OS CONSUMIDORES COMO COBALLAS ELECTRÓNICAS.

É curiosa a visión nas realidades publicitarias que nos mostra John Carpenter na súa película “Están vivos” de 1988. Nela o director espida as imaxes dos anuncios mostrando só a mensaxe dos mesmos, sen interferencias: fondo branco e a tipografía en negro dunha mensaxe. Mostra esoutra realidade que só é visible a través de lentes especiais dunha sociedade que se resiste ao asedio dun mundo invasor que nos manipula. Na nosa cotidianidade convivimos con todo este tipo de slogans publicitarios e filtramos inconscientemente a información do mesmo xeito que propón Carpenter na súa película.
Paul Virilio no seu libro “A bomba informática” comenta que “o século XX non foi como se pretendeu, o da imaxe senón, máis ben, o da óptica e, sobre todo o da ilusión óptica”.

Fálase da realidade aumentada como unha especie de realidade superposta que neste caso podería ofrecernos maior información da que vemos a primeira ollada. William J. Mitchell comenta no seu libro “E-topía” a posibilidade de incorporar certos dispositivos “nas pezas oculares das lentes de realidade virtual, o que sobreimpresiona gráficos de computador sobre a escea circundante, de maneira que dá a impresión de que os obxectos virtuais en tres dimensións mestúranse cos físicos para xerar un novo tipo de arquitectura híbrida” (p-47).

Digamos que se deste xeito o espazo físico e o seu homólogo electrónico fusiónanse nesta superposición de planos, as rúas por exemplo, poderían adquirir un valor semántico extra que podería ser programado; converteríanse en hardware por así dicilo. Ún dos resultados sería o constante fluído de información á que poderiamos acceder por medio de dispositivos situados en edificios emblemáticos que nos permitisen conectarnos a unha base de datos por medio electrónicos. (Un simple código de barras situado nun monumento que sexa capaz de ser lido por un teléfono móbil ofrecería xa cantidade de datos sobre devandito lugar). Vivimos xa nunha realidade aumentadísima. Nunha realidade amortizada para moitos.
“A moderna cultura de masas -unha civilización de prótese-, pensada para o consumidor mutila as almas, pecha ao home cada vez máis o camiño cara as cuestións fundamentais da súa existencia, cara o tomar conciencia da súa propia identidade como ser espiritual. Pero o artista non pode, non debe permanecer xordo ante a chamada da verdade, que é o único capaz de determinar e disciplinar a súa vontade creadora. Só así obtén a capacidade de transmitir a súa fe tamén a outros. Un artista sen esa fe é como un pintor que nacese cego”. Andrei Tarkovski. (1)
Nós formamos parte das primeiras xeracións de coballas electrónicas. crecemos a medida que todos os aparellos se foron estragando ata converterse en reliquias, vimos desde a nosa infancia como eses aparellos foron substituídos por outros novos dunha forma exponencial a medida que a industria fabricábaos e o mundo marabillábase da súa propia capacidade creativa avanzando cara a un produto máis controlado polo consumidor. Alén do aparello telefónico é o capitalismo o que nos rumorea medias verdades e pregúntome cando se derrubarán todas esas compañías telefónicas que agonizan entre enxeñosas campañas publicitarias. As novidades que fornece o mercado rendibilízanas a contagotas: que se primeiro un mega, despois dous, tres, catro, etc. Dosifícannos. A tecnoloxía é a amplificación do espectáculo, simula a nosa pertenza a unha burguesía de aparencias, sumisa á hipótese mercantilista de que as nosas necesidades corresponden co que se nos ofrece. Guy Debord dixo: “En todas partes exponse a mesma terrible pregunta, que desde fai dous séculos avergoña ao mundo enteiro: Como facer traballar aos pobres alí onde se desvaneceu toda ilusión e desapareceu toda forza?”.

Digamos que a nosa forma de aprendizaxe, de procesar información foi distinta á dos nosos avós e que vai ser totalmente distinta para as novas xeracións (que quizais deixen de manter o status de coballas electrónicas coa súa integración e participación nas redes sociais). Aí estamos.

A tecnoloxía que nos venden nos grandes almacéns dosifica a súa mercadoría en pequenos lotes para sacar máximo rendemento económico dos seus descubrimentos, oculta o rodamento, non ensina, non nos educa. Créase unha distancia entre nós e as ferramentas que manexamos.

“A educación é comunicación, a comunicación do século XXI prodúcese, compártese e distribúese, cada vez máis, a través de medios dixitalizados. A dixitalización permitiu o abaratamento do transporte da información. Para algúns o medio é perfecto. Estes normalmente esquecéronse do contido, da mensaxe, do coñecemento. [?] E agora que parece que a tecnoloxía é pedra de toque en ambientes culturais e educativos, non está de máis lembrar a súa importancia, porque os medios non liberan, son medios. Porque a tecnoloxía non é neutral nin debe selo”. Creación e intelixencia colectiva. Pedro Jiménez. (2)

Vímonos lendo manuais de instrucións en máis dunha ocasión como manuais de supervivencia. Sentímonos estragados. As novas tecnoloxías propiciaron un campo magnético que tolea ao tempo moderno, que atrapa ao consumidor na necesidade de renovar os seus cacharros continuamente.

convivimos con cambios tecnolóxicos que marcaron profundamente as épocas nas que aparecen. A medida que convertemos o seu uso continuado nun acto doméstico a nosa forma de interpretar e interactuar co medio que nos rodea xera unha distancia sen retorno co pasado. Dá a estrana sensación de que estes percorridos acúrtanse ata o punto de que tende a desaparecer o destino antes da nosa chegada. houbo tantos cambios ao noso ao redor como aparellos se foron estragando no transcurso da nosa vida, ata ás veces asumimos o rol de estragarnos humanizando a avaría allea. Os consumidores fomos testemuñas directas dos avances tecnolóxicos ata o punto de converternos en cobayas da nosa propia experimentación electrónica e a nosa cultura hoxe é un efecto colateral desta relación baseada na interdependencia.

Internet no seu apartado de ferraxería social achegóunos múltiples ferramentas de participación e de reorganización individual para traballar colectivamente. O mercado e a mercadoría convertéronse no campo magnético que tolea ao tempo moderno, que o individualiza (aquela conversación imposible de tres adolescentes co seu mp3 a fume de carozo) que atrapa ao consumidor na necesidade de renovar os seus aparellos electrónicos, de acumulalos e beneralos. Ás veces algúns deles acendémolos e aínda non conseguimos adiviñar para que serven.

(1) Andrei tarkovski. Esculpir no tempo. Ed. Rialp. 1984. Pax. 66
(2) Creación e intelixencia colectiva.


por isaac-cordal
Tirado de www.alg-a.org

postado por minux @ 18:04