornal: "A Xunta calcula que xa hai soterradas en Cerceda dous millóns de toneladas de lixo procedentes da bolsa negra...”
- Unha declaración dun ex-consellerio, sobre Cerceda: "en todos los complejos de tratamiento de la basura siempre hay una parte que no se puede tratar y se entierra".
QUE PERDEMOS?
- Na situación máis grave e comprometida da nosa historia recente no tocante a saúde e desenvolvemento económico e social, perante o radical impacto na vida dos veciños desta Comarca, a Xunta non informa correctamente . Por iso nós expoñemos o que cremos que se vai perder:
PERDEMOS
- Identidade: cambio radical e acelerado da configuración dunha zona rural, pacífica e cohesionada por outra industrializada (non urbanizada) e inhóspita.
- Natureza: montes eliminados e ríos utilizados como simple soporte instrumental para as industrias “recicladoras”. Impacto por ruído e vías de acceso; lixo enterrado, filtracións no chan, perda de fauna e flora autóctona.
- Harmonía social: o desmesurado proxecto cambiará as estructuras sociais e as actividades económicas, e non o fará paulatinamente, como é o normal, senón en 2 anos.
- Saúde. A dos habitantes, que respirarán, por forza, emanacións nocivas, sufrirán filtracións nas augas e ríos e padecerán a contaminación acústica e ambiental orixinada polos masivos transportes. E tamén os traballadores, moitos dos cales padecerán os prexuízos de respirar esporas e sustancias dañinas contidas nas toneladas de residuos que nalgún momento van ter que manipular.
- Oportunidades: de desenvolver a viticultura nun enclave de prestixio crecente como o Ribeiro; de explotar o turismo nun lugar que ten zonas naturais moi cerca de poboacións urbanas con potenciais usuarios para estes servizos sostibles e lucrativos.
- Influiremos negativamente en toda a Comarca. Industrias móntanse en calquera sitio ou vaise traballar a elas; a natureza é insustituíble. Ademáis, prexudicaría o turismo cultural, casas rurais, balnearios, rutas para excursionistas, visita de monumentos. ¿Como influirá en alguén que se propoña desfrutar destes lugares, agora situados á beira dun inmenso comprexo dedicado aos verquidos e a tratar sustancias tóxicas?
- Imos recibir case a totalidade dos residuos perigosos do sur de Galiza; a ninguén se lle pode escapar que a maior volume, máis dificultade de control. E estamos a falar de que todo quedará nas mans de empresas privadas guiadas polo fin do lucro e que, como é habitual, van gastar o menos que poidan en controis dos seus propios e comprexos mecanismos…
APROVEITÁNDOSE DOS DÉBILES
- O que máis doeu foi a falta de información por parte da Administración, por non dicir a franca manipulación exercida. O apoio parece unánime porque os mecanismos de control dos datos foron moi eficientes.
- O debate para a instalación do citado centro de Cerceda durou uns 3 anos, pero neste caso de Carballeda os políticos aprenderon do erro: optaron polos feitos consumados sen consulta previa.
- Dunha instalación tan controvertida como a de Sogama en Cerceda -o noso máis fiable antecedente para poder tomar unha decisión-, non se divulgou nin un informe médico orientador sobre as condicións laborais dos traballadores; nin unha simple análise da presenza ou ausencia de metais pesados nas augas subterráneas, nin unha simple medición de contaminantes volátiles no aire da localidade, nin unha estatística do impacto colateral dos masivos transportes relazonados coa actividade… Que raro, non?
- O ridículo trunfalismo dos políticos da Xunta non ten nome: “é como se lles tivese tocado a lotería”, creo que dixo un conselleiro; ou mesmo: “imos relanzar o sur de Galiza”, dixo outro… A mesma denominación é dunha desvergonza sen parangón: “Parque Ambiental” (???) No canto de denominar un mecanismo de emerxencia para quitar a merda das cidades, parece que estean a falar dun lugar onde se fabrica osíxeno, cultívanse frambuesas e énchese o aire de aromas silvestres...
- As campañas “informativas” foron superficiais; por máis que se busque, só se atopará un insignificante documento en formato presentación de só sete páxinas cuio contido se limita a facer pura propaganda. De feito, se a un avó de San Cristovo lle din que o proxecto é “Punteiro en técnicas de información TIC'S”, ou que “estará conectado ao sistema galego I+D”, quedará moi impresionado, pero dubido moito que se poida defender con argumentos…
- “E para quitar resquemores… os nosos amores” Perdón polo ripio. Realmente quero dicir que para iso están os medios de comunicación (La Región, La Voz, Radio Ribeiro etc.), quen coa súa información trillada, plana e sen contrastar serven como simples e involuntarios (?) corifeos do poder.
- Contan coa debilidade deste lugar para impoñer un modelo centralista, masivo e que lle quite de encima un problema que debería resolverse a base de máis esforzo político, máis cartos, máis concienciación cidadana e institucional, e máis tempo.
- A falta de emprego do lugar, o a escasa valoración dos habitantes rurais polo seu propio espazo natural, o afán de protagonismo de políticos sen gancho, a empanada mental do ecoloxismo autóctono e a ignorancia dos sectores sociais afectados, xunto coa magnífica capacidade desinformativa das institucións que logran impoñer un modelo salvaxe simplemente manipulando as palabras máxicas “reciclable” ou “ecolóxico”, están a permitir impoñer a “solución final” practicamente sen oposición e con terribles consecuencias.
IMPROVISACIÓN TYPICAL SPANISH
- Partamos de que a inversión será enormísima. Xa sabedes como funcionan as empresas: estudos de mercado, análises e valoracións técnicas complexas: trátase de minimizar riscos...
Pois ben, neste caso, sabe alguén concretamente canta ENERXÍA e canta AUGA se vai gastar e de onde se sacará? Que cantidade e calidade de materiais imos producir? Cantos empregos aproximados se van crear? Quen, como e con que mecanismos controlará a xestión das materias durante a complexísima cadea de transporte, almacenamento, tratamento…? Non merecemos que nos informen disto se nos van cambiar a vida?
- E máis cousas: Onde e canto tempo se van almacenar as importantes cantidades de lixo perigoso que previsiblemente esperará cola ata que poida ser tratado? Que ritmo e que prazos máximos se fixarán para que se elimine o lixo que chega? Haberá regulamentos legais para tan innovadora forma de xestión de residuos? Cales son as medidas paliativas para o máis que previsible deterioro do entorno? Onde se vai ESCONDER o que non se recicle? Que infraestructuras viais e de todo tipo se van modificar en Carballeda e nos arredores para crear ese megaproxecto?
Se un pregunta iso, prodúcese un extraño silenzo.
ALÁ VOSTEDES.
Agora a cousa xa está decidida e só a última hora saíu por aí unha Plataforma que quere información... É como se eu lle pido datos sobre as intencións a un tío que me aborda ás 12 da noite cunha navalla na man. ¿Para que carallo quero que me informe? Quere atracarme, joder!
- Non fai falta ser moi listo para definir este proceso como o de MAIOR E MÁIS NEGATIVO IMPACTO NA SOCIEDADE E NA NATUREZA que se viviu xamais na Comarca.
- En Carballeda de Avia, nunca máis se vivirá como se vivía ata agora: cambiarémolo por benefizo empresarial e limitación medioambiental dos nosos habitantes coa fin de que Vigo, Porriño e outras cidades vacíen a súa merda sen gastar un peso.
- Querían facer de Carballeda un sitio destacado? Pois será un lugar punteiro: será a máis sofisticada letrina do sur de Galiza. Noraboa.
- Iso sí, seremos cosmopolitas e veremos mundo, porque uns 600 camións pasarán diariamente por San Cristovo. Algún espabilado poderá montar unha tasca para camioneiros e crear dous postos de traballo: un taberneiro e un cociñeiro. Menos da unha pedra!
DATOS TÉCNICOS (fonte: ADEGA)
• Din que non queimarán: farán gasificación por plasma, unha incineración encuberta cun enorme gasto enerxético.
• Os materiais sobrantes non son néctar e ambrosía: haberá monóxido de carbono, metano, ácidos como o sulfídrico, dióxido de xofre, clorhídrico... e metais pesados como o cromo, mercurio, chumbo e cadmio, potentes contaminadores, das augas subterráneas que van beber os nosos fillos.
• A xestión do gas convertería a planta nunha vulgar INCINERADORA.
• Esa tecnoloxía, por máis siglas hipertécnicas que a denomine, non é segura, non está probada a tanta escala, non con tal volume de merda que imos tratar.
• Perpetúase a tendencia centralizadora. Ou sexa, no canto de xestionar cada Comarca os seus residuos dun xeito controlado, de reducir en orixe os residuos, optamos pola versión máis fácil: toda a porquería para os tontos que traguen.
• Non existen antecedentes desta técnica a uns niveis tan grandes en España, ademais non se especifica a saída do producto final do proceso.
(parte destas valoracións, téndelas mellor expostas en : http://librodenotas.com/opiniondivulgacion/10777/por-que-llaman-parque-medioambiental-a-un-vertedero)
Levámolo crudo...
UNHA EDITORIAL DA REVISTA RIVARRAVIA DENTRO DA WEB- http://www.tipinho.es
OS ESQUECIDOS ENTRE OS ESQUECIDOS
autor: Carlos Taibo
Enganaríame se afirmase que entre nós se celebrou aos catro ventos o septuaxésimo quinto aniversario da Segunda República. Á certificación de que o recordatorio foi, moi ao contrario, infelizmente modesto, permitireime agregar a de que non consta que moitos de quen tiveron a ben acometer a honrosísima tarefa de rescatar o que aqueles anos foron, inclúan nas súas consideracións aos libertarios de entón. Certo é que anarquistas e anarcosindicalistas, os esquecidos dos esquecidos, mantiveron unha relación comunmente tensa coas institucións republicanas.
Non é o meu desexo idealizar o que os nosos anarquistas foron naqueles anos convulsos. Nas súas organizacións -non convén confundir á CNT cun movemento libertario moito máis amplo- revelóuse a miúdo unha notable distancia entre un puñado de dirixentes e unha base máis ben dócil e pasiva, fixéronse valer agudas divisións e eventuais ínfulas autoritarias, manifestóuse por todas as partes un insurreccionalismo pouco meditado e gañou peso con frecuencia indesexada unha mitoloxía revolucionaria sen maior sustento. Pero este é o momento de subliñar que, aínda con esas e outras rémoras, os nosos libertarios exhibiron virtudes nada desdeñables, tanto máis se se contemplan dende a atalalla de hoxe.
Con medios irrisorios, mostraron unha admirable capacidade de movilización e, aínda coas carencias que queiramos, deron renda solta a unha vigorosa aposta pola democracia de base, plasmada, por exemplo, en fondas disputas internas que protagonizaron grupos de afinidade e sindicatos. Aprestaron, en fin, organizacións de masas sen contar apenas para iso con liberados e sen gozar dos recursos dispensados polo Estado, conforme a un modelo do que bó sería tomasen nota moitas das hiperburocratizadas instancias dos nosos días.
Anarquistas e anarcosindicalistas acometeron, por outra banda, un formidable esforzo alfabetizador e culturizador, plasmado nun sinfín de revistas, libros e enciclopedias, de ateneos libertarios e de escolas.
Nun magma que a duras penas casaba coas pulsións primitivistas e retardatarias que tantos gostan de identificar, e aínda a mercé da dominante vocación obreirista, abriron debates cuxa actualidade, tres cuartos de século despois, non mermou. Levados do designio de crear un mundo novo sen agardar a toma do palacio de inverno, e desdeñosos do poder e os seus oropeles, non dubidaron en facer fronte ás xentes de orde -entre elas, por certo, moitos republicanos- e os seus privilexios, o que carrexou comunmente unha durísima represión. Esta convertéuse ao cabo nunha escola impagable que deu os seus froitos, en xullo de 1936, na forma dunha resposta contundente ante o alzamiento militar e, despois, dígase o que se diga, na dun compromiso consistente coa tarefa de gañar a guerra, despregado á vez que un experimento revolucionario, o das colectivizaciones, revelaba unha inequívoca conciencia sobre a distancia entre a socialización da propiedade e a súa mera estatalización. Anarquistas e anarcosindicalistas padeceron tamén, en suma, a represión franquista da posguerra.
Pero ao cabo non é todo iso o importante. Cando procuramos rescatar a memoria do ocorrido, cuns e outros, no decenio de 1930 inequívocamente facémolo para invocar o vigor contemporáneo -a actualidade e a respetabilidad- de moitas das ideas que entón se defenderon. Aínda que o bo xuízo invita a subliñar as notables diferenzas que existen entre o que os libertarios foron por aquel entón e o que hoxe son tantas iniciativas que viron a luz en sociedades moi afastadas no tempo e no espazo, non faltan as liñas de continuidade. Se é verdade que os movementos libertarios son agora débiles entre nós -e iso pese ao rebrote, ao que haberá que prestar atención, dun anarcosindicalismo estimulado polo entreguismo e a burocratización dos sindicatos ao uso-, non o é menos que as ideas anarquizantes teñen un ascendente crecente que nunha das lecturas posibles non é alleo ao feito de que aquelas saíron indemnes de creba duns sistemas, os de tipo soviético, cos que de sempre gardaran as distancias.
Testemuña do anterior fóino a influencia do pensamento libertario no discurso e na conduta do que demos en chamar novos movementos sociais, e entre eles o pacifismo, o feminismo e o ecoloxismo. A pegada daquel apréciase tamén, con todo, nunha plétora de iniciativas que, tras reclamarse da autoxestión, a descentralización e a desxerarquización, repudian unha sociedade asentada na competición descarnada, en agresivas operacións contra o medio natural e na absurda identificación entre consumo e benestar. Pero, máis perto aínda no tempo, o ascendente que nos ocupa pálpase nuns movementos antiglobalización que creceron nun escenario planetario marcado pola explotación, a represión e as exclusións. Importa subliñar que a vea libertaria non se deriva neste caso dunha lectura ideolóxica dos clásicos do anarquismo acometida polos activistas, senón, así a todo, dunha certificación vivencial de cales son os problemas que a xerarquía, os liberados e as separacións xeran en organizacións que din ser emancipadoras.
Ao amparo de moitas das manifestacións deses movementos -que de novo, no Norte como no Sur, desdeñan todo o que cheire a toma do poder-, renaceron, por riba, a dimensión solidaria do apoio mutuo e a aposta polo traballo voluntario, moi lonxe dos espasmos individualistas cos que con abusiva frecuencia identificouse ao anarquismo contemporáneo. O relativo, e inevitable, abandono do obrerismo sen concesións do pasado de ningún xeito debe identificarse cun hedonismo claudicante.
Fai uns meses, O PAÍS reproduciu a necrolóxica coa que o New York Estafes glosou a figura de Paul Avrich, o profesor estadounidense que nos achegou ao anarquismo ruso do primeiro terzo do século XX. O autor anónimo dese breve texto tivo a ben subliñar que Avrich disentía "da estendida imaxe do anarquista como alguén violento e amoral". Non é esa a imaxe que albergamos quen, e creo somos moitos, sentímonos orgullosamente obrigados a mostrar o noso respecto e a nosa admiración polos libertarios de outrora. Ben que nos gustaría estar á súa altura.
Carlos Taibo
Tirado de: aoutramirada.blogspot.com
BIOTECNOLOXÍA AGRÍCOLA E BIOÉTICA EN ÁFRICA
Os organismos xenéticamente modificados, OGMs ou transxénicos obtéñense ao transferir un xen dun produto vexetal ou animal a outro (aínda de distinta especie) por medio da Inxeñería Xenética.
A industria biotecnolóxica introduciu os transxénicos en África malia que as condicións da súa agricultura son inadecuadas para estas tecnoloxías. O algodón Bt da multinacional Monsanto está sendo imposto en África Occidental. Sudáfrica cultiva tabaco, algodón, maíz GM; Exipto, Tanzania e Uganda experimentan batata, trigo, yuca e chícharos GM.
Os transxénicos non responden a unha necesidade de África, senón ao desexo de beneficios das empresas. A industria de pesticidas que foi a forza impulsora da Revolución verde (híbridos), é hoxe a impulsora das colleitas GMs que obrigan aos campesiños a usar os produtos (insumos agrícolas) da compañía.
Os OGMs en África solución ou novos problemas?
A industria agro-bioquímica proclama as vantaxes dos OGMs sen mencionar os seus riscos: contaminación por polen de prantas da mesma especie, perda da biodiversidade e de saúde. Se a vida é pluralidade, os transxénicos diminúen a biodiversidade. En EEUU, en 2005, o millo Bt10 ilegal de Singenta contaminou a cadea de alimentación e os mercados de exportación e en 2006, o arroz ilegal GM de Bayer contaminou o arroz orgánico.
Os OGMs aumentan a dependencia de tecnoloxías estranxeiras, marxinan da investigación aos pequenos granxieros, aumentan as súas dificultades socio-económicas e non reducen o uso de pesticidas. O goberno de EE.UU. usa a súa axencia de desenvolvemento USAID para introducir os OGMs.
En 1991 USAID formou un consorcio de compañías privadas e institucións de investigación cun forte financiamento, para asegurarse de que o mundo plantase OGMs. A súa estratexia era identificar colleitas convintes, transformalas con Inxeniería Xenética (IG) e usalas como propaganda para introducir outras colleitas GMs. Este lobby presiona aos gobernos para que redacten leis brandas que permitan a entrada a compañías biotecnolóxicas americanas e concedan patentes ás súas OGMs. USAID dicía abertamente “o principal beneficiario dos programas de Axuda estranxeira de USAID son os EE.UU.”
O Terminador ou “Terminator” é unha manipulación xenética que produce sementes esteris. Isto obriga ao campesiño a mercar sementes para cada colleita e pode arruinar aos pequenos agricultores. O terminador permitirá á industria explotar o mercado de 1,4 bn de fogares que gardan as súas sementes. A Convención da biodiversidade (CBD) impuxo unha moratoria por considerar esta tecnoloxía perigosa para a biodiversidade.
Outras biotecnoloxías agrícolas?
A selección asistida por marcadores (SAM) permite detectar a partir do xenoma, características desexadas en variedades emparentadas a unha pranta, para cruzalas con variedades comerciais e mellorar a calidade. A nova variedade permanece dentro da especie, o que reduce o risco ecolóxico asociado aos OGMs. A SAM substituirá seguramente aos alimentos GMs.
A nanotecnoloxía é a manipulación de estruturas de átomos e moléculas a nano escala (10-9m), o que orixina fenómenos e propiedades totalmente novas nos materiais. Esta técnica tende a apropiarse e controlar a agricultura e a cadea alimentaria, o que ameaza a máis de 2,6 millóns de granxeiros, mariñeiros e gandeiros. A biotecnoloxía e os nano-materiais transformarán a demanda de materias primas, afectando fortemente a África. A colza GM pode substituír ao aceite de palma e de coco que dá emprego a 21 millóns de persoas en Filipinas (palma) e 10 millóns en Kerala (coco). Pídese unha moratoria para a experimentación e uso de nano-materiais ata que se determine o seu impacto e a súa seguridade.
Os OGMs e a seguridade alimentaria en África:
A seguridade alimentaria en África foi emperorando dende 1970. Algúns datos:
Máis de 200 millóns (2001) de persoas están subalimentadas. O 50% da poboación de África subsahariana pasa fame e un terzo dos seus países están por baixo do consumo de calorías recomendado. A inseguridade alimentaria é máis severa en zonas rurais onde viven o 90% dos pobres. Hai unha relación entre inseguridade alimentaria, pobreza, malnutrición e escasa sanidade. Ademais, a causa do fame en África non é sempre a falta de alimentos, senón máis ben a falta de recursos para mercalos, mala distribución, malas políticas e falta de previsión. No mundo hai alimentos suficientes para alimentar á poboación actual
Os cultivos GM non resolverán o fame en África porque a súa produción non supera a dos cultivos orgánicos e as causas do fame son múltiples. Ningún cultivo GM tivo impacto na produción de alimentos (salvo arroz-vit. A). O 90% da soia GM e o 60% do millo GM de EE.UU. é para o gando, non para persoas.
arengado por USAID, Exipto investiu fortemente en gando. Para alimentalo substituíu os cultivos de alimentos básicos por cultivos para o gando. Hoxe Exipto ten que importar alimentos. Os beneficiarios desta conversión á ganadería son as compañías de gran estadounidenses.
En África úsanse verduras salvaxes para a alimentación humana. Se os campesiños plantan GMs os herbicidas eliminarán as plantas non-cultivadas, o que reducirá a comida para os máis pobres.
As compañías buscan mercados para obter maiores beneficios e non para mellorar a seguridade alimentaria. As palabras do presidente de Monsanto son elocuentes: “É moi fácil gañar moito diñeiro con necesidades básicas como comida, vivenda e vestido”.
Os acordos internacionais deben modificarse para permitir aos países priorizar a súa produción alimentaria local, baseándose en recursos locais. Toda decisión política e económica (subsidios, liberalización, etc.) que aumente a inseguridade alimentaria ameaza a vida dos pobres.
Os OGMs e as sementes: Nos anos 70, coa escusa de mellorar a produción, a FAO e o Banco Mundial impuxeron en África a lei de sementes que creou condicións para que a industria sementeira controlase os mercados. Estas leis impiden a venda e o intercambio de variedades de sementes tradicionais e só permiten vender sementes aos propietarios de patentes (as industrias). En África, os campesiños abastecen o 90% das sementes. Pero a industria pode absorber este mercado. A aplicación da lei poñería en serio risco aos agricultores orgánicos, como ocorreu en Escocia nos anos 90.
As grandes compañías sementeiras mercaron as paraestatais cando os PAEs (Programas de axuste estructural) obrigaron aos gobernos a privatizalas. Estas compañías uníronse para establecer o lobby “Mellora de sementes en África” que controla o mercado e exerce a súa influencia en gobernos, OMC, e sistemas rexionais. O seu poder pode anular o esforzo dos pequenos agricultores, na maioría mulleres, para consolidar a autonomía local de sementes adaptadas ao clima. A limitación do uso e comercialización de sementes é unha violación dos dereitos do agricultor.
Que opcións existen para os pequenos campesiños de África?
As dificultades dos pequenos campesiños (falta de créditos, de infraestructuras, estradas, transporte, almacenamiento de gran) vense intensificadas por acordos globais de agricultura e comercio na OMC que impoñen a liberalización e favorecen os subsidios agrícolas do Norte.
As políticas creadas polos aliados das empresas biotecnolóxicas negan aos agricultores a opción de prantar cultivos non GMs e de gardar as súas propias sementes. As novas tecnoloxías consolidan o poder das multinacionais e marxinan aos granxieros, que non poden controlar estas tecnoloxías, nin decidir sobre as prioridades de investigación. Que posibilidade teñen os pobres de beneficiarse de tecnoloxías que están fóra do seu control? Por iso opóñense aos OGM. E por iso, a ética esixe unha correspondencia entre problema e solución. Fronte ao fame causada por diferentes factores, os alimentos GMs non poden presentarse como unha solución!.
Edición para internet de: Revista Umoya 1º trimestre 2007 Dossier Central Da Conferencia África: a vida ameazada XXVI Congreso de Teoloxía-Madrid Autora: Begoña Iñarra
6.ENVEXA (Raúl Gómez Pato)
E camiñaba a Tía Rosa arrandeándose a carón dos bois,
Pendendo dos seus cabelos cadanseu pimpín,
Portando nas palmas un feixe de amorodos,
Levantándose cos pés, no seu vagar, irisadas carqueixas.
Detíñase sempre onde o cruceiro desprega as ás,
Onde nós amornábamos o serán baixo o sol formigueiro,
En espera de que a tía Rosa nos cubrise co parasol das palabras.
Cando estaba xa preto diciámoslle:
“Tía Rosa, Tía Rosa,
cóntenos a historia de sempre,
ou quizá unha nova semellante á de onte,
pero párese con nós a calmar as horas”.
E Tía Rosa asubiaba,
Asubiaba finiño, finiño,
E tantas papoulas saían da súa boca que mitigaban a calor.
Nese intre, Suso, o máis vello de nós,
Subía con pés de araña ao máis alto do cruceiro,
E apoiaba a cabeza no brazo esquerdo de Cristo,
E apoiaba unha man na ferida da costela esquerda de Cristo,
E apoiaba unha perna na chaga esquerda da testa de Cristo,
E apoiaba o seu soño na ulcera esquerda do corazón da Tía Rosa,
E durmía así, lambido pola voz da Tía Rosa.
E a Tía Rosa sempre nos contaba a lenda do Rei Midas,
Rei da provincia sur dunha das sete rexións do reino da Galiza,
Que gobernou sen ira pero sen contemplacións sobre os seus veciños,
Que mesmo na fraga perdida se namorou de Transparente, Rosa Transparente,
Que era fermosa como unha cereixa picada por un pardal.
Porque Rosa Transparente tiña a pel de cristal,
Porque Rosa Transparente tiña as costelas de cristal,
Porque Rosa Transparente tiña os pulmóns de cristal,
Tanto, que se lle podería ver o corazón rebentando de amor.
Mais na provincia sur dunha das rexións do norte do reino de Midas
A felicidade vestía uns días da cor do carbón e outros da cor do aluminio,
E a todos nós nos parecían as dúas cores tristísimas,
Coma tristísima era a cor que vestía Xacinta, Xacinta Malfadada,
Que non vestía nunca a cor amarela, que é a cor dos ouriolos,
Como tristísimo era ver aos merlos e a outros paxaros
Atrapados nas rateiras que Xacinta Malfadada colocaba nos carreiros,
Onde tamén morrían os paspallás, todos chiando tristísimo,
Paspallás, paspallás, paspallás, paspallás tristísimo,
Tan tristísimo que nós, ao imaxinar as patiñas rotas das inútiles aves,
Chorábamos tanto, durante tanto tempo, que ás veces chovía.
E a Tía Rosa continuaba a súa fábula asubiando
Que Xacinta Malfadada amaba ao Rei Midas,
Pero como os ratos aman a escuridade
De esguello, con moita rapidez, fuxindo sempre;
Que o amaba tamén con amor de cor de cinsa ou de leña queimada,
Que cando se lle aparecía de socate dentro do seu escorado maxín
A visión do Rei Midas e de Rosa Transparente asubiando xuntos,
Botábanlle lume os zocos por debaixo
Como se frease de súpeto e a madeira fose goma alporizada;
Pois mantía baixo a saia un felino verde asañado pola envexa.
E había días que o león ruxía tan embravecido
Que Xacinta Malfadada ía cara o monte azul a poñer unha trampa,
Por exemplo, a un malpocado paporrubio,
Para que as perniñas se lle quebrasen e non volvese voar.
E ao oír isto, a Camiliño, que era vinculeiro e o máis pequerrecho de nós,
Ao escoitar o ¡crac! Das patas do paporrubio rompéndose,
Fumegábanlle os pantalóns, e os calcetíns, e a camisa de cadros coa dor,
E chimpábase sempre dentro da fonte de auga calmada.
E foi así que pasou tanto tempo engorde
Que maduraron centos e centos de cestas de cirolas.
E foi así que a Xacinta Malfadada non lle coubo máis desespero non mandil,
E foi así que Xacinta Malfadada non aturaba xa a ledicia da súa irmá,
E foi así que o león verde estouroulle no interior dos petos,
E non puido máis,
E dos seus labios saíu un tufo xeado,
E armou cepos para raposos por todas as corredoiras do Reino de Midas.
E foi así que un día en que voaban panos grixes polo ceo,
Un día en que as bestas do monte estaban todas acubilladas,
Un día en que as troitas dos ríos guindábanse ás ribeiras,
Un día triste, sen escola, sen xogos, e con rosario no solpor,
Foi así, que o Rei Midas ruando por un souto con Rosa Transparente
Viuse apresado polo león verde da denteira de Xacinta Malfadada.
E fendéronselle as coxas,
E fendéronselle os xeonllos,
E fendéulle a cintura,
E fendéuselle o peito,
E fendéuselle tamén a boina.
E este, meus nenos, é o froito mouro da envexa,
E a min, meus nenos, fendéuseme a alma e non podo contar máis.
E marchaba Rosa Transparente arrandeándose a carón dos bois,
Pendendo dos seus cabelos cadansúa bágoa,
Portando nas palmas un feixe de tristuras,
Levantando cos pés, no seu vagar, irisados salaios,
E nós os tres corriamos lóstregos no verán,
Voando riba do chan para que non se nos partisen as pernas,
E agochabámonos á sombra da quentura dos carballos,
Vixiando de preto as perniñas inmóbiles do Tío Midas sempre sentado,
Temendo que en calquera momento nos atopasen os ollos cobizosos da Tía Xacinta.
Do libro “Xuro que nunca volverei a pasar fame” poesía escarlata.
